Druckschrift 
Summa casuum conscientiae
Seite
450v
Einzelbild herunterladen
 

At vt ampliꝰ qͣꝫ tūc valeāt l certo termino recipiat ꝓ eiſdē. ſi tn̄ ea rꝑe ꝯͣctꝰnō fruerat vēditurª: n̄ in ꝙ ſi ille quiemit rē recepturꝰ alio tꝑe eā credebateā plꝰ valere qͣꝫuis iudicio cōi ꝟiſil̓r ſitplꝰ vl̓ minꝰ valitura erit vſurarſꝰ minꝰemēdo ꝑꝑ pͥuētionē ſol̓onis ẜꝫ Inn. ⁊d. an. in. d. c. in ciuitate qͣꝫuts n̄ ſencat̉ad reſtōnē ſi ꝟiſil̓r plꝰ vl̓ minꝰ erat valitura: lꝫ ip̄e ſ̄ ſic crederet. ⁊ no. ꝙ ilid̓qd̓ dr̄ qn̄ res erat plꝰ vl̓ minꝰ veriſil̓rvalitura dꝫ ītelligi qn̄ tm̄ minꝰ ē valitura qͣꝫtū plꝰ: qd̓ aduerte ꝓ ill̓ ꝗ emūtolcū tali p̄cio ꝙ paꝝ minus pōc valēſꝫ bn̄ multū plꝰ qꝛ ſunt viurarij.39 Alius cas. Quis vēdit ꝓ p̄cio qd̓nūc currit: ſꝫ ſi plꝰ valebit viqꝫ ad paſcha vult ꝙ illud plus ſibi detur: ſi ꝟominꝰ valebit nō vult ꝙ p̄ciū minuat̉.ho. dicit ꝓculdubio ip̄ꝫ iudicio vſurariū cū ip̄ꝫ in pactis videā claudicare:lꝫ rōne dubij excuſet̉: a tn̄ ī tali cāu nōſtat indubio. cū velit certū ⁊ ſiꝑadditionē. Dubiū .n. p̄dictū in rōne ſui ſac̓eꝗtatē iuſtitie: lꝫ plꝰ recipiat̉ qͣꝫ det̉: coꝙ rō huiꝰ dubij ponit eſtiationē in rebus ex ip̄a nā reꝝ: q̄ in tali ſpe. plꝰ valet vno tꝑe qͣꝫ alio. ⁊ aliqn̄ minus ſil̓rEt vt̓ excuſare rō ꝑiculi q̄ recompēſarepōt ſuꝑabūdātiā. Res .n. extra ꝑiculūexn̄s plꝰ valet qͣꝫ res eiuſdē ſpēi exn̄s īꝑiculo: ⁊ ſic hmōi recōpēſatio reducit̉ad naturā rei q̄ ꝑꝑ ꝑiculū eſtimat̉ plꝰvel minus valere. ⁊ ſic ꝑiculū ⁊ dubium tollit viciū viure. vbi āt ꝑiculū nōtollit hoc viciū de ſui naͣ n̄ excuſat vſurā ſicut pꝫ in ꝑiculo qd̓ ē in miuis. d̓qͦ in. d. c. fi. vbi dr̄ nauigāti vel eūt i adnūdinas certā mutuās pecunie qͣꝫtitatē ꝓ eo ꝙ ſuſcipit i ſe ꝑiculū recepturaliꝗd vltra ſortē vſurariꝰ eſt ceſcēdusſil̓r ſi aliꝗs mutuauerit alicui. c. lib. adx. annos: ita ꝙ ſi. jͣ. x. ānos mortus ſuerit alter ipſorum qui debitum accepitliberatus ſit a mutuo ⁊ debito ſi ꝟoſuperuixerint abo dabit ꝗ mutuuꝫaccepit. cc. lib. ei ꝗ mutuū dedit. tale ꝑiculū nō excuſat: qꝛ nō reducit ꝯͣctū adepptarē pſcitie tal v ſuꝑabūdā: ia veeex labore nec ex vin rei ꝓprie nec ꝑ raaiiicōpēſationē alteriꝰ rei reducit̉ ad eqͣli1tatē iuſtitie. periculū .n. excuſat vbi cātꝑis aliꝗd plꝰ accipit̉: ſꝫ vbi nō cā tꝑisſuꝑapūdātia accipit. Tūc rōne perieūli vel dubij excuſari pōi: quādo .i. incidit dubiū ex natur a rei. Cō. Ale. lom. Alius caſus. ſtatuit ciuitas ꝓ viui 40tate cōitatis ꝙ ꝗctiqꝫᶻ cuiꝰ hꝫ vel habiturus ē filiā ſi. jͣ annū a natiuitatē ip̄iꝰpuelle tradit cōitati. lxx. ducatos cū fiſia ꝑuenerit ad. xv. annū rehabeat a dicta cōitate. ccccc. duc. vt muptui filia tradat. ſi ꝟo an̄. xv. annū filia defūcta fuerit diciꝰ ciuis p̄dictos. lxx. duc. amittatQuerit̉ an rōe tal̓ ꝑiculi ſiue dubij licitus ſit ꝯͣciꝰ. ℟. S. B. ꝙ nō: qꝛ ē ꝯͣ iuſtitie eꝗtatē. prio ꝑ thecricā ſingularēꝙ i mutuis veris vl̓ īterp̄tatis ſpe lucri pͥncipal̓r factis dubiū ſeu ꝑiculuꝫ⁊ fenore nō excuſat ſic̄ pꝫ i. d. c. fi. Iteꝫqꝛ ẜꝫ doc. viura ē luctū ex mutuo pͥncipal̓r ītētū. xxiiij. q. iij. pleriqꝫ. Ut accidit ī dcō cāu. preterea ſi tal̓ mutaſſettali intētōe ⁊ pacto alicui ꝑticulari ꝑſone viurā vtiqꝫ ꝯmiſiſſet. multo foritvſurā cōmittit tal̓r mutuando cōitaticū magis teneat̉ ſubuenire ei in neceſſitatibus ſuis qͣꝫ alteri ꝑſone ſingulariScd̓o qꝛ apud tradētē p̄dictos denarios nō remanet ip̄oꝝ dn̄ium nec vſus:vſi iuſte. lucrari poſſit mō dubium autꝑiculū a fenore non excuſat niſi apudlucrātē includat̉ˢ dn̄iuꝫ atqꝫ vſus reipericlitatis cū qua lucrat̉. Nā ex re ſuanō aliena hō lucrari debꝫ. ideo taliscontractus eſt viurarius. Seꝗtur preciū poſt tꝑa ſoluēs .ſ. 41rōne more vni iormare talis. q. Debilirtjdͣtor tenet̉ ad. c. in certo termio. Ego reyla tr ia cumquiro debitū debitor nō ſoluit ex quoopꝫ me. c. rciꝑe ſub vſura. Ego peto adebitore meo vt me liberet ab obligatione vſuraꝝ. Querit̉ an ego licite peta ꝫ. Rn̄ detur ꝙ ſic vt probat̉ per. c. ꝑuenit. ⁊. c. cōſtitutus de fideiuſ. ibi pecuniam qua ꝓ eis foluit. ipſūqꝫ ſeruētindemnem. nec enim aliquid exigitur ſicut vſura: ſed ſicut iniereſſe: neIpilip