LiberPrimus

pes accidant alteri ſubiecto ab homine. qꝛ tunc oporteretetiam ꝙ ꝯſtitutū ex eis accideret alteri. quia ſi ꝯſtituentianō ſint vere entia tunc ꝯſtitutum ex eis non erit vere ens.ergo homo eſt accidens ⁊ nō vere ens. qd̓ eſt falſum ⁊ cōtra hypoteſim. ergo ſi dicat̉ quod vere ē ſignificare vnūſolum qd̓ eſt ſubſtantia adhuc ſequetur multa eſſe entia.Permenides vero dixit ꝙ vere ens nulli eſſet accidens etip̄m de quo alia dicūtur eſſe qd̓ vere eſt. ⁊ accidēs dici deſubſtantia etiā. ſed vult ꝙ accn̄s ⁊ ſubſtantia ſunt vnū indiuiſibile. Et ſi hoc dicatur tūc totū erit ꝯpoſitum ex indiuiſibilibꝰ. qꝛ nō vidit Permenides diuerſitatem eſſentie que cauſatur ex formis. eo ꝙ cauſam formalem nonvidit ſed materialem tantum. materiam autem dicit eſſequantum corpus. et hoc dicit eſſe indiuiſibile. quia ſi componeretur oporteret eſſe aut ex indiuiſibilibus. aut ex diuiſibilibus. non autē p̄t componi ex indiuiſibilibus. qꝛ indiuiſibilia non faciunt aliquod quantum. et ſi ex diuiſibilibus oporteret ꝙ illa iterum ex minoribus diuiſibilibuscomponerentur. et illa iterum ex alijs. ⁊ ſic ſemper procederetur ad puncta indiuiſibilia ex quibus prima quantacomponerentur. quod eſt impoſſibile. ergo ⁊ hoc impoſſibile eſt ꝙ totum ex indiuiſibilibus componatur. igitur totum ſubiectum quod vnum eſſe dicitur eſt niſi vnum indiuiſibile ⁊ non compoſitum.¶ Quidam autem rationibus vtriuſqꝫ acquieſcunt. huic quidam quoniā omnia vnū ſuntſed quod eſt vnum ſignificat quoniam eſt ⁊ qd̓non eſt. Alij aūt que per deciſiones indiuiſasfacientes magnitudines¶ Hic ph̓us reprobat eos qui vtriqꝫ rōni permenidisin parte ꝯſentiunt ⁊ in parte ꝯtradicūt. Prime em̄ ratiōiꝯſentiūt dicentes. qm̄ omnia ſunt vnū ens ſi ſignificet tm̄vnū quod eſt vere ens. ſed dicūt cū hoc qd̓ eſt etiam illudquod nō eſt ens. qꝛ accidens qd̓ eſt extra ens tale ſignificatur eſſe quādo denominatiue p̄dicatur de ſubſtantia q̄eſt vere ens. Secūde rōni que dicit magnitudines eſſe indiuiſibiles in hoc ꝯſentiūt ꝙ dicūt quaſdam magnitudines eſſe indiuiſibiles. ſed in hoc ꝯtradicūt ꝙ dicūt magnitudinem totius corporis ꝯponi ex indiuiſibilibꝰ paruisqͣꝫtis. ⁊ volūt deuitare vnū incōueniens qd̓ dixit totū nōꝯponi et incidūt in aliud ꝯcedentes paruas magnitudines eſſe indiuiſibiles.¶ Manifeſtū aūt eſt ⁊ qm̄ nō veruꝫ eſt ꝙ vnūſignificat qd̓ eſt. ⁊ non poſſibile eſt ſimul ꝯtradictionem eſſe. nō erit nihil quod nō eſt Nihilem̄ prohibet qd̓ non eſt non ſimpliciter eſſe. ſꝫnon ens aliqͥd eſſe quod nō eſt. Dicere ergo extra ipſum quod eſt nihil aliquid erit aliud. vnūomnia eſſe incōueniens eſt. Quis em̄ addiſcitipſum qd̓ eſt niſi quod vere eſt aliquid ſit. Siaūt hec nihil prohibet tamen multa eſſe q̄ ſuntſicut dictum eſt. Qd̓ quidē igit̉ ſit vnū eſſe qd̓eſt impoſſibile ſit manifeſtum eſt¶ Iſta eſt quarta pars huius capituli in qua reprobat

opinionem Platōnis quo ad hoc ꝙ dixit non ens eſſe aliquid ⁊ accidens eſſe non ens. De illa vero poſitione quaponit magnitudines indiuiſibiles tractat philoſophꝰ intercio celi Dicit igitur philoſophus manifeſtū eſt ꝙ Plato ⁊ alij quo ad hoc male dicūt. quia ſi detur ens vnumſolum ſignificare ⁊ detur contradictoria non poſſe eſſe ſimul vera. tunc illud quod eſt extra ens non poteſt eſſe ensquia ens de nullo dicitur niſi in ſignificatione ſubſtantie.et quod eſt extra ſubſtantiam nō habebit predicationementis. ⁊ ſic erit non ens. ſi vero cum hoc ꝯcedatur eſſe enserit non ens ſimul ⁊ ens. ⁊ ſic contradictoria erunt ſimulvera quod eſſe non poteſt. et ergo Plato non ſatis ꝯmuniter accipiebat ens. qͣꝫuis em̄ accidens non ſit ens ẜm pͥmam ſignificationem entis ẜm quam capitur pro ſubſtātia. eſt tamen ens capiendo ens ꝯmuniter. ⁊ ſic ens ſignificat plura. ſcꝫ ens ſimpliciter. ſcꝫ vere ens ⁊ accidēs. Preterea rō ad idem eſt. ſi non negaretur ſecunda propoſitiopermenidis que dicit ꝙ non ens eſt nihil. oporteret ꝯcedere ꝙ tm̄ vnum eſt. ſed hoc eſt falſum. quia ſi etiam ſolaſubſtantia poneretur ens adhuc erunt plura entia ⁊ nonvnum tm̄. quia ſubſtantia diuiditur in plura quorū vnūquodqꝫ eſt id quod vere eſt. ergo impoſſibile eſt ꝙ ea queſunt hoc modo vnum ſunt. ſicut dixerunt Permenideset MelliſſusIncidunt dubia circatextum expoſitum. Primuꝫ eſt an conſequentia illa melliſſi. ſi aliquid eſt factum habet principium. ergo ſi nō eſt factum non habet principium. ſit mala. cum tamen ibi videatur fieri argumentum ex conuertibilibꝰ in quibus tenettalis conſequentia. ¶ Solutio. talis conſequentia nōeſt ex conuertibilibꝰ. qꝛ principium non accipitur eodemmodo. quia principium accipitur tribꝰ modis. Uno modo pro principio durationis. et ſic arguitur ex conuertibilibꝰ. quia ſi aliquid eſt factum habet principium durationis. et ſi non eſt factum non habet pͥncipium durationis.ſed ſic nō poteſt hic accipi principium. quia tunc ſecundaillatio non ſequeretur ex prima in qua dicitur. ſi aliquidnon habet principium ipſum eſt infinitum. Alio modo accipitur ꝓ principio magnitudinis tantū. et ſic accipit inſecunda illatione in qua dicitur. ſi aliquid non habet pͥncipium ipſum eſt infinitum. quia hoc eſt infinitum quodnon habet principium magnitudinis. Tercio modo accipitur principium pro principio durationis et magnitudinis ſimul. et ſic neceſſe eſt hic accipere pͥncipium. ⁊ ergonon arguit ex ꝯuertibilibꝰSecūdum dubium eſt.An verum ſit ꝙ ſi non moueatur terra motu locali poteſt moueri motu alterationis. cum tamen dicat philoſophus octauo phyſicorum. ꝙ motus localis precedat omnes alios motus natura tempore ⁊ perfectione.¶ Solutio ſic. quia motus alterationis in ſua rationenon implicat motum localem. Et quāuis in diuerſis etſimpliciter motus localis eſt primus motuum. quia eſtcauſa aliorum motuum. non tamen in eodem. quia ſic generatio precedit omnes alios. eo ꝙ terminatur ad eſſe etſubſtantiam. non igitur valet illud argumentum ab inferiori ad ſuperius. non poteſt moueri motu locali. ergonon poteſt moueri.