ceſſibus ⁊ in caſibꝰ ēt ſedi apoſtolicereẜuatis: ⁊ in ꝗbꝰ ſe. apl̓iica eēt ꝯſulenda: ꝙ nihilominꝰ talis ꝯfeſſor nō pōtſe ītromittere de caſibꝰ reſeruatis perp̄ceſſum curie: nec ēt ꝑ Sixtinā: quaꝫhabes in fine huiꝰ oꝑis: in qua ꝯtinet̉ſummarie fere totꝰ ꝓceſſus crīe. Et hͦniſi de p̄dictis caſibꝰ ſpāliter ⁊ expreſe in hmōi īdulgētijs mētio hēatur.2 ¶ Forma āt cōis abſoluēdi a pctis ſꝫē. Miſereat̉ tui ⁊c. Indulgētiam. ⁊c.Poſtea dicat. Dn̄s nr̄. Ieſus xp̄s abſoluat te. Et ego aucͣte ſua qͦ fungor īqͣꝫtū poſſū ⁊ dbeo abſoluo te ab oī viculo excōicatiōis mioris ſi teneris. ⁊reſtituo te ſanctis ſacr̄is eccl̓ie ſi īdigeſIteꝝ abſoluo te ab oībꝰ peccatꝭ tuisꝯfeſſis oblitꝭ mortalibꝰ ⁊ vēialibꝰ ⁊circūſtētijs eoꝝ quocūqꝫ ⁊ qͣlitereūqꝫoffenderis deū creatorē tuū animamtuū: ⁊ ꝓximū tuū. Et oīa bōa q̄ feciſti⁊ facies ⁊ aduerſa q̄ ſuſtinuiſti ⁊ iuſtinebis ſint tibi ī pniam ⁊ remiſſionempctōꝝ tuoꝝ ⁊ ī augumētum gr̄e dīne.Inn. p. ⁊c̄. Et no. ꝙ īpoſitio manꝰ ſuꝑcaput ipſiꝰ ꝯfitētis n̄ ē d̓ neceſſitatē: ſꝫde ꝯgruitate. Itē no. ꝙ ſupradicta for̄aabſdluēdi ab excōicatiōe maiori n̄ ē d̓neceſſitate obẜuāda: niſi ī excōicatiōenotoria ſecꝰ ſi eēt occulta. Immo ēt ſieēt notoria ⁊ abſoluēs n̄ ẜuaret dictaꝫformā. lꝫ peccaret. tn̄ abſol̓o teneret.z ¶ Formā aūt abſolutiōis plenarie h̓ē. Miſereat̉ ⁊c. Indulgētiam ⁊c. Dn̄snr̄ Ieſus xp̄s te abſoluat. Et ego auc̄teipſiꝰ ⁊ beatoꝝ Pe. ⁊ Pau. apl̓oꝝ eiꝰ:i hac ꝑte. tibi ꝯceſſa ⁊ mihi ꝯmiſſa abſoluo te ab oī ſnīa excōicatiōis maioris: ⁊ mīoris: ſuſpēſiōis. ⁊ īterdictis ſiteneris. ⁊ reſtituo vnitati fideliū ⁊ ſact̄is eccl̓ie. Idē eadē auc̄te ego te abſoluo ab oībꝰ pctīs tuis ꝯfeſſisᵉ: ꝯtritiſ⁊ oblitis ⁊ circūſtātijs eoꝝ. Et auētedei oīpotētis. B. Pe. ⁊ Pa. ⁊ auc̄te ſūmi pō. N. pape. ī hac ꝑte tibi ꝯceſſa ⁊mihi ꝯmiſſa. Inqͣꝫtū claues ſancte ro.eccl̓ie ſe extēdūt. ⁊ īqͣꝫtū d̓beo ego te aboībꝰ penis tibi ī purgatorio debitꝭ ꝑꝑculpas ⁊ offenſas qͣs ꝯͣ deū ⁊ ꝓximuꝫnū ⁊ aīaꝫ tuā ꝯmiſiſti. Et inqͣꝫtū mihiꝑmitut̉. ego reſtituo te illi īnocētie in qͣqn̄ baptizatus fuiſti ⁊ pleniſſimamtibi ꝯfero abſolutionē ⁊ remiſſionē oīum pctōꝝ tuoꝝ. In noīe pr̄is ⁊cͣ. Deabſolutiōe ab iregularitate ⁊ ſuſpēſione. Uide ſupra Abſolutio. vi. §. i.Sus ⁊ vſufructus Uſus ꝗd ſit dic¶ Lẜm glo. i. l. i. ff. de vſu ⁊ ha. ꝙ ē iusvtēdi rebꝰ alienis ſalua reꝝ ſb̓a. Ex qͣdiffinitiōe glo. ibi. ifert ꝙ vſus nō p̄t ꝓprie ꝯſiſtere ī rebꝰ q̄ ſolo vſu ꝯſumūt̉Sicut nec cōſiſtit ꝓprie viufrū. qꝛ eisnō cōpetit diffinitio qꝛ conſumēdo ⁊vtendo nō ſaluaret̉ reꝝ ſubſtantia.¶ Que āt ſit dr̄ia inter eos. Dic ꝙ ſi 1vius viridarij ē tibi relictꝰ rōſas ⁊ fructꝰ viridarij poteris ſumer̄ ad viū tuūSꝫ alij n̄ poteris vēder̄ nec dare. Sꝫſi viuſ. ſit tibi relictꝰ: tūc potes vēdere⁊ dare: ⁊ ad vſum tuū habere poteris.¶ Quid aūt ſi vſufr. ℟. ꝙ ē ius alienis ⁊rebꝰ viēdi ⁊ fruēdi: ſalua reꝝ ſb̓a: qꝛ ēius ī corꝑe qͦ ſublato ⁊ ip̄m tolli neceſſe ē. ff. eo. l. ij. ⁊ iſti. eo. in pͥn. Dr̄ fruēdiad differētiā nudi vius: qꝛ minꝰ eſt invſu qͣꝫ ī vſufr. Naꝫ is ꝗ fundi nudumvſum hꝫ: nihil vlteriꝰ hēre ītelligit̉ qͣꝫvt oleribꝰ: pomis: floribꝰ: feno lignis ⁊hmōi ad vſum quotidianuꝫ viat̉. Ineo quoqꝫ fūdo eatenꝰ ei morari liceatvt tn̄ dn̄o fundi moleſſꝰ non ſit neqꝫhis ꝑ quos oꝑa ruſtica fiūt īpedimente ſit. nec vlli alij. ius qd̓ hꝫ. aut vēder̄aut locare aut gratꝭ ꝯcedere pōt. cumhis ꝗ vinfructu hꝫ poſſit hec oīa facer̄inſti. de v̓ſu. ⁊ ha. Et ibi ēt dr̄ ſiꝗs edium vſum hꝫ hactenꝰ ius habere intelligit̉: vt ipſe tm̄ habitet. nec hoc ius adaliū tranſferre pōt: ⁊ vix receptum vivt hoſpites ei recipere liceat ⁊ habitare cū vxore ſua liberiſqꝫ ſuis. Itēqꝫ libertis nec nō alijs liberis ꝑſonis ꝗbꝰnō minꝰ qͣꝫ ſeruis vtit̉ habitādi ius habeat. Item is ad quē ſerui vſus pertinet ip̄e tm̄ opers ⁊ miniſterio rius vtipoteſt. Ad aliū ve ꝯ nullo modo iuſuū traniferre ei cōceſſum eſt idē iuris eſt in lumento. Sed ſi pecoris velouid vius legatꝰ fuerit: nec lacte: necagnis: nec lana viet̉ yſurariꝰ: qꝛ ea ia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten