vt ſunt vinum ⁊ frumentū q̄ ſumt ī domo teſtatoris tꝑe ſue mortis ſint vxoris vel hr̄dis. Et nūꝗd ipſa poſſit vtiarnēſibꝰ ⁊ ſupellectilibꝰ hr̄ditatꝭ. Etrn̄det pͥmo ad pͥmū ꝙ hr̄s tn̄r ſolueredebita nō legataria vt. C. ſi cer. pe. l. i.Et iō vxor nō tn̄r ad debita nec ad expēſas funeris. ff. de vſuf. le. l. fūdi trebaciani. Tſ ad collectas ⁊ onera reꝝ bn̄tn̄r vſuf. ff. de vſuf. l. ſi pēdētes. Frumētū qd̓ erat teſtatoris debet̉ vxori cū ſatiſdatiōe reddēde eſtimatiōis vt. ff. devſuſ. eaꝝ rerū. l. ſi tibi vini. Rebꝰ ⁊ arnēſibꝰ q̄ vſu nō ꝯſumūtur p̄ſtita ſatiſdatiōe de eſtimatiōe reddēda. Et dēnteſtimari cū traduntur ſibi vi. l. i. C. deyſu. ⁊ ha. hec Bal. Quo tn̄ ad hͦ vltimū Pan. in. c. cū ꝯſtet de pig. tenet ꝙde his rebꝰ q̄ vſu nō ꝯſumunt̉ ſed minuūtur vt vegetes ⁊ ſil̓ia ꝙ vſufr. debꝫcauere de vtēdo fruendo ⁊ reſtituēdoqd̓ ſuꝑerit finito vſufr. Al̓s vſufr. eſſetmagnū p̄iudiciū. Itē adde ꝙ vſui. derebꝰ imobilibꝰ dꝫ cauere ꝙ vtel̓ eis arbitrio bōi viri ſalua rerū ſubſtātia. Etſic̄ ꝗlibꝫ bonꝰ vir vtit̉ ⁊ fruit̉ re ꝓpͥa.7 ¶ An āt cautio ſit de ſubſtātia vſuir.℟. Guil. de cu. vt refert bal. i. l. i. C. eo. ⁊Iac. bu. vt refert ibi bar. ⁊ Sali. dicūtAut q̄rit̉ an cautio ſit de ſubſtātia vſufructus hn̄do reſpectū ad eas res quevſu nō ꝯſumūtur. Et dicēdū eſt ꝙ nōNā ⁊ in multis caſibꝰ ꝯſiſtit vſufr. ſin̄aliqͣ cautione. vt no. ī. d. l. i. Si ꝟo habemꝰ reſpectū ad eas res q̄ vin conſumunt̉ ⁊ tūc cautio dr̄ eſſe de ſubſtātiavt. l. hoc ſenatus. §. i. ff. d̓ vſui. eaꝝ reꝝEt ex his Ang. de are. inſti. de vſufr. infert ī practica ꝙ lꝫ vſuf. vtat̉ ⁊ fruat̉ fūdo ⁊ domo teſtatoris nōdū p̄ſtita cautiōe ꝙ ꝑꝑ hͦ nō definit fructꝰ facer̄ ſuos. Secꝰ ſi vtat̉ pecunia ⁊ veſtibꝰ nōp̄ſtita dicta cautiōe qꝛ ex pecūia ⁊ alijſmobilibꝰ nō facit fructꝰ ſuos: vt pꝫ ꝑp̄dicta qd̓ ꝑpetuo nota qꝛ ſepe ꝯtīgit.¶ Quero cū cautio nō ſit de ſubſtantia viufr. an vſufru. faciat fructus ſuosanteqͣꝫ preſtet dictā cautionē qꝛ elaruꝫeſt ꝙ cauere dꝫ de vtendo ⁊ fruendoarbitrio boni viri Bar. in. l. vxori vſufructu. ff. de vſufructu le: ꝯcludit ꝙ qn̄qꝫ vſufructuarius nō ꝑcipit fructus ſꝫproprietarius vel alius. Et iūc vſufructuario nō debent reſtitui ante p̄ſtitaꝫcautionē fructꝰ ꝑcepti vt. d. l. vxori. Qn̄qꝫ percipiunt̉ ab ipſo vſufr. ⁊ tūc autheredibꝰ vel proprietario ſciētibus ⁊patientibus: ⁊ tunc facit fructus ſuos.vt eſt caſus in. l. hac edictali. §. his illud in. ꝟ. ſinantē vtraqꝫ ⁊ ibi Bald. C.de ſe. nup. Si vero ignorant ⁊ per ꝯn̄snō poteſt dici ꝙ tacite ꝯſenſerint ⁊ ſicꝙ patiuntur: ⁊ tūc nō facit fructus ſuos. Et ita intelligit. d. l. vxo. ſꝫ ſaly.ol. cy. ⁊ bal. ī. l. i. C. e. diſtīguit. aut q̄rit̉d̓ fructibꝰ ꝑceptꝭ ab alio: ⁊ tc̄ nō facitſuos. Tn̄ preſtita legitima ſatiſdatiōevel oblata ⁊ nō recepta abſqꝫ legitimaca̓ ei aſſignata a ꝓprietario dꝫ ei darilicentia vt eis fruat̉: vt de alijs rebꝰ cūpro eis ⁊ pro alijs rebus ſatiſdederit.vt. d. l. vxori. Aut querit̉ de perceptis aſeipſo: ⁊ tūc aut cautio iā erat petita: ⁊tunc nō facit ſuos vt eius mora nō ſitabſqꝫ pena. facit. d. l. hac edictali. §. hisillud Aut cautio nō fuit petita. ⁊ tuncaut percepit ſciente ⁊ patiente dn̄o vl̓ꝓprietario ⁊ ſic diſſimulante cautionēpetere. ⁊ tunc facit ſuos. Imputet .n. ſibi qꝛ cautionē nō petijt. vt in. d. §. hisillud. Et pōdera ꝙ ille tex. loꝗtur in ſciente ſe teneri ad cautionē p̄ſtandā perverbū diſſimulauerat. Iteꝫ pōdera ꝙibi eſt caſus ꝙ poſſidēs nō teneat̉ cautionē offerre. Aut fructus percepit ꝓprietario ignorante: ⁊ tūc aut poſſeſſionē habebat fine vicio: ⁊ tunc etiamfacit ſuos ꝑꝑ bona fidē ar. qui. mo. vſufru. amit. l. ſi vſuſ. Aur erat apud eū cūvicio: qꝛ ſua auctoritate iuit ad apprehendēdū: ⁊ tūc nō facit ſuos: qꝛ lꝫ titulum haberet: tamē bonā fideꝫ non hsbuit nec iuſtam poſſeſſionem.¶ Quid ſi nō pōt vſufructuarius preſtare cautionē ar. in. l. iiij. C. eo. concordādo opi. cō. ludit. Aut eſt clarumꝙ nō pōt preſture ſideiuſſorem: ⁊ tūcaut perſona yſufructuarij eſt ſuſpec-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten