Sed poſt factum reſpectu pene que eſtreſtringēda preſumit in mitiorē parteꝫvi .ſ. nō puntat̉ tanqͣꝫ ꝓ mortali hec pā.Quo tn̄ ad primum .ſ. qn̄ non habuit.animum ſe obligandi ꝙ talis metumaſſus peccare mortal̓r ꝑtur ādo. Et tenēt̉ theologi hͦ vr̄ tutiꝰ ⁊ rōabiliꝰ. Idēdicēdū ẜꝫ bo. iij. xxxix. d̓ eo ꝗ doloſe iurauit cū tamen animū, non haberet ſeobligādi ꝙ lꝫ ī foro contētioſo talis iurans teneatur non tn̄ in foro cōſcientiehanc rationē qm̄ obligatio iuramentinon eſt fortior obligatiōe voti vl̓ mr̄imonij Sed mr̄imoniū non eſt verummatrimonium niſi ad ſit cōſenſus interior: nec votum eſt obligatorium nſiad ſit obligandi Sic ergo nec ip̄m iuramentum doloſum. Nec obſtat auctoritas Iſidori ꝙ quacūqꝫ arte ꝟborumquis iuret deus ſic accipit ſicut ille cuiiurat̉ ītelligit. ℟. Bon̄. ꝙ iſte ẜmo cauſualiter intelligit̉ vt dicatur ꝙ deus ſicaccipit: quia ſic vult accipi ab ipſa eccleſia ⁊ ſic vult iudicari. Et vide Bon̄vbi. sͣ. vbi querit: an iuramentum coactum ſit obligatorium. Quidam diſtinguunt inter iuxandum aſſertorium⁊ ꝓmiſſoriuꝫ. Reſpectu aſſertorij ⁊ coactio nō excuſat a toto: ſed atanto. Siquis coactue iurauit ⁊ aſſerit falſuꝫ eēverū: incurrit crimē ꝑiurij. In iuramēto ꝟo ꝓmiſſorio coactio que ſurgit exmetu qui nō poteſt cadete in ꝯſtanteꝫvirū excuſat a toto. tale .n. iuramentuꝫlicitū ē. ⁊ nō ē ꝯͣ deum: quo quis promittit aliꝗd alicui ſe facturun. Et ideoreſpectu talis iuramenti poteſt īteruenire coactio ſufficiēs ad inclinādum ētcōſtantem virū. ergo ⁊c̄. Sed qꝛ Aug.videtur tenere tale iuramentū ē ē obligatorium. vtde quodā qui coactus iurauit ducer̄. quamdā in vxorē. Ideo eſtalius modus dicendi. vt diſtinguaturiter iorū eccleſiaſticum. ⁊ forum conſiē̓tie ita ꝙ obligatio iuramenti coacti eꝯͣrio ſe habet obligationi iuramenti doloſi. Nam in foro eccleſie iuramentuꝫcoactū non ē obligatorium Nam eccleſa p̄iumit ꝙ iurauerit nō voluntate. ī-26 7pendi iuramentum ſed potius euadendi periculum. ēt in odium violenti. quinullū hꝫ ius repetendi. In foro autemde iuramentum coactū obligatoriū eſtcum deꝰ reſpiciat voluntatē interioreꝫ⁊ voluntas nō poſſit cogi coactione iufficienti ſꝫ inducente. Et ita cū talis voluntas coacta, voluntas ſit. iudicat deus talem hominē obligari ēt in foro cōſcientie. Et ẜm Theo. eſt ꝯſulenduꝫ eivt iuramentū īpleat niſi relaxationē īueniat Et hoc ſi iuramentū fuit reſpectu rei licite. Nec ob. deꝰ voto .ſ. ꝙ votacoacta nō obligant. qꝛ dico ꝙ nō eſtſimile. qꝛ votū reſpicit obligationē addeum. ꝗ vult ſacrifitia non coacta. Siꝗs tn̄ coactione iducente cogatur. vtvotum emittat. vꝫ vt in periculo mortis exiſtens a dn̄o liberetur. non vr̄. abſurdum dicere cū eē obligatum. Necetiam eſt ſimile de matrimonio. vt dictum eſt.¶ Quid de duobus habentibus mē 2oſuram cōmunitatis. vel ſtateram quaꝫconſueuerunt portare ad vendentes ⁊mercedere recipere. ſi iurauerūt ſibi inuicem de cetero non portare. ℟. ẜm.ꝟ ꝟ. ſi ex hoc multi dānificari ſunt. putaquia prouiſum eſt de alia menſura. n̄poſſunt auctoritate propria venire contra iuramentuꝫ. niſi forte ex hoc ad extremam neceſſitatem deuenirent. velnullo modo poſſent habere. vnde viuerent. Epiſcopus tamen abſqꝫ tantaneceſſitate poſſet hmōi iuramentumin melius cōmutare. cum nulli ſit vtile ⁊ aliquibus damnoſum.¶ Sed ſi vnus predictorum periurat 21nunquid alter potuerit venire cōtra iuramentū. Dicendo ꝙ ſi ītendebat iurare ſb̓ condictione .ſ. ſi alter non portā.te non tenebitur. Si autem abſolute inrauit tenebit̉ ꝙ neſcit quomodo iurauit vel ītenderit tūc ſi emolumentumeſt cōmune ambobus vno periurantereliquus nihilominus tenebiturcū nullum ex fiat ei preiudiciū. Si autē emolumentum eſt ſolum eiꝰ qui portat tūcbenignꝰ eſt interp̄iādū .ſ. ꝙ nō ẜuau