¶ Primus
eſt diuerſa. Duiuiſuꝫ aūt qꝛ ⁊ ſi hoc ꝯiunctumſor. ⁊ plato dicat̉ de pluribꝰ hoc tn̄ eſt ꝯiūctimtm̄ ⁊ id̓o eſt ſingulare. ⁊ eadē eſt rō de iſto ꝯiuncto iſti hoīes. ex qͦ ptꝫ ꝙ hͦ ꝯplexū ſortes vl̓ plato. eſt cōe. qꝛ natū eſt p̄dicari ſiue dici diuiſimet vniuoce de pluribꝰ ¶ Si dicas cōtra p̄dictaiuxta ſentētiā boecij. Ome qd̓ eſt id̓o ē qꝛ vnūnuero. res vl̓is nō eſt vna numero igit̉ nō eſt ⁊ſic p̄dicta diuiſio rerū videt̉ caſſanda ¶ SoluOm̄e qd̓ eſt id̓o eſt qꝛ vnū nūero eſt vl̓ nō eſtqd̓ eſt qd̓ vocat̉ ſuppoᵐ ſꝫ ē qͦ alteꝝ ē .ſ. ſingl̓areTercium dubium eſt qͣtuplicia p̄dicata pn̄t enūciari de vl̓i. ¶ Solutio qͣdrupliciaẜm ꝙ ip̄m pōt qͣdrupl̓r ꝯſiderari vt īnuit albertus ſuꝑ por. pͥmo pōt ꝯſiderari ẜm rōeꝫ ſue abſtractiōis a ſuis ſingularibꝰ ſiue ẜm eſſe qd̓ habet in intellectu. ⁊ ſic de eo enuant̉ predicata intentōnalia vt dicēdo homo eſt ſpes. aīal eſt genus. ſcd̓o ꝯſiderat̉ in ſe. nec ꝑ reſpectū ad eē intētionale. nec ꝑ reſpectu ad exiſtētiaꝫ realem adextra. ⁊ ſic enūciātur de eo p̄dicata een̄alia q̄ cōueniūt ſibi in pͥmo mō dicēdi ꝑ ſe vt homo eſtaīal rōnale. 3º mō ꝯſiderat̉ vt in re ad extra ⁊ hͦduplicit̓. vno moꝯtracte ad ſingularia. ⁊ ſic attribuūtur ſibi p̄dicata ſuppoſitalia. vt dicēdohomo diſputat. hō legit. homo eī ſignificat naturā vt eſt in hn̄te. Alioº incōtracte ⁊ qͣſi abſtractiue a ſingularibꝰ nō tn̄ ſub reſpectu ad eſſe intentiōale ſed ad eſſe reale vt homo eſt digniſſima creaturaꝝ. De ſingulari vero ꝯtingit aliqͥdtriplititer enuciari. pͥmo vt cadit in apprehenſiōe vt dicendo ſortes eſt indiuiduū. Alio vtꝯtinet̉ ſub natura vniu̓ſali vt dicēdo ſor. ē homo. 30º ꝓut eſt in ſeip̄o vt dicēdo ſor. ambulatp̄dicata igit̉ eēnalia pͥmo ꝯueniūt vniuerſali ⁊ex ꝯſequēti ſingulari. ſuppoſitalia vero econtraꝯueniūt pͥmo ſingulari ⁊ ex ꝯſequēti attribuūt̉vl̓i rōne ſingulariū. intētionalia vero accidūtet vniuerſali ⁊ ſingulari. vn̄ hec eſt p̄dicatio accidētalis homo eſt ſpēs ⁊ ſil̓iter iſta ſortes eſt īdiuiduū. Et ex iſtis ptꝫ diuiſio enūciatōis ẜmquā aliqua dicūtur de ſubiecto cōi. ⁊ aliqua deſubiecto ſingulari. Et pͥma adhuc pōt ſubdiuidi ſicut diuidit pe. hyſ. eam in vniuerſalē ꝑticularem ⁊ indiffinitā quā etiā diuiſiōem ſatis innuit in textu tractās de oppoſitōne. quia ꝯtingit de coī aliqͥd enūciari vl̓iter. ⁊ tūc eſt ꝓpoſitōvl̓ is. ⁊ nō vl̓ iter ⁊ tūc eſt ꝑticularꝭ vl̓ īdiffinitaQuartum dubiū eſt. Quare inuēta ſuntſigna vl̓ia ⁊ ꝑticularia. Soluº. qꝛ diu̓ſimodepōt fieri de aliqͦ affirmaº vl̓ negatō ẜm ꝙ diuerſimode pōt alicui attribui aliqͥd vt dictū eſt indubio īmediate p̄cedente. ⁊ ergo ad deſignāduꝫ
tales modos attributōis ſunt quedā dictiōesſincathegreumatice īuente. qꝛ modꝰ ⁊ diſpoſitōſubiecti ẜm quā ei p̄dicatū attribuit̉ ſignificet̉Ad deſignādū aūt modū nature in abſtractōea ſingularibꝰ. nō eſt aliqͣ dictio in cōi vſu. qꝛ incōi viū hoīꝫ ſic acciꝑe naturā vt abſtractā platotn̄ qui naturā hͦ mō poſuit ſubſiſtere etꝭ ei certūſignū deputauit ⁊ eā ydeā vocauit. vnde ideamhomīs ꝑ ſe hoīem. ⁊ ideā equi ꝑ ſe equū vocauit ⁊ ſic in alijs. Ad deſignandū vero modū nature vt eſt ī ſingularibꝰ ꝓut ꝯſuetū eſt etiā cōiter accipi. ſunt in vſu cōi dictōes ⁊ ſigna deiminatina. primo ad aſſignādū attributōeꝫ predicati ad ſubiectū. ẜm totā ſuā ꝯtinentiā in affirmatione eſt hec dictio oīs. deſignās p̄dicatū cōuenire ſubiecto ẜm om̄ia q̄ ſub eis ꝯtinentur. īnegatione aūt hec dictio nullꝰ deſignās p̄dicatū remoueri a ſubiecto ẜm om̄ia ſub eo ꝯtentavn̄ in greco dicit̉ viadus .i. neqꝫ vnus quia predicatū nec vni ꝯtentoꝝ ſub ſubiecto ꝯueīt Addeſignandū vero attributōem ẜm ꝑtem ꝯtinentie ſue in affirmatiōe. eſt hec dictio quidā determinās naturā ad indiuiduū ſaltē vage ſignatūIn negatiōe aūt nō aliqua dictio vna inuentaſed pōt dici nō oīs vbi negat̉ vniuerſalis affirmatio. ſicut in li nullus negat̉ ꝑticularis affirmatio ac ſi diceretur nō vllus.Quintum dubium eſt. Quare oīs nō eſtvniu̓ſale ſed ſolū vl̓ iter ꝯſignificat. Soluº alberti. quia om̄is qͣꝫuis ẜm grāmaticū nomē ſitappellatiue qͣlitatis hoc eſt multꝭ ẜm ſue nature aptitudine ꝯueniens. tn̄ eſt ẜm formā infinitū. nullā em̄ vnā naturā dicit ꝓpt̓ qd̓ oīs nature ꝯmūis diſtributm̄. vniuerſale aūt d̓r qd̓ eſt īmultis ⁊ de multis ſue nature ſuppoſitꝭ. ⁊ ergoomīs nullꝰ ⁊ hmōi ſigna nō p̄n̄t eē vl̓ia ſed ſūtnoīa deſignātia vtrū vniuerſale ſit vl̓it̓ acceptūvel ꝑticulariter ẜm ſua ſuppoſitaSextū dubium eſt. An ſignū vl̓e oīs verepōt addi termīo cōi poſito in p̄dicato Et videt̉ꝙ ſic. quia iſta eſt vera nullꝰ homo eſt om̄is homo. ⁊ tn̄ ibi p̄dicatur vniuerſale cū ſigno vniu̓ſali. pͥma pars an̄cedentis eſt manifeſta ¶ Secūdo ſic iſta eſt vera. Omnis homo eſt omnishomo. ⁊ tamē ibi p̄dicatur vniuerſale ſumptuꝫvniuerſalit̓ affirmatiue igit̉ ⁊c̄. pͥma pars ancedentis ꝓbatur. quia nulla eſt verior ea ī qua p̄dicatur idem de ſeip̄o. ſed hic p̄dicatur idem deſeip̄o. quia om̄is homo de omni hoīe ¶ Tertōſic hic p̄dicatur vniuerſale vl̓iter ſumptū vere.Omis homo eſt oīs diſcipline ſuſceptiuꝰ. ⁊ tn̄omnes ille ſūt vere igit̉ ¶ Quarto hͦ p̄dicaturvniuerſal̓r ſumptū vl̓iter in recto vt iſte ſol eſt