ff. de cōdi. ⁊ d̓. Sed iuſſus. dare impletcōditionē ꝯpenſādo. vt d. l. ſi peculiuꝫ.ergo ⁊c̄. Preterea ſi ego īpeditor iuſtade cauſa facere qd̓ p̄miſi nō ſū ꝑiur:vt in. l. fi. ff. ꝗ ſatiſda. cog. Sed ſi ego n̄ſoluo tibi qn̄ tu. debes mihi tm̄dem:ego īpeditor a te qꝛ iō nō tibi ſoluo. qꝛtu nō ſoluis mihi. vnde quaſi facto tuoimpeditꝰ nō debeo eſſe ꝑiurꝰ. hanc rōnē facit tex. in. l. iij. ver. iteꝫ querit̉. ff. deſta. li. ⁊ cōcludit Panor. ob rōnes Barq̄ videntur valde efficaties: ꝙ ante factum eſt ſequenda opinio pͥma: quamtꝫIoā. an. ⁊ Inno. ſed poſt factum vt ꝗsexcuſetur a ꝑiurio: ſeq̄nda ē opio bar.6 ¶ Quid ſiꝗs iurauit tenere obſtagiain certo loco ⁊ nō hꝫ ibi ꝙ cōedat necvn̄ ſoluat. ℟. ẜm Hoſt .ſi. tꝑe obligationis iā erat nō ſoluēdo. tenet̉ obſtagiaẜuare qꝛ. vr̄ ad hoc ſe obligaſſe vt victū querat manibus ſuis: vl̓ mēdicādo.Sed ſi tempore obligationis erat ſoluendo ⁊ tuncᶻ deuenit ad pauꝑtatē tūcdiſtinguo. qꝛ ſi ē talis ꝙ poſſit mendicare ſine verecundia dico idē ꝙ priusSed ſi ē nobilis ⁊ īdignitate tali ſubueniendū ē iuris bn̄ficio. extra eo. querelam. ⁊. c. breui.17 ¶ Quid ſi debitor iurauit creditori ſeſoluturū in certo termino ⁊ impeditus non poteſt. ℟. ẜm Hoſt. Si qn̄ iurauit credebat ſe nō poſſe ſoluer̄ vl̓ nōhabebat ꝓbabilē cāꝫ credēdi tūc ī vtriqꝫ caiu ꝑiurat: qꝛ in primo deerat ꝟitas in ẜo iuditiū. Si ꝟo ab initio credebat ꝓbabil̓r ſe poſſe ſoluere: nō ꝑiurabat. Et ſi poſtea fecit poſſe ſū nō eſtꝑiurus. Sꝫ ⁊ multo magis excuſat̉ ſimiſit pecuniā tꝑe d̓bito ſꝫ caſu perditafuit. extra d̓ iuret̉. q̄rela ꝙ ſi poſtea lapſo terio poſſꝫ ⁊ n̄ ſolueret ꝑiurꝰ eēt lapſus .n. termini n̄ ſb̓ſtulit obligationemiuramēti extra d̓ dolo ⁊ ꝯtu. cū dilecti.i8 ¶ Quid ſi iuro aliquid geueral̓r: nunꝗd ad ſpāle teneor. ℟. ẜꝫ Hoſt. cū generalitas. obſcuritatē ꝑiat non videor cogitaſſe de his ſuper quibus ſpāliter iuraturꝰ nō fuiſſem. Et ſic īterpretandū ēturamentuꝫ ẜꝫ itentioneꝫ iuratis qn̄ ſine dolo ꝗs iurat. Secus aūt qn̄ ip̄e cūdolo ē: ⁊ ille cui iurat̉ eſt ſine dolo. Iōſi emergat caſus īopinatꝰ de quo ſi cogitaſſet nullo modo iuraſſet nō teneorAdde ſingularē dictū panor. in. c. veniens. extra e. vbi habet̉ ẜm Inn. ꝙ ſi iuramentū fuit generaliter p̄ſtitū tūc nōextēdit̉ niſi ad. ea de ꝗbꝰ cogitatū ē vl̓debuit merito cogitari. extra, eo ꝗntauallis Si aūt iuramētū fuit ſpāl̓r p̄ſtitū: tūc dicit ꝙ iuramētū recipit īterp̄tationē ẜꝫ ius ī foro ꝯtētioſo. Sꝫ ī pnialiẜꝫ itentiōeꝫ iurantꝭj. Et ꝑ hͦ ſoluit̉ q̄ſtioQuidā cl̓icus iurauit. ſtar̄ mādato ep̄iꝗ p̄cepit ei vt bn̄fitio renūicaret ⁊ ꝙ n̄appellaret. Certe exqͦ n̄ erat ꝟſimile ꝙde his cogitaſſet poterit p̄ceptoᶻ nonobſtante appellaret. Et ita fuit determinatum per doc. de ro.¶ Per p̄dicta ſoluitur notabilis qō d̓19mercatore derobato in nemore: ꝗ timore mortis iurauit latronibus ꝙ eiſdeꝫportaret certā ſūmā denarioꝝ. Querit̉an ſit obligatꝰ ad obſeruādū ꝙ ꝓmiſitRn̄det̉ ẜꝫ Pabor. in. c. ſi ꝟo extra eo.ꝙ aut mētū paſſus nō habuit aīum ſeobligādi ⁊ tū n̄ īdiget qͦ ad deū abſolutiōe: qꝛ deꝰ iuram̄tū accipit ꝓut ex corde ꝓcedit. vt in. c. humane aures. xxij.q. v. Peccauit tn̄ iurādo: qꝛ aſſumpſitnomē dei ſine effectu. Erit tn̄ peccatuꝫveniale ⁊ forte hͦ ꝓcedit ſolū ī hoīe perfecto. Sꝫ ī alio nullū erit peccatū cū excuſet̉ rōne metꝰ ꝓ hͦ ꝙ habet̉ in ſimilixxij. q. ij. ne ꝗs. Aut habuit aīuꝫ ſe obligandi ⁊ tūc puto ꝙ ꝯͣueniendo peccetmortal̓r qꝛ affuit ꝯſenſus. Sꝫ rōne metus puniret̉ ita acriter: ſicut ſi veniſſetcontra iuramētū liber̄ p̄ſtitum. Et dicerē ꝙ vbi cōſtaret d̓ hoc .i. ꝙ habueritaīꝫ ſe obligādi d̓beret puniri ꝓ mortali lꝫ nō ita acriter. ⁊ ſic reſtrigo. c. veꝝ.ceterum. extra eo. aut ſumus in dubioan habuerit animuꝫ ſe obligandi velne ⁊ dico ꝙ ſi ꝓprie loquitur. d. c. veꝝNam in dubio preſumendum eſt qd̓non habuerit anlmum ſe obligandi.deo. ne eccleſia daret materiam deierandi voluit ꝙ ni dubio obſcruaretur