Druckschrift 
Summa casuum conscientiae
Seite
476r
Einzelbild herunterladen
 

fructu nō ſunt. Plane ad ſtercorādumagrū ſuū pecoribꝰ vti p̄t. Sic ergo habes qͣꝫ hn̄s vſdꝭ domꝰ pōt in ca habitare cū marito vl̓ vxore ⁊ familia. Etēt cū ꝑſonis ſine ꝗbꝰ ſtare nō lꝫ ⁊ hoſpitē reciꝑe vel amicū ēt ſi recipiat pēſionē: dumodo vna cū hoſpite ⁊ nōſeꝑatim dictā domū inhabitent vt. l.ceterum in prin. fi. de vſu. ⁊ ha.3 Is cui ꝯceſſa eſt habitatio pōt nōſolū ipſe habitare cū familia ⁊ cū reliꝗs. sͣ. enumeratis. ſꝫ ēt pōt alteri locare ēt ſeparatim a ſe. Et ſic habitatio ētus diſtinctū ab viu ⁊ vſufructu. ⁊ ꝗhꝫ habitationem nō hꝫ vſufructū necvium inſtitu. de vſu ⁊ ha. §. ſed ſi cui4 Quid āt ſi reliquat̉ alicui vſus ſilue an poſſit vēdere ligna. ℟. gl. i. l. dinus. ff. d̓ viu. ⁊ ha. dicit ꝙ ſic. ⁊ dic̄ ibieſſe caſum vt tm̄ hēat viuarius tſufru. Idē videtur tenere glo. iſti. deviu. ⁊ pr. in prin. Sꝫ Ang. de are. ibidicit hͦ veꝝ qn̄ ſilua eſſet a lōge ⁊ expēſe carrigij ⁊ vecture plus eſſent qͣꝫvalerēt ligna ꝓ neceſſitate ſue ꝑſoneqꝛ tūc in recōpēſatione dicioꝝ ſumptuū dꝫ poſſe de lignis vēdere. Et ſicpōt tm̄ vēdere ꝙ recōpenſet ſumptuſvecturaꝝ ſignoꝝ pro ſua neceſſitate ⁊nō plus: qꝛ viutarius dꝫ tantū habeiqͣꝫtuꝫ ſibi de neceſſitate ſufficit ⁊ nonplus. Et attenta iſta rōne: idē dici poſſet de vino ⁊ frumēto ⁊ alijs qn̄ eēnia lōge ꝙ liceat tm̄ vendere ꝙ ſufficiatad ſumptus ꝓ ꝯductiōe ad ipſum vſurarid. ar. l. adigere. §. qͣꝫuis. de iurepa.hec Ang. Et vr̄ rōnabile al̓s legatuꝫpoſſet eē mnutile ⁊ nullā commoditatēꝑciperet vſufructuariꝰ. ⁊ hoc facit adaliā. q. Mihi legatꝰ eſt vſus vnius bonis: an poſſim ſi nō habeā aliū boueꝫꝯiugere cū boue vicini vt alternis diebꝰ vtamar. Et pōt dici ꝙ ſi vſurariusnō hꝫ ꝯmoditatē emēdi aliū boueꝫ ⁊tnc pōt facere. Aliter nullā cōmoditate dicti bouis hēret rariꝰ. ar. glo. sͣ.allegate iſtit de viu. ha. ⁊. i. d l diuꝰ. Quid ant ſi domꝰ viuiructuaria indiget reiectionē vel reparatōe ad quē476ꝑtinet onꝰ. ℟. Ang. de are. inſti. de vſufructu. §. finit̉ ꝙ ſi ipenſa eſt magnaſpectat ad ꝓprietaritꝭ. vt. l. hactenusfi. eo. ⁊. l. eū ad quē cū ibi no. per bal.Sa l. C. eo. Quē aūt īpēſa dicat̉ magna eſt ī arbitrio iudicis. Sed an vſufructuariꝰ d̓beat pͥmo expēder̄ magnāipēiam: ⁊ poſtea repetere a ꝓprietariodic ꝙ nō. Nā viufructuariꝰ ſolū hēatcurā ⁊ ſollicitudinē rei vt ꝓcurator inre dn̄i iuxia. l. i. ī fi. ff. vſufru. quēadmodū ea. ſꝫ ꝓcurator ad opus faciēdumpōt agere vt pecn̄ia ſibi det̉ ante opꝰfactū vt fi. ma. l. ſi ꝟo ſi remunerādi. §.fi. cū. l. ſe. Ang. etiā ex illo. §. finit̉ ifertvnū ſingulare ꝙ qn̄. vxor vel aliꝰ habꝫvſufructū ꝙ nō pōt vnā domunculaꝫmutare ⁊ facer̄ domū amplā qꝛ ſi mutat in nouā formā ēt ī meliꝰ ꝑdit vſufructū. Caſus ē ī. l. ꝗ vſufructū aree. ⁊l. vſufructuariꝰ. nouū rectoꝝ. ff. de vſufru. ꝙ tene mēti qꝛ ml̓ti vſufructuarijpn̄t errare. Quinīmo ēt ſi quoddamedificiū eſſet inchoatū ꝑ defunctū nōpōt vſufructuarius ēt ſi eo indigeretperficere. alias ꝑficiendo cadit a iureſuo. vt eſt caſus in. d. l. vſufructuarius. In ꝗbꝰ aūt rebꝰ ꝯſtituat̉ vſufruciꝰ 6℟. in oībꝰ rebꝰ q̄ viu nō ꝯſumunt̉ ꝓprie. ff. eo. l. oīum. In rebꝰ vero q̄ viuꝯſumunt̉ nō proprie vſufructus ꝯſtituit̉ ſed vtilitatis cā receptū eſt vt ēt īhis cōſtituatur: ergo ꝯſtituit̉ in pecunia: vinor grano: ⁊ hmōi. iſti eo. §. ꝯſtituit̉. ⁊ vt habeat̉ plene iſta materia: ⁊ꝗd debeat habere vſufructuarius ⁊ adꝗd teneat̉. ponet̉ caſus ī terminis quēponit Bal. in qͦda ꝯſilio qd̓ īcipit pacūcius. vbi ſic dicit̉. P. reliquid vxoriſue viuer. oīuꝫ maſarioꝝ ⁊ ſuppellectiliū ipſiꝰ teſtatoris oēs ⁊ ſingulos fructus reddit̉ ⁊ ꝓnētus ꝗ ꝑcipit̉: ⁊ ꝑciꝑi poterūt de bōis ⁊ hr̄ditates ipſiusteſtatoris. Mō q̄rit̉. Nūꝗd hr̄des iſtitui teneant̉ ſoluere legata ⁊ alia debita hr̄ditaria: ⁊ expēſas funeris de bonis eoꝝ ꝓprijs. aut poſſint ſoluere debonis mobilibꝰ: vel īmobilibus dicteherecitatis. Itē nunꝗd bona mobilis