Qhn̄t nuptialē. Quot ſi deorū ut putāt noīa uitæ hoīump̄iudicāt. Offēdēt ergo ſtatorē iouē qui libēter ſederitScripſerūt Ariſtoteles et Plutarchus et nr̄ Seneca d̓mr̄imōio libros ex qͥbus et ſuꝑiora nōnulla et iſta quæſubiicimꝰ. Amor forma rōis obliuio ē et īſaniæ proxiꝰfœdū minimeqꝫ cōuēiēs aīo ſoſpiti uitiū. turbat cōſiliaaltos et generoſos ſpūs frāgit a magnis cogitatōibusad humillimas detrahit: querulos: iracūdos: temerarios dure iperioſos: ſeruiliter blādos: oībus inutiles ip̄inouiſſi ne amori facit. Nā cū fruēdi cupiditate īſatiabili flagrat plura tp̄a ſuſpitōibus lachrymis cōqueſtionibus ꝑdit odiū ſui facit et ip̄e nouiſſime odium ē. Totaamoris īfeſtatio apud Platōnē poſita ē: et oīa eiꝰ īcommodi Lyſias explicat: ꝙ non iudicio ſed furore ducatur: et maxīe uxoꝝ pulchritudini grauiſſimus cuſtos accubat. Refert præterea Seneca cognouiſſe ſe quēdaꝫornatū hoīeꝫ: qui exiturꝰ ī publicū faſcia uxoris pectuscolligabat: et ne puncto quidē horæ pn̄tia eiꝰ carere poterat: potōemqꝫ nullā niſi alterius tactam labris uir etuxor hauriebāt. Alia deinceps nō minꝰ īepta facientesnꝫ īprouida uis ardētis affectꝰ erūpebat. Origo quidēamoris honeſta erat: ſꝫ magnitudo deformis. Nihil ātītereſt ꝙͣ ex honeſta cā quis īſaniat. Vn̄ et ſextus ī ſentētiis. Adulter ē īquit ī ſuā uxorē amator ardētior: ī aliena quippe uxore oīs amor turpis ē: ī ſua nimiꝰ. Sapiens iudicio dꝫ amare cōiugē nō affectu: reget īpetꝰ uoluptatis: nec præceps ferretur ad coītū. Nihil eſt fœdius ꝙͣ amare uxorē quaſi adulterā certe qͥ dn̄t ſe cā reipublicx et gn̄is hūani iūgi et liberos tollere imitenturſaltē pecudes: et poſtꝙͣ uxorū uenter ītumuerit non ꝑdāt filios nec amatores uxoribꝰ ſeſe exhibeāt ſꝫ maritos. Auorūdā mr̄imōia adulteriis adhyſerūt: et o remīprobā iidē illi pudicitiā præceperūt qͥ abſtulerāt. Itaꝫcito eiuſmodi nuptias ſatietas ſoluit: cū primū lenociniū libidis abſceſſit timor qd̓ licebat euiluit. Nā qͥd aitSeneca de uiris pauperibꝰ dicā quoꝝ ī nomē maritite ad eludēdas leges quæ cōtra celibes latæ ſūt ꝑsͣ magna cōducitur? Quō pōt regere mores: et præcipe caſtitatē: et mariti auctoritatē tenere qͥ nupſit? doctiſſimi uiri uox ē pudicitiā ī primis eē retinēdā: Qua amiſſa oīsuirtꝰ ruit. In hac muliebriū uirtutū prīcipatꝰ ē: hæc pauperē cōmēdat: diuitē extollit: deformē redimit: exornatpulchrā. On̄ bn̄ meretur de maioribꝰ quoꝝ ſāguinemfurtiua ſoboles n̄ uiciat. Bn̄ qͦ liberis qͥbus nec de matre erubeſcēdū: