¶ Predicabilia

⁊ hoc modo neceſſarie ſunt artes mechanice qͣre dicit phūs pͥmo metha. ꝙ habitis vite neceſſarijs gens ſacerdotū ſi idio vacare dimiſſa eſt. ¶ Scd̓o d̓r neceſſaria ꝓpter regimē vite humane. vt ſcꝫ actio homīs ſit recta ⁊ bonatendens inoptimū et vltimū finē vite humane et hoc modo neceſſaria eſt ſciā moralis.¶ Tercio modo eſt ſcīa neceſſaria. vt ꝑ eam efficiatur homo ſciens id eſt vt habeat cognitōeꝫſcibilium. ¶ Et tales ſunt duplices qꝛ quedam ſunt pͥncipales qꝛ q̄dam q̄runtur ꝑ ſeᵏ hͦmodo neceſſarie ſunt ſcīe reales methaui. mathematica. ⁊ phiſica. ¶ Alie vero ſunt ſcīe introductorie ad ſcīas pͥncipales que nō. querūtur ꝓpter ſe pͥncipaliter ſed ꝓpter alias ſcientias et iſte vocātur āminiculatiue ex quibꝰ patꝫquō logica in ſe eſt neceſſeria et etiā neceſſarianeceſſitate finis ſiue ex ſuppoſitione eo ꝙ nonpoſſunt alie ſcientie ſine logica haberi.Uigeſimū dubium eſt vtrum argumētatio ſit ſubiectum attributionis logice. Et videtur pͥmo ꝙ non qꝛ aīa eſt ſubiectū omīs ſcīeergo nō argumentatio ꝯn̄a ꝓbat̉ qꝛ vniꝰ ſcientie eſt ſolū vnū ſubiectū. an̄s ꝓbatur qꝛ omīsſcientia eſt in anima tanqͣꝫ in ſubiecto. ¶ Secūdo ſic nulla argumentatio eſt ſubiectū logice. ergo nec argumētatio ꝯn̄a tenet ꝑ legē ſubalternarū arguendo ab vniuerſali ad indefinitaꝫan̄s patet ꝑ inductionē. ¶ Tercio arguit̉ ſubiectu ſcīe debet eſſe ꝓpriū illi ſcientie in qͣ poīt̉ſb̓iectū ſed ſic nō eſt de argumētatione ergo argumētatio nō eſt ſubiectu. Maior patet quiaſubiectū nō debet tranſcēdere methas iſtiꝰ ſcīeinqua ponitur ſubiectū. Mior ꝓbatur qꝛ omnes ſcientie vtunt̉ argumētatōne. ¶ Quartoſubiectū ſcīe debꝫ p̄dicari de oībus in ſcīa ꝯſideratis ſed argumētatio nō p̄dicatur d̓ oībusin logica ꝯſideratis gͦ nō eſt ſubiectū. Mīorꝓbatur qꝛ nō p̄dicatur de nomīe ⁊ verbo q̄ ſūtpartes argumētationis. ¶ Quinto ẜm dn̄malbertū magnū ſubiectū logice debet eſſe illudrōis inſtrᵐ quo cuiuſlibꝫ ignoti noticia p̄t acquiri. ſed ꝑ argumentatōem nō pōt acquiri cuiuſſibet ignoti noticia ergo nō eſt ſubiectum.Mīor ꝓbatur qꝛ ꝑ argumentatōem acqͥriturſolū noticia ignoti ꝯplexi nō ignoti incōplexiqd̓ ſcitur ꝑ diffinitōem ⁊ diuiſionē. ¶ Sextoſylogiſmus eſt ſubiectū in logica gͦ nō argum̄tatio ꝯn̄a tenet. qꝛ vnius ſcīe eſt ſolū vnū ſubiectū. An̄s ꝓbatur qꝛ oīa que in logica ꝯſiderantur reducunt̉ ad ſylogiſmū cū ſylogiſmusſit ꝑfectiſſima ſpēs argumētatōis. ¶ Septīoſcd̓a intentio eſt ſubiectū logice igitur nō ar-

