¶ Periarmenias.
dem p̄dicati ſicut ſunt iſte oīs hō currit. nullushō currit. ſubcōtrarie ꝟo ſūt ꝑticulares vel etꝭindiffinite affirmatīe ⁊ negatiue eiuſdē ſb̓iectiet eiuſdeꝫ p̄dicati. vt qͥdā hō currit. qͥdā hō nōcurrit. ſingl̓ares ꝟo oppoſite opponuntur ꝯtradictorie. quia ſingulare eſt vnuꝫ ẜm materiamet forma .i. ẜm actū ⁊ potenciam ⁊ ſic negatumtotū negat̉ ⁊ ꝑ ꝯſequēs oppoſitio q̄ eſt inter eaeſt ꝯͣdictoria ⁊ totalis repugnātia. ¶ Concluſio ſeqͥtur ex p̄miſſis. Et ſubdit̉ ꝙ vniu̓ſalis af̄firmatiua opponit̉ ꝑticulari negatiue. qꝛ talesꝓpoſitōes ſimpl̓r ꝯtra ſe dicūt. ita ꝙ nullo mōſaluatis ꝯditiōibus ad ꝯͣdictōem reqͥſitis pn̄teſſe ſimul vere vel ſimul falſe ⁊ de iſtis ꝯͣdictorijs tm̄ loqͥtur pe. hyſ. difficōe patet.Ad obiecta in oppo iuad primumeſt dicendū. ꝙ oppoſitio ſubalterna nō eſt oppoſitio actualis aut formalis. ſꝫ tm̄ potēcial̓ ⁊ materialis repugnātia. quia ꝓpoſitōes ſubalternein qualitate q̄ ſe tenet ex parte forme ꝯueniūt. ⁊in quātitate q̄ ſe tenet ex ꝑte materie tm̄ drn̄t. ⁊ergo diffinitio q̄ datur de oppoſitōe ꝓprie dcāſibi nō ꝯuenit que eſt. oppoſitio eſt affirmatio ⁊negatio oppoſite. ¶ Ad ſecundū dicendū eſt ꝙdue ſingulares differētes penes affirmatiōeꝫ ⁊negationē opponūtur ꝯͣdictorie. ⁊ hͦ ẜm veritatē ⁊ fimpl̓r. areſtotiles vero h̓ in textu ⁊ pe. hyſ.diffinint ꝯͣdictorias ꝓpōes ẜm ꝙ ꝯſtituunturex termīs ꝯmuībus. ¶ Ad terciū dicēdū ꝙ oppoſitio relatiua ⁊ pͥuatiua ſūt oppōnes ſimpliciū termīoꝝ. hic aūt ẜmo eſt de oppōne ꝯplexorū ſiue ꝓpoſitionū. ¶ Ad quartū dd̓m licet inverificādo nō ſeruet̉ illa ꝑticula in ſb̓cōtrarijsad idē. qꝛ p̄dicatū in affirmatiua ⁊ negatiua verificat̉ ꝓ alio ⁊ alio ſuppoſito. ſeruat̉ tn̄ illa ꝑticula in enūciādo. qꝛ p̄dicatū in affirmatiua ⁊negatiua ſuppōit eodē mō ſcꝫ ꝑſonalit̓. Alij vero dicūt ꝙ nō ſunt ſimplicit̓ oppoſite ꝓptet cāsdictas. pͥmꝰ modus dicēdi videbit̉ melior ⁊ ēcoīor ¶ Ad quītū eſt dicendū ꝙ nō valet ꝯn̄aſubcōtrarie ꝓpones ꝯtinent̉ ſub ꝯtrarijs ergoopponūtur eadē ſpē oppoſitōis. qꝛ vt in ſequētibus dicet̉ vniu̓ſales drn̄tes penes affirmatōne ⁊ negatiōeꝫ nō pn̄t eſſe ſimul vere. ꝑticl̓aresꝟo pn̄t ſimul eē vere licet nō ſimul falſe¶ Incidunt dubia. primum eſt.An philoſophus ꝯueniēter in pͥncipio textusponat qͣdruplex enūciabile ſcꝫ qd̓ eſt eē. qd̓ nōeſt eſſe. qd̓ eſt nō eſſe. qd̓ nō eſt nō eſſe. Solutioſic quia pͥmū ꝯtingit in ꝓpoſitōe affirmatīa ꝟavt deus eſt. Scd̓m in affirmatīa ficta vt chimera eſt. 3ᵐ ꝯtingit ī negatiua ficta vt deus nō eſt.quartū in negatiua vera vt chimera nō eſt. Et
huiꝰ rō eſt. qꝛ om̄e enūciabile ſubordinat̉ intellectui. vel ergo ꝯponēti qui enūciat eſſe. vel diuidenti qͥ enuciat nō eſſe. Et vtrūqꝫ eſt duplex.qꝛ vel intellectꝰ ꝯponēs enūciat eſſe qd̓ eſt. veleē qd̓ nō eſt. ⁊ ſimilit̓ intellectꝰ diuidēs p̄dicatū a ſubiecto ꝑ negatiōem vl̓ diuidit ip̄m vereſicut hic chimera nō eſt vl̓ falſe ſicut deꝰ nō eſt.Et ex iſtis areſtotiles bn̄ infert in textu ꝙ cuilibet affirmationi eſt negatio oppoſita. qꝛ hec opponūtur ens eſt ⁊ ens nō eſt. Et ſimilit̓ nō enseſt ⁊ nō ens nō eſt ¶ Secunduꝫ dubiuꝫ ēAn ph̓s in textu in diuiſiōe rerū ꝯuenienter īnuat diuiſionē enūciatōis penes eiꝰ quātitatē.Solutio eſt ſic. qꝛ ſubiectū eūnciatiōis ex ꝑtecuiꝰ attendit̉ qͣntitas. ſicut ex ꝑte forme qualitas eſt nomē ſignificās ſimplicem ꝯceptū rei ⁊ergo areſtotiles ꝯueniēter rem diuidit volensꝙ quedā res ſubicibilis eſt vniu̓ſal̓ ⁊ quedamſingularis. Dicit̉ aūt res vniu̓ſalis nō qꝛ vniuerſalit̓ in re ſubſiſtat. ſed qꝛ vniu̓ſal̓r ab intellectu ꝯſiderat̉ ⁊ vt ſic ꝑ voce ſignificat̉. qꝛ em̄ eaq̄ tem ſingulariſant nō ſunt de eiꝰ cen̄tia. ⁊ rōneintellectus pōt rem ſeorſum in pͥma oꝑationeeius ꝯſiderare. ⁊ hͦ eſt eam vniu̓ſale eſſe .i. abſqꝫſingularitate ꝯcepi ⁊ ſic voce ſignificari. ⁊ ſic cōcipit̉ vt multicoīs. qꝛ ꝯcipit̉ abſqꝫ his q̄ faciūt ip̄am differre ab alijs ſingularibꝰ. vn̄ ne. p.videret̉ in poſitōem platonica quā freq̄nter reprobrat incide̓. diffinit vniu̓ſale ꝑ actu animeſcꝫ ꝑ p̄dicari dans ꝑ hͦ intelligere ꝙ vniuerſalitas nō eſt referēda ad rem in ſua exiſtētia ſed ſolū ẜm ꝙ eſt ſub ꝯceptū aīe. Et dicit ꝙ aptu natū eſt p̄dicari ⁊ nō qd̓ p̄dicat̉. quia quidditatiẜm ſe ꝓut eam ꝯcipit intellectꝰ cuiꝰ obiectū eſtnō repugnat eſſe in pluribꝰ. ꝯtingit tn̄ eā ꝑ aliqd̓ ſuꝑueniēs impediri ne in pluribꝰ ſit ſcꝫ autqꝛ in tota ſua materia recipit̉ vtꝫ de ſole aut qꝛforma in ſe ſubſiſtit ac ꝑ hͦ vna remanet nō recepta in aliqͦ ꝑ quod multiplicet̉. vt ſi albedoſe ſubſiſteret. Per oppoſitū vero res ſingularisdicit̉ cui ex ſua natura ⁊ rōne repugnat in pluribꝰ eſſe ⁊ hͦ quo ad rem ſignificatā. nō quātū advocem ſignificantē. qꝛ vox ip̄a pōt eē cois multis ſicut plures pn̄t vocari illo noīe ſortes restn̄ ſignificata ꝑ hoc noꝰ ꝓut fuit pͥus alicui impoſitū eſt vna. qꝛ eſt hͦ in ſe diuiſa ⁊ a qͣlibꝫ aliadiuiſa ⁊ ſi īponat̉ alteri idē noꝰ ſignificabit rēſingl̓arē etiā a qͣlibet alia diuiſā. Et gͦ iſte t̓minꝰ d̓r ſingularꝭ qͥ ex ſua īpōne natus eſt p̄dicaride vno ſolo vniuoce ⁊ diuiſim vniuoce quia ⁊ſi vox poſſit fieri coīs pluribꝰ rō tn̄ ſub̓e nō manet vna in pluribꝰ. Equoca aūt dn̄r qͦrū ſolumnomē cōmune eſt ⁊ ratio ſub̓e ẜm illud nomen
c c i