vna eccleſia plures ꝑſonas deſponſatas. Sꝫ aīa nō pōt eē alteriꝰ ſpōſa qͣꝫxp̄i. ⁊ iō qn̄ nuptie ſūt ſcd̓e tm̄ ex ꝑteviri bn̄dicūtur nō aūt qn̄ ſunt ſcd̓e exꝑte mulieris ꝑꝑ defectuꝫ ſacr̄i. ⁊ hancopioneꝫ tꝫ Tho. ⁊ credo ꝙ cōiter ſeruatur. Cui opi. ꝯſentit glo. in. d. c. vir.dicens ꝙ tales ſecunde nuptie benedici poſſunt. ſi hoc hēat ꝯſuetudo loci⁊ ideo in predictis tute poſſumus ſequi conſuetudiuem loci.5 ¶ Sacerdos benedicēs ſcd̓ās nuptias ſuſpēdi dꝫ ab offō ⁊ bn̄ficio ⁊ mittendus eſt ad ſedē apl̓icā. Et ẜꝫ cōiterdoc. iſta pena nō ifligit̉ ipſo fcō. ⁊ dic̄pa. ꝙ hodie attētis circūſtantijs ⁊ loci ꝯſuetudine. dꝫ ip̄oni pēa arbitraria6 ¶ Mulier nubēs. jͣ. annū lugubreꝫ infamiā nō īcurrit. vt extra de ſcd̓is nuptijs. c. ſuꝑ. Et illico poſt morteꝫ mariti ſoluitur ml̓ier a lege ipſiꝰ. vn̄ in alioſeculo nō recognoſcēt ſe ꝓ cōiugibusnec ſi reſurgeret maritus eēt ampliusmaritus ſuus. Et hoc non obſtāte poſſet alteri nubere. d. c. ſuꝑ7 ¶ Utrū pene que apponūtur ꝑ legesciuiles mulieri trāſeūti ad ſcd̓a votaſint correcte ꝑ ius canonicuꝫ. ℟. Bar. īl. ſiqua mulier. C. de ſcd̓is nup. dicit ꝙpene que īponūtur ml̓ieri: qꝛ nubit nimis feſtināter: ſūt correcte: hoc eſt: qꝛnubit. jͣ. annū luctus. Sꝫ pene q̄ īponuntur: ideo qꝛ nubit ſcd̓o: iſte nō ſūtcorrecte. Ideꝫtꝫ Pan. in. c. fi. de ſcd̓isnup. vbi dicit ꝙ pene appoſite fauorefilioꝝ: vt ſunt ille q̄ apponuntur ml̓ieri trāſeūti ad ſcd̓as nuptias nō ſūt ſublate: qꝛ nō ſūt appoſite in odium ipſiꝰmr̄imonij: ſed fauore filiorumBediētia. An ſit ꝟtus. ℟. ẜꝫ Tho.ẜa ẜe. q. ciiij. Eſt ꝗdeꝫ virtꝰ moralis cuiꝰ ſpāle obiectū eſt p̄ceptū facitūvel expreſſum. Uolūtas .n. ſuꝑioris qͦcūqꝫ mō īnoteſcat eſt quoddam tacitum preceptum: ⁊ tanto vr̄ obedientia promptior: quanto plus preuenitpreceptum expreſſum.i ¶ Utrū obediētia ſit maxīa ꝟtutū. ℟.ẜm Tho. vbi. sͣ. v̓tutes theologice .ſ. q̄313deo ẜm ſe iherēt ſūt potiores ꝟtutibꝰmoralibꝰ ꝗbꝰ aliꝗd terrenū ꝯtēnit̉: vtdeo ihereat̉. Inter ꝟtutes āt moraleotāto aliqͣ eſt potior: qͣꝫto magis aliꝗdcōiēnit̉. vt deo ihereat̉. Sūt āt tria genera bonoꝝ q̄ hō p̄t ꝯtēnere ꝑꝑ deuꝫQuoꝝ ifirmū ſūt exteriora bona Qediū ſūt bōa corꝑis. Sup̄mū aūt bonaaīe. Inter q̄ qͦdāmō p̄cipuū eſt voluntas inqͣꝫtū .ſ. ꝑ volūtatē hō oībus alijsbōis vtitur. Et iō ꝑ ſe loquēdo laudabilior eſt obediētie ꝟtus ꝗꝑꝑ deū ꝯtēnit ꝓpriā volūtatē qͣꝫ alie ꝟtutes morales. vn̄ Greg. vltio moralis. ⁊ habetur. viij. q. i. c. ſcienduꝫ. Obedientia victimis iure preponitur: qꝛ ꝑ victimasaliena caro ꝑ obedientia vero voluntas propria mactatur.¶ An āt ſubditus teneat̉ obedire in oī 2bus ſuis ſuꝑioribꝰ. ℟. ꝙ triplex eſt iupeioritas. Prīa eſt ī ſpūalibus. Scd̓aeſt in tꝑalibꝰ quo ad regimē reipublice. Tertia eſt ī tꝑalibꝰ quo ad regimēꝓprie familie. ⁊ iō ẜm Ale. ī tertia ꝑteſū. ītertio p̄cepto. Obediētia limitaturẜm gradū ſuꝑioritatis. illi .n. ꝗ p̄eſt inſpūalibꝰ obediēdū eſt in ſpūalibꝰ neceſſarijs ad ſalutē: vel ad hic ꝑtinentibus ſicut pape ep̄o: ⁊ ceteris platis eccl̓iaſticis ab hijs ꝗ ſubijciūtur iuriſdictōi eoꝝ. Dn̄is ⁊ pͥncipibꝰ: qꝛ p̄ſūt tꝑalibꝰ ad rēpublicā ꝑtinētibꝰ ſic eis inhoc eſt obediendū ab eoꝝ ſubditis. ſimō ptās eoꝝ nō ſit vſurpata ẜꝫ Ri. inij. di. vlt. qꝛ ſi eſt vſurpata nō tenēturniſi ꝑꝑ ſcādalū. no. tn̄ ꝙ eccl̓iaſtici nōſūt ſubditi dn̄oꝝ tꝑaliū. ⁊ iō non pn̄tcis aliꝗd preciꝑe de cōſti. c. eccl̓ia. Pr̄iaūt carnali cū p̄eſt cure rei familiarisdebetur ei obediētia a filijs ī hijs q̄ ꝑtinent ad diſpōeꝫ reifamiliaris. vn̄ talibus ī predictis nō obediētes ſciēter ⁊ſine rōnabili cā: ⁊ in re alicuiꝰ īportatie aut ex ꝯtēptū peccāt mortal̓r niſiforet illud qd̓ p̄cipit̉ ꝯͣ p̄ceptū dei. velin ſalutis diſpēdiū. aut ꝯͣ p̄ceptū ſuperioris ad ip̄ꝫ p̄cipiētē. in alijs aūt q̄ adeoꝝ ſuꝑioritatē n̄ ꝑtinēt n̄ ē neceſſariuꝫ obedire. iſta eliciūt̉ a. c. ſiꝗs. d̓ ma.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten