naꝝ inflictio non ꝯtinebit̉ ſub iuſtitiaEt in hͦ caſu a peccatoꝝ punitōe ceſſādū eſt. vt ait Augu. l. di. vt ꝯſtitueret̉.b ¶ Utꝝ īpletio ꝯſilioꝝ: largitio elemoſynarū: ⁊ hmōi oꝑa miẜicordie ſint p̄mittēda ꝑꝑ ſcādalū. ℟. ẜm tho. vbi. sͣ.Qn̄ talia nō ſunt de neceſſitate ſalutꝭlꝫ ꝑꝑ ſcādalū nō ſint ſimpl̓r dimittenda: ſunt tn̄ īterdū occultāda: vel differēda ꝑꝑ ſcādalū puſilloꝝ: quouſqꝫ reddita rōne. ſcādalū ceſſet. Qūqꝫ in ꝯſiliorū obſeruatio ⁊ impletio opeꝝ miſericordie ſunt de neceſſitate ſalutꝭ: vt pꝫ ībis ꝗ vouerūt ꝯſil̓ia: ⁊ in his ꝗbꝰ ex debito īminet defectibꝰ alioꝝ ſb̓uenire:vt ī tꝑalibꝰ: puta paſcēdo eſuriētes vl̓in ſpūalibꝰ: puta docēdo ignorātes. Ethͦ ſine hōi fiāt d̓bita ꝑꝑ iniūctū offm̄.vt pꝫ ī p̄latis: ſiue ꝑꝑ neceſſitatē indigētis: tuc eadē rō eſt de hmōi ſicut dealijs que ſunt de neceſſitate ſalutis:7 ¶ Utrū correctio fraterna ſit ꝑꝑ ſcandalū dimittēda. ℟. ẜm tho. vbi s. correctio fr̄na ordinat̉ ad emēdationē fr̄isEt ideo intātū cōputāda eſt īter ſpūalia bona: in quātū hͦ ꝯſeꝗ pōt. Qd̓ nōꝯtingit ſi ex correctiōe frater ſcādalizet̉Et iō ſi ꝑꝑ ſcādalū correctio dimittat̉.nō dimittitur ſpirituale bonuꝫ.z ¶ Utꝝ pctm̄ veniale ſit cōmittēdumꝑꝑ vitandū ſcādalū. ℟. ẜm tho. vbi sͣ.pctm̄ veniale ꝑꝑ vitādū ſcādalū nūqͣꝫē facien̄. Si .n. faciēdū eēt: iā non eſſetpctm̄. ſe bn̄ ꝯtingit īterdū ꝙ aliꝗd qd̓eēt d̓ ſe pctm̄. ſi fiat ꝑꝑ vitādū ſcādalūnullū eēt pctm̄. Sicut v̓bū ocioſuꝫ eſtpcm̄ veniale qn̄ abſqꝫ vtilitate dr̄. ſi ātex cā rōnabili ꝓferat̉ nō ē ocioſuꝫ. necpeccatum ſimpliciter.9 ¶ Utꝝ tꝑalia ſint ꝑꝑ ſcādalū dimittēda. ℟. ẜm tho. vbi s diſtīguēdū ē. qꝛ ſitꝑalia ſint nobis ad ꝯſeruan̄. ꝯmiſſa ſicut bōa eccl̓ie ꝯmittūt̉ p̄latꝭ: ⁊ bōa cōiarei publice cōmittunt̉ rectoribꝰ: taliuꝫcōẜuatio: ſicut ⁊ bepoſitoꝝ īminet hisꝗbꝰ ꝯmiſſa ſunt ex neceſſitate. ⁊ ideonō ſūt ꝑꝑ ſcādalū dimīttēda: ſicut necalia q̄ ſūt d̓neceſſitate ſalutꝭ. vn̄ ⁊ btūstho. cātu. repetijt res eccl̓ie cū ſcādaloregis. Si ꝟo tꝑalia ſūt talia quoꝝ noſumus dn̄i. dimitiere ea tribuēdo ſi penes nos hēamꝰ: vel n̄ repetēdo ſi apd̓alios ſint ꝑꝑ ſcādalū qn̄qꝫ dēmꝰ qn̄qꝫnō. Si n. ex hͦ ſcādalū oriat̉ ꝑꝑ ignorātia vl̓ ꝑꝑ infirmitatē alioꝝ: qd̓ diximꝰeē ſcādalū puſilloꝝ. tūc vt total̓r dimittēda ſunt tꝑalia: vl̓ al̓r ſcādalū ſedan̄.ſ. ꝑ aliquā admonitionē. Si ꝟo ſcādalū oriat̉ ex malicia: qd̓ ē ſcādalū ph̓yicorū. tūc ꝑꝑ eos ꝗ ſcādalū ſic ꝯcitāt. nontꝑalia dimittēda. qꝛ hͦ ēt noceret bonocōi: eo ꝙ daret̉ occaſio malis delinquēdi: ⁊ noceret ipſis rapiētibꝰ: ꝗ detinendo aliena: in peccato remanerent.Cientia. Pone duo ſūt electi adD eudē ep̄atū: quoꝝ vnꝰ ē theologiꝭalter canoniſta. Quis eoꝝ ſit p̄ierēdusin alijs data ꝑitate. ℟. Pan. ẜm ho. inc. i. de ꝯſan. ꝙ ſi in loco ꝟſatur magiscaruꝫ vētilatio: p̄ferēdus ē canoniſta.Si aūt ibi pullulāt hr̄ſes vel locus eſtvicinus hr̄ticis. tūc p̄ferēdus ē theologus. Mixtus tn̄ eēt p̄ferendus viriqꝫ.Dicit ēt ꝙ nō eſt neceſſariū ꝙ ep̄s ſumagr̄ canonū. Satis ē enī ꝙ hēat ſciētiā cōpetētē. qꝛ cōpetens ſcīa tollerat̉ inp̄lato. lꝫ eminēs deſideret̉. vt in. c. pe.de prebē. ⁊ in. c. cum nobis de elec.GEntentia. Qn̄qꝫ dicit̉ ſnīa lata aiure: qn̄qꝫ a iudice. A iure qn̄ ende hoc factū ſtatutuꝫ ab eo ꝗ conderep̄t. Snia ꝟo a iudice ē: qn̄ aliꝗs iudexiudicat inter ꝑtes: vl̓ qn̄ excōmunicatvt ꝑꝑ ꝯtumaciā ⁊ hōi. Sil̓r ēt dr̄ a iudice fieri: qn̄ nō ꝑ modū ꝯſtōnis. ſꝫ inodiū alicuiꝰ mali iā cōmiſſi fert̉ excōcatio: ſiue gn̄ali ſiue ſpālis. Et ſil̓r dicoēt ſi fiat in odiū cōmittēuū in futurodūtamen non intendat facere ꝑpetuam conſtitutionem.¶ Que ē ſnīa īterlocutoria. ℟. ē illa q̄ 1nō ſuꝑ pͥncipali. ſꝫ ſuꝑ alijs qōnibꝰ ꝓfert̉ .ſ. īter pͥncipiū cauſe ⁊ finē. vt eſt d̓aliqͦ teſte repellēdo vl̓ recipiēdo: de dilatione dāda vel nō: vl̓ pōt dici iterlocutoria: qꝛ iter ꝑtes loquēdo ꝓfert̉ ſineſcripture ſolēnitate. ex. eo. ⁊ ſi. li. vj. bene tn̄ dꝫ redigi in ſcriptis. ſed nō eſt ꝑ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten