iſte excōicetur. ⁊ eſt. ſenſus excōico te⁊c. qꝛ neſcio vtꝝ ille excōicet te. ⁊ iōexcommunico te. vt ſic non euadaspenam excōicationis.26 ¶ Quid d̓ excōicatōibꝰ q̄ ꝓ futurꝭvl̓ damniso ccultis ꝓferūtur ſic. excōmunicamus oēs illos ꝗ tale furtū vl̓dānū fecerunt: ⁊ omnes ꝗ de hoc aliꝗd ſciuerūt: nec reuelauerint illud nūꝗd ille qui ſciuerit hoc quocūqꝫ modo: reuelare teneat̉ dāna paſſo vl̓ alij℟. ꝙ nō tenet̉ reuelare dānū paſſo qꝛhec inīa intelligi debet de reuelationefienda prelato eccleſie non dānū paſſo. Sed nec prelato tenet̉ iſte ꝗ ſolusſcit reuelare. īmo tenet̉ non reuelarepublice. Sicut notat Ugo. de teſtibꝰſinodalibꝰ. xxxv. q. vi. ep̄s in ſinodoin hoc tn̄ caſu credo ꝙ teneat̉ reuelare p̄lato occulte. vt corrigat occulte.nō publice. hec Rod̓. Sed ſi ille ſciatꝙ poſſit ꝓbare. nō tn̄ tenetur in reuelando publice ſuis expenſis ꝓducereteſtes ⁊ in iudicio trahere reuꝫ.27 ¶ Quid de illis ꝗ excōicati ordinesrecipiūt. ℟. ſi ſcientes ſe eſſe excōicatos receperunt a iuſceptis ordinibusſūt ī ꝑpetuū d̓ponēdi: ſi ſūt cl̓ici ſeculares. Si ꝟo n̄ recolētes ſcm̄: ꝓ quoin excōicationē inciderūt. vel factumquidē ſciētes. ſed iuris ignari: neſciebat eſſe excōicatos tūc cū talibꝰ ſi ſūtſeculares: archiep̄i: vel ep̄i diſpēſarenō pn̄t aſbqꝫ mandato ſedis apl̓ice.Si ꝟo ſunt regulares abbates ipſoꝝpoſt iniunctam peniam ⁊ ꝑactā: poterūt cū eis diſpēſare: niſi graue fuerit⁊ notabile factū. vel qui fecit adultusfuit ⁊ diſcretus vt violēter ꝯͣ obliuioneꝫ ⁊ ignorātiā preſumat̉ ꝓbant̉ hecoīa extra eo. cū illorum in fi.28 ¶ Quid fiet de fructibꝰ eccleſie clerici excōicati. ℟: ẜꝫ Ber. debēt aſſignari alicui. qui celebret ꝓ eo donec ipſeeſt excōicatus. exͣ de ap. peruenit Qd̓ſi iniuſte fuit excōicatus recuperabitfructus ſibi ſublatos. ij. q. v. ſuper cāsidē Rai. ⁊ Goſ. Si ꝟo iuſte: non pōtC. de re. mi. l. cū allegatis. li. xij. Hoſt.tn̄ limitat predicta: vt refert aſten̄. li.vij. qͣꝫdiu excōicatus in ſnīa dormit.hoc eſt qͣꝫdiu eſt i mora petende abſolutiōis. qꝛ nō dꝫ ꝑcipere beneficiūqui nō facit ſeruitium extra de ap. paſtoralis in fi. ſecus ſi nō eēt ī mora. extra de ꝯceſ. pre qꝛ diuerſitatem.¶ Quid ſi nō hꝫ vn̄ viuat cl̓icus ex 29cōicatꝰ. ℟. aſten̄. ẜm Io. ꝙ ꝓuiden. ēei interiꝫ de bōis eccl̓ie. qꝛ etiā depoſitis ꝓuidetur. l. di. ſtudeat. ne cogaturin opprobriū cleri memdicare.¶ Utꝝ ſnīa excōicatiōis lata ſub cō 30ditiōe liget anteqͣꝫ extet ꝯditio. ℟. ẜmHoſt. non ligat extra de ap. pretereael. ij. ⁊ extra eo. a nobis el. i. vn̄. ⁊ ſi pēdēte ꝯditiōe appelletur. tꝫ appellatioSꝫ ſi pure ferret̉ ſnīa: nō reuelareturī appellatōeꝫ. d. c. paſtoral̓. trāſfert tn̄cāe cognitionē ī ſuꝑiorē exͣ eo. ꝑ tuas¶ Sed ꝗd ſi pēdēte ꝯditione deſinat 31eē eius ſubditus. ℟. tenet ſnīa: niſi appellet extra de fo. ꝯpe. c. pe. extra. de offi. dele. gratum. ⁊. c. relatum.¶ Pone ꝙ aliquis excōicet̉ poſt ap­ 32pellationē: nō tn̄ ꝓſequitur eā: nūꝗdrata manebit ſnīa. ℟. ꝙ nō. aut .n. appellatio tenuit: aut nō. Si ſic: excōicatio poſtea nulla fuit ipſo iure. d. c. pertuas. ⁊ ita ſiue ꝓſequatur appellationē ſiue nō: nō efficitur pria aliqua. ſinon tenuit ergo excōicatio prīa factaſtatiꝫ tenuit hec aſten̄. de hac māͣ vide. sͣ. appellatio. §. iij. ⁊. iiij.¶ Quid ſi iudex dicat. excōicote ſi 33habes res furtiuas. nūꝗd ꝑ appellationē ſuſpēdetur. ℟. ẜm ho. nō ſuſpēdetur ſi hꝫ res illas. Si tn̄ occultuꝫ ēeccl̓ia nō iudicat de occultis.¶ Quid ſi dicat. excōico te: qꝛ feci­ 34ſti furtum. ⁊ tn̄ falſuꝫ eſt. ℟. ẜm. ꝟꝟ.Ho. ⁊ Inno. Tutius eſt dicere ꝙ excōicatio teneat. vt. xi. q. iij. c. i. ⁊. c. ſiep̄s qꝛ non eſt error ītollerabilis exp̄ſſus ⁊ cā lꝫ ſi falſa. nō tn̄ eſt īpoſſibilis vn̄ ꝯſulēdū eſt ꝙ abſoluat̉ ad cautellā. qͦ ad foꝝ iudiciale. Sꝫ qͦ ad deūn̄ eſt ligatꝰ. niſi forte ex ꝯtēptu videtn̄ ad p̄dicta que notāt doc. in. c. inter