gumentatio. ꝯn̄a tenet vt pͥus. an̄s ꝓbatur qꝛſuꝑius dictū eſt ꝙ logica eſt d̓ ſecūdis intentōnibus adiunctis pͥmis. ¶ Octauo ens rōniseſt ſubiectum in logica ergo non argumētatioꝯn̄a eſt nota an̄s ꝓbat̉ quia logica tractat d̓ entibus rōnis cū ꝓpter hoc dicatur ſcīa rōnalis¶ Nono ſic. Sermo ē ſubiectum logice. igit̉nō argumētatio ꝯn̄a nota eſt. An̄s ꝓbat̉ quiaillud videtur ſubiectum a quo ſcīa denomīat̉.ſed logica denomīatur a ẜmone gͦ ſermo eſt ſubiectū ¶ Solutio ſic. Et hoc ꝓbat̉ pͥmo auctoritate dn̄i alberthi magni ⁊ multoꝝ alioꝝ.Scd̓o rōnibꝰ ſic qꝛ logica pͥncipaliter intendit docere qual̓r ⁊ ꝑ que deuenit̉ denoticiā notiad noticiā incogniti ergo neceſſariū eſt ꝙ ſit detali rationis inſtrumēto quo poſſit acquiri cuiuſſibet ignoti noticia. tale aūt eſt argumentatio gͦ ip̄a eſt ſubiectū nec inſtātia ē de diffinitōne ⁊ diuiſione ꝑ quas acquiritur etiam noticia incogniti qꝛ diffinitio et diuiſio etiā ad argumentatione reducunt̉. qꝛ diffinitio ē mediūqdemōſtrationis. ⁊ diuiſio deſeruit ad aſſignandum diffinitōem ⁊ ſic tam diffinitio qͣꝫ diuiſio reducuntur ad argumentatōꝫ que ē ſubiectum attributionis qd̓ dicit̉ notāter qꝛ ſubiectum accipit̉ octupl̓r ꝓut patet in hijs metrisObiectu verna poſitū ſub cui quid inheret.Quod pͥus eſt copula ꝓpriū logicaliter infraQua ſimul ars heretbis ſunt ſubiecta qͣterna¶ Hoc aūt vltimo mō accipit̉ ꝓ ſubiecto at̄tributionis qd̓ ſic diffinitur eſt qͥd cōmuniſſimū in ſcīa ꝯſideratū. primo notū nō tranſcendens methas ad qd̓ oīa in ſcīa ꝯſiderata ordinē habent et attributionē cuius diffinitionisdeclaratio ſatis circa petrū hyſpanū patuit.Ad obiecta inoppoſitū dicendū eſt ꝑ ordineꝫ.Primo ad pͥmū ꝙ duplex eſt ſubiectū ſcꝫ inheſionis ⁊ attributōnis. Aīa eſt bene ſubiectu inheſionis. ſed nō eſt ſubiectum attributionis.¶ Ad ſcd̓ꝫ eſt dicendū ꝙ nō arguit̉ ibi ꝑ legēſubalternarū. qꝛ nō ſunt ille ꝓpones eiuſdemſubiecti cū mutetur ſuppoſito ꝑſonalis in ſimplicē ſꝫ iſte ſunt ſubalterne nulla argumentatio eſt ſubiectū ⁊ quedā argumētatio nō ē ſubiectu ⁊ ſunt ſimul vere. ¶ Ad terciū eſt dicendū declinādo mīorē et ad eius ꝓbationē dice̓dum eſt. licet oīs ſcīa vtat̉ argumētatione iamfacta ſola tn̄ logica docet ex quibus ⁊ qualibꝰdebet ꝯſtitui argumentatio. et gͦ argumentationō excedit limites iſtiꝰ ſcīe ꝓpter qd̓ etiā dc̄mfuit ſuꝑius ꝙ logica in ſe eſt ſpēalis ſcīa ſed inordine ad alias eſt generalis et communis.¶ Ad quartū dicendū eſt ꝓ declinatione maioris