LiberPrimus

erant ſil̓ oīa. ⁊ fieri hmōi ſtatuerūt alteratōemalij congregationem ⁊ ſegregatōeꝫ. Ampliusex eo ꝙ fiunt ex alterutris contraria inerant etgo Si enim om̄e quod fit neceſſe eſt fieri. Autex his que ſunt aut ex his que non ſunt. Horum autem aliquid quod eſt ex his que nō ſuntaliquid fieri impoſſibile eſt. In hac enim opinione conueniunt omnes que de natura ſuntReliquum iam cōtingere ex neceſſitate exhisque ſunt ⁊ inſunt fieri omnes qui de natura ſūtreliquum fieri.Iſta eſt ſcd̓a pars huiꝰ capituli in quo ph̓s recitat illoꝝopiniones qui dixerunt res fieri per ſegregatōnem ⁊ congregatōnem ex vno confuſo chaos. pͥmo igitur eius opinionem recitat. ſcd̓o eam reprobat dimiſſa opiniōe Empedoclis vſqꝫ ad librū perigeneſeos in ſpeciali deſcenditad opinionem Anaxagore Primo ponit duas ſuppoſitōnes anaxagore ex quibus elicit deductōneꝫ eius. Primaeſt cōmunis omnibꝰ ph̓is dicentibꝰ. ꝙ ex nihilo nihil fit.Scd̓a ſuppoſitio eſt ꝙ oīa cōtraria ſunt in ſe inuicē. qꝛ qd̓fit ex alio. infuit ei prius. Quia omne qd̓ fit ncc̄e eſt fieri.aut ex his que ſunt. aut ex his q̄ nō ſūt ſed impoſſibile ē fieri ex his que non ſunt. quia omnes qui de natura locutiſunt in hoc conueniunt. ꝙ nihil fit ex his que nō ſunt. gͦ relinquit̉ reliquū membrū. ſcꝫ ꝙ illa que fiunt. fiunt ex hisque actu ſunt. Et ex iſta ratione fuerunt antiqui moti ad dd̓m. ꝙ ens non eſt factū. quia ens preexiſtebat ſuefactioni. Et ex iſta ratōne Anaxagoras concludebat ſuam poſitōnem que eſt ꝙ quodlibet ē in quolibet. qꝛ quodlibet fit ex quolibet.Sed propter paruitatem magnitudinū ex inſenſibilibus nobis ſunt. vnde dicūt omne ī oībus miſceri. propter id ꝙ omne ex omni videbatur fieri. Apparere autem dr̄a ⁊ appellari altera ab inuicem ex magis ſuperabundanti propter multitudinem in mixtura finitorum. Sincere quidem totum album vel nigrum aut carnē aūt os non eſſe ſed qd̓ plus vnūquodqꝫ habet hoc videt̉ eſſe ẜm naturam rei.Hic ph̓s on̄dit quomodo Anaxagoras reſpondit adea que obijciunt̉ contra ſuā poſitionem. poteſt em̄ primoſic obici ſi quodlibet eſt actu in quolibet. ergo illa deberētꝑcipi ſenſu tactus. ſicut ſi in ligno eſſet ignis percipereturſenſu tactus. Ad qd̓ reſpondet Anaxagoras. ꝙ quodlibet eſt in quolibet ſed ẜm inſenſibiles partes propter paruitatem taliū magnitudinū quas habent qn̄ inſunt. Dicunt em̄fere omnes naturales ꝙ omnia homogenia ī omnibus homogenijs mixta ſunt ꝓpter hoc ꝙ omnia ex omnibus videbant̉ fieri. Secunda obiectio ſi quodlibet eſtin quolibet quare vnum homogeniū denominat̉ ab vnoet alterum ab altero. Dicit̉ em̄ vnum aqua. alterum ſanguis. terciū medulla ⁊ ſic de alijs. Ad quam reſpondet. ꝙres nomē accipiūt ab eo qd̓ ſuperabundat in eis ⁊ ꝯtinetalia in ſua forma. eo ꝙ plures habet partes in ſua mixtura cōi que ſunt infinita ẜm numerū ſuaꝝ ꝑtiū. Dicūt em̄ꝙ nullū totuꝫ ſincere ē albū aūt nigrū aūt dulce aut caro

aut os aut aliquod alioꝝ homogenioꝝ. ſed vnumquodqꝫvidetur ⁊ iudicatur ẜm denomīatōem eſſe illud de quoplus habet ẜm mixturam exemplū eſt. vt qͣꝫuis in carneſit aer aqua medulla ⁊ ſic de alijs. tamen denomīat̉ caro.qꝛ in carne ſūt plures ꝑtes carnis qͣꝫ aeris aq̄ vl̓ medulleSi igitur infinitum ẜm ꝙ infinitum ignotūeſt ẜm magnitudinem ⁊ multitudinem infinitum ignotum. quantum eſt quoddam. ẜm ſpeciem autem infinitum ignotum quale quoddam eſt. principijs autem infinitis exiſtentibꝰẜm multitudinem ⁊ ẜm ſpeciem impoſſibile ēque ſunt ex his cognoſcere. Sic enim cognoſcere vnumquodqꝫ cōpoſitū arbitramur cumcognoſcimus ex quibus ⁊ quantis ſit.Hic ph̓s improbat opinionē ſiue poſitōem anaxa. primoqͣꝫtū ad ip̄am in ſe. ſcd̓o qͣꝫtum ad modū pōnis eiꝰ. Quātū ad pͥmū ponit qͥnqꝫ rōes. Prīa ē Infinitū ẜm ꝙ hmoeſt nobis ignotū. ſi igit̉ pͥncipia reꝝ naturaliū ſunt infinita ſicut dixit anaxa. tunc eſſent ignota. ſꝫ ignoratis principijs ncc̄e ē ignorare pͥncipiata. ⁊ ſic tolleret̉ oīs ſcīa de rebꝰnaturalibꝰ. Dicit̉ ī maiori ẜm ꝙ hmōi. qꝛ infinitū ẜm multitudinē in numero. ⁊ magnitudinē ī ꝯtinuo acceptū ē qn̄tū infinitū ignoratū. īfinitū āt ẜm numeꝝ ſuaꝝ ſpēꝝ ⁊ formaꝝ ē qͣle infinitū ignotū. his āt tribꝰ modis anaxa. pͥncipia dixit eſſe infinita. homogenia em̄ que ſūt lapis lignuꝫcaro ſanguis ⁊ alia hmōi infinita pn̄t eē multitudine ⁊ cūmultitudo eoꝝ ſit a formis ⁊ ſpēbꝰ ſuis dixit etiā infinitaeſſe ſpē. Et qꝛ poſuit gn̄atōem infinitā eē ⁊ quodlibet fieri ex quolibet iō dixit quodlibet iſtoꝝ eē īfinitū magnitudīeqꝛ infinitꝰ ſanguis ē ī aqͣ. ⁊ ecōtra. ⁊ infinita caro ē ī lignoet ecōtra. qꝛ aliter vt dixit infinito tꝑe nō ſꝑ aqua educeret̉ de ſanguine ⁊ ecōtra. Si aūt pͥncipia ſic ſunt infinitaẜm multitudinē ⁊ ſpēm. tūc impoſſibile erit cognoſcere totū cōpoſitū. ⁊ hetrogeniū qd̓ fit ex infinitis ſil̓ibꝰ. qꝛ cōpoſitū nō cognoſcit̉ niſi cognitis his ex quibꝰ cōponit̉ hoc ātnō cōtingit. qꝛ nō ꝯtingit infinitum ꝑtranſire.Amplius autem ſi neceſſe eſt cuius partē contingit qͣꝫtācunqꝫ eſſe ẜm magnitudinem ⁊ ẜmmultitudinem ⁊ paruitatem ⁊ ip̄m totum cōtingere. Dico autem talium aliquam partiumin qua cum inſit diuiditur totum. Si autē impoſſibile eſt animal ⁊ plantam quantācūqꝫ eēẜm magnitudinem ⁊ paruitatem. manifeſtumeſt. quoniā neqꝫ partium quālibet. Erit enimtotum partibus ſimile. Caro autem ⁊ os ⁊ huiuſmodi partes ſunt animalis partes: ⁊ fructꝰplantarum. Manifeſtum igitur quoniam impoſſibile eſt carnē aut os aūt aliqͥd aliud quātūcunqꝫ eſſe magnitudine aūt ī maius aut minus.Hic ph̓s ponit ſecūdam ratōnem que talis eſt. neceſſarium eſt ꝙ totum ſit infinitum cuius partes actuales inquas totum diuiditur ſunt infinite. ſꝫ anaxa. poſuit ī qualibet re naturali actuales partes infinitas. qꝛ poſuit in infinitū vnū ex alio generari. ⁊ qͥcqͥd generat̉ ex alio eſt in eo