nec de pr̄e dubitādū ē. Bn̄ īprimis deſe quā a cōtumelia externi corꝑis uidicat: captiuitatisnulla maior calamitas ē ꝙͣ ad alienā libidinē trahi: uiros cōſulatꝰ illuſtrat eloquētia ī nomē æternū effert: militaris glria. Triūphꝰ quoqꝫ nouæ gētis cōſecrat: Multa ſūt quæ ꝑ ſe clara īgenia nobilitēt. Mulieris uirtusproprie pudicitia ē. Hæc lucretiā Bruto xquauit neſcias an ēt prætulerit: Qm̄ Brutꝰ nō poſſe ſeruire a femīadidicit. Hæc æquauit Corneliā graccho. Hæc Portiaꝫalteri Bruto. notior ē marito ſuo tanaqͥl. Illū īter multa regū noīa iā abſcōdit ātiqͥtas. Hāc rara īter femīasuirtus alitiꝰ ſeculoꝝ oīuꝫ memorix ꝙͣ ut excidere poſſit īfixit. Imitētur ergo nuptæ cleobulinā: theanū: gorguntē: timocliā: claudias atqꝫ cornelias: et cū apoſtolimalis mulieribus digamiā uiderit ignoſcētē: Legāt an̄ꝙͣ religio nr̄a fulgerꝫ ī mūdo unicubas ſēꝑ hūiſſe intermatrōas decꝰ: per illas fortunæ muliebri ſacra fieri ſolitū. Nullū ſacerdotē digamū: nullū flaminē bimarituꝫhierophātas quoqꝫ atheniēſiū uſꝫ hodie cicute ſorbitōne caſtrari: et poſtꝙͣ ī pōtificatū fuerit electi uiros eſſedeſinere.Eeati Hieronymi contra Iouinianum: ſecundus liber incipit.ECDNGA Propoſitio ē Eos qui ſueribaptizati a diabolo nō poſſe tētari. Et nehoc ſtultē dicere uideretur adiecit. Quicūqꝫ āt tētati fuerit on̄di eos aqua tm̄ et nōſpū baptizatos: qd̓ ī Simōe mago legiꝰ. Vn̄ et Ioāneſdicat Oīs qui natus eſt ex deo pc̄m nō facit: qm̄ ſemēipſiꝰ ī eo manꝫ: et n̄ pōt peccare qͥa ex deo natꝰ ē. Inhoc māifeſti ſūt filii dei et diaboli. Et in fine epiſtolæ.Oīs qui ex deo natus ē n̄ peccat: ſꝫ gn̓atio dei cōſeruateū et malignus nō tāget illū. Reuera fortis obiectioet quæ idiſſolubilis ꝑmaneret niſi ip̄ius Ioānis teſtīonio ſolueretur ſtatī .n. ītulit. Filioli cuſtodite uoſ a ſimulacris. Si oīs qui natus ē ex deo nō peccat: et a diabolo tētari nō pōt: quō præcepit ut caueat ne tētentur: et īeadē rurſū epiſtola. Si dixeriꝰ qm̄ pc̄m n̄ hēmus: ipſinos ſeducimꝰ: et ueritas ī nobis n̄ ē: Si cōſite aur pc̄anr̄a ſidelis ē et iuſtꝰ: ut remittat nobis pc̄a nr̄a: et emūdet nos ab oī iniqͥtate. Si dixeriꝰ qm̄ nͥ peccauimꝰ mēdacē facimus eū: et uerbū eius nō ē ī nobis. eſtimo ꝙI oānes baptizatus ad baptizatos ſcripſit: et ꝙ oē pc̄mex diabolo ſit: ille peccatorē ſe cōfitetur: et ſperat remiſſionē poſt baptiſma peccatoꝝ: et Iouinianus meus dicit Ne tāgas me qm̄ mūdus ſuꝫ. Quid igr̄ apoſtolus ſibi cōtraria loquitur? Omime quippe ī eodē loco curhæc dixerit: ſtatī ediſſerit. Filioli mei hæc ſcribo uobisut nō peccetis. Sꝫ et ſi quis peccauerit: aduocatū hēmus apud pr̄eꝫ ieſū chriſtū iuſtū: et ipſe ē propitiatiopro pc̄is nr̄is. Nō pro nr̄is āt tm̄: ſꝫ ēt pro totiꝰ mūdi:et ī hoc ſcimus qm̄ cognouimus eū ſi mādata eius ſeruauerimus qui dicit ſe noſſe eū et mādata eius nō cuſtodit mēdax ē: et in eo ueritas nō ē. Qui āt ſeruat uerbū eius: uere ī hoc charitas dei pſcā ē. In hoc ſcimusqm̄ ī chriſto ſumus. Qui dicit ſe ī ipſo manere: debꝫ ſicut ille abulauit: et ip̄e ābulare. Propterea īquit ſcribouobis filioli mei oīs qui natꝰ ē ex d̓o nō peccat ut nonpeccetis: et tā diu uos ſciatis ī gn̓atōe dn̄i manere: ꝙͣdiu n̄ peccaueritis. Immo qui ī gn̓atōe dn̄i p̄ſeuerantpeccare non pn̄t. Quæ .n. cōmunicatio luci et tenebrischriſto eī belial? Quō dieſ et nox miſceri nequeūt: ſic iuſtitia et iniquitas: pc̄m et bona oꝑa chriſtus et ātichriſtus. Si ſuſceperimus chriſtū ī hoſpitio pectoris nr̄i:ilico ſugamus diabolū. Si peccauerimuſ et ꝑ pc̄i ianuam ingreſſus fuerit diabolus protinus chriſtus receditVn̄ et dauid poſt pc̄m redde ait mihi lætitiā ſalutaristu: ſcilicꝫ quā peccādo p̄diderat. Qui dicit ſe noſſe euꝫet mādata eius n̄ cuſtodit: mēdax ē: et ī hoc ueritas nōē. Thriſtus ueritaſ appellatur. īmo eſt. Ego ſū inqͥt uiaet uita et ueritas: fruſtra nobis ī eo applaudimus: cuimādata nō facimus. Sciēti bonū et nō faciēti illud pc̄ꝫē: Quō corpus ſine ſpū mortuū ē: ſic et fides ſin̄ opibmortua ē. Nec grāde putemuſ unū deū noſſe cū et damōes credāt et cōtremiſcāt. Qui dicit ſe in ip̄o maneredebet ſicut ille ambulauit: et ip̄e ābulare. Eligat aduerſarius unū ē duobus qd uult: Optōeꝫ ei damꝰ: MOanet in chriſto; an n̄ manet? Si manꝫ ita ergo et abuletut chriſtus. Si āt temerariū ē ſimilitudinē uirtutū dn̄ipolliceri nec manꝫ ī chriſto. qꝛ n̄ īgreditur ut chriſtus:Ille pc̄m nō fecit: nꝫ īuentus eſt dolus ī ore eius. Quicū malediceretur nō maledixit. Et tāꝙͣ agnus corā tōdēte ſic nͥ aꝑuit os ſuū. Ad quē uenit prīceps mūdi het īuenit ī eo nihil. Qui cū pc̄ꝫ n̄ feciſſꝫ pro nobis pc̄meū fecit dus. Nos āt iuxͣ epiſtolā Iacobi. Qulta peccamus oēs: et nēo mūdus a pc̄is. Nec ſi unius quidēdiei fuerit uita eius. Quis āt gloriabitur caſtū ſe hr̄ecor? Aut quis cōfidet ſe mūdū eē a pc̄is; Denemurqꝫrei in ſimilitudinem preuaricationis adam. Vnde etdauid. Ecce enim in iniquitatibus cōceptus ſum et iucelictis concepit me mater mea. Et beatꝰ iob. Si fu