tn̄ ex ſuꝑpōne naturaliū pͥncipioꝝ. magis aūt rpugnat rōni ꝙ aliꝗs venereis viat̉ nō ſolū ꝯͣ illud ꝙ ꝯuenit ꝓli generāde ſꝫ ēt cū iniuria ꝓximi. Etiō fornicatio ſimpl̓r mima ē īter ſpēsluxurie. Adulteriū ꝟo grauiꝰ ē qͣꝫ ſtuprū. qꝛ maior iniuria ſit in abuſionemulierꝭ alteriꝰ ptāti ſb̓iecte quātū advſū generatiōis qͣꝫ ſubiecte ad ſolā cuſtodiā. vtrūqꝫ aūt aggrauat̉ ꝑ violentiā. ⁊ iō raptꝰ ꝟgis ē grauior qͣꝫ ſimplex ſtuprū: ⁊ raptꝰ vxoris qͣꝫ adulteriū. Hec ēt oīa aggrauant̉ ẜm rōneꝫſacrilegij qn̄ .ſ. ꝑſona deo ſacrata rapit̉. itē īter pctā ꝯͣ naturā grauiſſimuꝫē pctm̄ beſtialitatis vbi nō ẜuat̉ debita ſpēs. Poſt hͦ aūt ē viciū ſodomiticū vbi nō ẜuat̉ debitꝰ ſexus. poſt hocaūt ē pctm̄ moliciei ex eo ꝙ non ẜuat̉debitꝰ modus ꝯcūbēdi. magis auteꝫſi nō ſit debitū vas qͣꝫ ſi nō ſit debitꝰmodꝰ. Minꝰ aūt īter pctā ꝯͣ naturā ēpctm̄ moliciei qd̓ ꝯſiſtit in ſola emiſſione ſemīs ſine ꝯcubitu ad alteꝝ. Etd̓ iſta mat̓ia hēt̉. xxxij. q. vij. adulteriū4 ¶ Utrū ꝯſenſus in delectationē .ſ. cocognitiōis carnalis abſqꝫ hͦ ꝙ ꝯſentiatur in actū ſit mortale. ℟. ſic. de qͦ videsͣ. Delectatio. §. i.Aleficiatus. De hoc dictū ē ſupraImpedim̄tū xxv. §. xviij. ⁊. xix. Etan maleficiū poſſit tolli ꝑ aliud. videibi. ⁊ ſi q̄ras qualiter demōes poſſintvexare hoīes: ꝙ ſi poſſint adinuicemhr̄e copulam. ℟. pe. d̓ pallu. in. iiij. ꝙhoc pōt fieri ml̓tipl̓r. Prio ex hoc ꝙdemō ēⁱ ſpūs hn̄s ptātē ꝯͣ creaturā corporalē ad motū localē ꝓhibēdū vl̓ facienduꝫ. vn̄ pōt corꝑa īpedire ne ſibimutuo appropiquet directe vel indirecte ſe īterponēdo īter eos corꝑe aſſūpto. ſcd̓o pōt ī flāmare ad factū illd̓: vl̓refrigerare ab actu illo adhibendo ococculte ꝟtutes qͣs optime nouit ad hͦvalidas. Tertio turbādo imaginatiuāfantaſiā: ⁊ eſtimatiuā q̄ reddat mulierē exoīam. Quarto ꝓhibēdo directerigorē mēbri. ſicut ⁊ motū localē cuiuſcijqꝫ organi. Quinto ꝓhibēdo miſſionē ſpirituū ad mēbra in ꝗbꝰ ē ꝟtꝰ2imotiua qͣſi ītercludēdo vias ſeminis:ne ad vaſa gn̄ationis deſcēdat: vl̓ neab eis r̄cedat: vl̓. ne excidat̉: vl̓ ne emittatur. idē. Arch. f.Anumiſſio ē datio libertatꝭ. nāqͣꝫdiu ꝗs in ẜuitute ē: manui. etptāti ſuppoſitꝰ ē. Ganumiſſus ꝟo liberatꝰ ē. iſti. de liber. ī pͥn. ⁊ manumiſſi dn̄r liberti d̓ ꝗbꝰ. sͣ. Libertꝰ in pͥn.¶ Quis pōt manumittere. ℟. manu­ 1mittere pōt dn̄s ꝗ ē maior. xx. annis:niſi al̓s nō hēat admiſtrationē vt furioſus ⁊ ꝓdigꝰ. Mior ꝟo. xx. manumittere īter viuos nō pōt niſi ex cā. Et. tūcſi ē maior. xvij. ānis. C. ꝗ manumit. nōpoſ. l. ſi minor. Sꝫ in vltīa volūtate p̄tteſtari .ſ. poſt. xiiij. ānū. C. ꝗ manumit.nō poſ. auc. ſꝫ hodie. Itē ep̄s p̄t manumittere ẜuos eccl̓ie bene meritos .xij.q. ij. ſi qͦs. pōt ēt alios nō bn̄ meritos.dū tn̄ det eccl̓ie ꝓ vno duos eiuſdē meriti ⁊ peculi. xij. q. ij. ep̄s ꝗ mācipiuꝫ.Et ẜm. ꝟꝟ. ītelligi dꝫ ꝙ det de ſuis bonis ꝓprijs: non de rebꝰ eccl̓ie. Itē pōtmanum ittere cā miẜatiōis. xij. q. ij. cūredēptor. qd̓ intelligi pōt de bn̄merit)Itē abbas nō pōt manumittere ſeruūmonaſterūj niſi de ꝯſenſu ep̄i ⁊ monachoꝝ. di. l. iiij. abbati: niſi ſit ꝯͣria ꝯſuetudo extra. de his q̄ fi. a p̄la. ea noſcit̉.Itē ẜuius cōis pluriū māumitti p̄t abvno. Sꝫ debꝫ manumiſſor alios ẜuare idēnes. C. de cōi ſer. ma. l. i. ⁊ no. ꝙnō valet māumiſſio ī fraudē creditoꝝfacta. C. ꝗ manumit. nō poſ. l. i.¶ Qual̓r fieri dēat manumiſſio. ℟. 2multis modis. aliqn̄ in eccl̓ia ſb̓ aſpectu ep̄i ⁊ plebis: ⁊ dꝫ de hͦ fieri ſcriptura ad cautelā futuri. C. de his qui in ec.ma. l. i. extra de ſer. nō or. c. i. itē fit. qn̄qꝫ corā iudice: ⁊ dr̄ manumiſſio vindicte. nā vindicta appellabat̉ ꝟga pretoria cū qͣ tāgebant̉ a p̄tore illi ꝗ manumittebant̉. iſti. de libert. §. multꝭ. ⁊ ibigl. ⁊ ſiꝗdē māumiſſio fiat ad hͦ vt manumiſſus ordīet̉ dꝫ potiꝰ fieri corā iudice eccl̓iaſtico qͣꝫ corā ſcl̓ari. ar. extra.d̓ ier. nō or. c. i. Itē p̄t māumiſſio fieri