Druckschrift 
Commentaria in Porphyrium, Aristotelem et Gilbertum Porretanum secundum viam Albertistarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Primus

cat ꝓnūciatōeꝫ cuiuſlibet dictōis noīs vel verbi. Dictio etiā eſt enūciatiua affirmatiua alicuius de aliqͦ. Et vt hanc multiplicitatē reſtrīgat ph̓s dicit ⁊ nō vt affirmatio. ⁊ ſupplendūeſt. vel negatio q̄ ſe habet ad affirmationē ex additōe. ⁊ ideo ſi nō ſignificat ꝑs orōnis vt affirmatio manifeſtū eſt ꝙ nō vt negacō. Cū autēd̓r ꝙ partes orōis ſignificant aliqͥd vt dictionō eſt intelligendū de quibuſcūqꝫ ꝑtibus orationis ſed ſolū de illis q̄ de directo ⁊ ꝑ ſe veniunt in conſtitutōeꝫ totius orōis. vt ſunt dictiones ꝑfecte ſcꝫ nomen ⁊ verbū. ſyllabe ꝟo queſunt ꝑtes partiū nihil ſignificāt ſeparate quēadmodū articulate. ꝓbat phūs in tex.Ad obiecta in oppoſitum Ad primum eſtdicendum. ꝙ licet oratio non ſit vna vox incōplexa. eſt tamen vna vox complxa. Ad ſecundum dicenduꝫ eſt. Licetoratio non ſit inſtituta ad ſignificandum primo et ꝑ ſe. eſt tamē inſtituta ad ſignificandūratione ſuarum partium. Et ad confirmationē dicendū eſt. licet in illis ꝑticulis cōueniator̄o cū noīe ⁊ ꝟbo. tn̄ ad remouēduꝫ dubiū repetūtur cōueniēter in diffinitōe ip̄ius orōnis Ad terciū eſt dicēduꝫ ꝙ duplex eſt inſtrumētu virtutꝭ naturalis ſcꝫ īmediatū. ſic̄ pulmoguttur lingua. ⁊ mediatū. Inſtrumētuꝫ immediatū virtutꝭ natural̓ eſt naturale. nō autē inſtrumētuꝫ mediatū quale eſt oracō. que ꝑ predicta inſtrumēta naturalia format̉. Et hͦ mōerrauerūt platonici. putātes or̄oneꝫ eſſe immediatū inſtrumētuꝫ ꝟtutis naturalis cū tm̄ ſiteffectus natural̓. aut quō in ſil̓i virtutis motiue naturalia inſtrumēta ſunt organa motus. ſicut manus. brachia. pedes. quibꝰ vtit̉ ad ꝓductōeꝫ effectuū artificialiū ſicut em̄ faber mallioartificio ſe facto vtit̉ ad formatōeꝫ cultelli. itap̄t ratio vti or̄oe ⁊ eꝰ partibꝰ tamqꝫ inſtrumētis artificialibꝰ. Etiā ip̄a vis iuterptatiua nōeſt pure natural̓. ſꝫ potiꝰ rōnalis. Iuxͣ hoc notandū ꝙ virtꝰ interp̄tatiua ẜm damaſcen. accipit̉ dupl̓r. Unoº ꝓ virtute motiua. ⁊ hͦ mōamittit̉ qn̄ꝫ in his ſcꝫ q̄ nō p̄nt loqui. vt ī mutis. ⁊ qͦ ad diſtinctōeꝫ in drallis ⁊ bleſis. ⁊ ſicp̄t dici natural̓ vel potiꝰ aīalis. Alioº. capit̉ ꝓrōe intēiꝰ ſermonē diſponēte. ⁊ poſtea ꝑ voluntatē imꝑante ꝟtuti motiue. vt moueāt organalocutōis ad formatōeꝫ vocis ⁊ orōis. ⁊ hͦ mōamitti nō p̄t nec eſt natural̓ ſꝫ rōnalis. qͣre nōoportꝫ orōeꝫ ſigͣre natural̓r ſꝫ ad placitū. Et hͦph̓us volēs innuē dicit. ꝙ or̄o nō ẜt vt inſtrumētuꝫ. ex qͦ inſtrumētuꝫ ſiue fuerit naturale. ſiartificiale. ꝓprie eſt ordinatū ad vnū. ⁊ nō adho

TT.d☞Caliud. vox āt litterata ſiue articulata ſiue ſit dictio ſiue or̄o nō eſt ad vnū. qꝛ qd̓ in vno ydeomate ẜt vnū in alio forte ẜt alid̓ vel nihil. quōbetha in latino ẜt herbā. apd̓ grecos ꝟo lr̄aꝫ Ad qͣtū qͥntū ⁊ ſextū dictū ē in decla. ꝯclu.Incidūt dubia Primū eſt. Quare nō ponit in diffinitōe orōis ph̓s illas ꝑticulas fuetꝑe vel cū tꝑe. Soluco. qꝛ ſignificare cū tꝑe n̄cōuenit oī oracōi. qꝛ nō oī oracōi imꝑfecte cuialiqͦ mō cōuenit iſta diffinicō. ⁊ ſignificaē̓ ſinetꝑe nō cōuenit ꝑfecte orōi ex qͦ includit verbūqd̓ cū tꝑe ẜt. ⁊ gͦ omittit illas ꝑticulas. cū neutra eaꝝ cōueniat enūciationi.Secūdū dubiū ē. An orō bn̄ ſupponat̉ h̓ diuiſa ī indicatiuā imꝑatiuā dep̄catiuāoptatiuā. cū tn̄ talis diuiſio ſumpta ſit ſolumẜm vnā ꝑteꝫ orōis. q̄ eſt verbū. ⁊ nō ẜm aliaꝫque eſt nomē. Soluco ſic. qꝛ verbū in orōniscōſtitutōe hꝫ ſe ꝑ modū forme. ⁊ hͦ loquendode orōne ꝑfecta q̄ eſt hic pͥncipa Diffinitii noˢꝟo in rōne materie. ⁊ potius ſumūt̉ mēbra diuiſionis ex ꝑte verbi qꝫ ex ꝑte ip̄ius noīs cū actus ſit qui diſtinguit ⁊ ſeparat.Terciū dubiū ꝓpter qd̓ logicus ſolū intendit de or̄one enuciatiua q̄ eſt indicatīa. rethorautē ⁊ poeta alias ꝯſiderat orōes. Soluco. qꝛlogica ſolū deſeruit intellectui exn̄s ſciētia rationis. qͣi regulatiua actꝰ rōnis. ⁊ gͦ illa orōnevtit̉ que veꝝ vel falſuꝫ in mēte cōceptuꝫ explicat: Rethor ꝟo ⁊ poeta intendūt ꝑſuadere inclinādo aīm iudicis ad ſupplicatōꝫ rei. vel actoris. inducēdo in āmiratōeꝫ ⁊ ſtuporē rei ꝓpoſite. ęritādo deſideriū. gͦ alijs v̓tūtur orōibus.de qͥbus ſupra in declaratōe cōcluſionis.Quartū dubiū An diffinicio enūciatōisqua phūs innuit in tex. ſit cōuenies ⁊ bona. ⁊videt̉ prīo ꝙ nō. qꝛ pe. hyſ. diffinit enūciatōeꝫdicēs eſt or̄o veꝝ vel falſuꝫ ſignificās indicādo. vniꝰ āt rei vna tm̄ erit diffinico. gͦ nō videt̉iſta valere. Scd̓o pe. hyſ. diffinit ꝓpōem quevidet̉ eſſe aliud ab enūciatōe. gͦ incōuenienterareſto. noīat diffinitū iſtiꝰ diffinitōis. Tercōin hac diffinitōe nō d̓r indicādo; igit̉ hec ē diminuta. vl̓ pe. hyſ. ſuꝑflua. Soº ſic. qꝛ iuxͣ dic̄ta in ꝯcl̓o enūciatio diffinit̉ ꝑ genꝰ ſuū qd̓ eſtorō. ⁊ ꝑ drn̄aꝫ qͣ ab oībus alijs dr̄t orōibus.in qͥbus nō eſt veꝝ vel falſuꝫ ſicut in enūciatiAd primū obiectū ī oppoſitū Qua or̄oedd̓m ꝙ ꝓpō ⁊ enūciatio ī re cōueniūt ⁊ ſb̓iectoſiue material̓r. drn̄t tn̄ formal̓r. qꝛ d̓r enūciatio inqͣꝫtū refert̉ ad ꝯceptū veꝝ l̓ fl̓m. ītellcūst̓ ꝑ ve. ⁊ fal. dif.ponētꝭ ⁊ diuidētꝭ. qͣre ꝯue