tu mortis ſacerdotē ſibi celebrare btatus eēt ſacerdos ẜm hoſti. ſi ſe ad maityriū p̄pararet Getu enī ⁊ ⁊ culpamattēuet. ſimpl̓r n̄ excuſat. xxxij. q. v. itane Tn̄ ẜꝫ ꝟꝟ. ⁊ Hug. bn̄ excuſat metus ille ꝗ caderet in ꝯſtātē virū. Et ꝓut hētur in ſum. ꝯfe. li. iij. ſecūda opīovr̄ humāior ⁊ verior cū caſus neceſſitatis excuſet ī talibꝰ. ⁊ etiā caſus vtilitatis qd̓ minus eſt hec ibi. Primū dictū pōt ītelligi. qn̄ ꝗs ex metu ꝑatꝰ eētꝯſentire etiā pcō. tūc enī nō eſſet excuſabilis. d. c. ita ne. Sic ergo cōclude ꝙſi quis ex metu ꝗ caderet in ꝯſtātē viꝝparticipat etiā in diuinis non peccat:nec minorē excōicationē incurrit. niſiparticipet in crimine niſi cauſa excōicatiōis eēt ꝓ fide defenſanda. Et ratioeſt qꝛ ex quo ꝗs nō tenet̉ obedire p̄lato p̄cipiēti ꝙ ſe exponat morti vel cruciatui ⁊ hmōi: niſi ꝓ fide ⁊ cōi ſalute:quādo alias nō pōt defenſari. Sic nullus tenetur vitare excōicatos qn̄ id facere nō pōt ſine tali ꝑiculo: qꝛ p̄ceptūde excōicatis vitādis cū ſit iure poſitiui nō p̄t ad hoc aliquē obligare. Si ātmetꝰ nō ſit talis: ſic ꝑticipās ex tali metu nō euitat minorē excōicatōeꝫ. Et ẜꝫhoc intellige. c. ſacris. qd̓ me. cā. dū dicit ꝙ ꝓᶠ nullo metu dꝫ quis pctm̄ mortale incurrere: qꝛ p̄ſuponit talē facereS p̄ceptū qd̓ ſeruare tenetur: vel loquitur de ꝑticipātibꝰ in crie. Quarto qn̄participat: nō in crimine ſed in loquēdo: vel ſecū orādo: vel comedēdo ⁊ huiuſmōi. Et d̓ tal̓r ꝑticipāte dicit Tho.in. iiij. ꝙ ꝗdā dicūt ꝙ peccat mortal̓r⁊ ſubdit qͣꝫ hoc vr̄ valde graui. ꝙ homo ꝓ vno ꝟbo leui quo excōicato loquitur: peccet mortaliter. Et ideꝫ tenetDanor. in. d. c. ſacris. dicēs ꝙ eſt cōisopi. doc. ꝙ cōicās ex cōicato nō peccatmortal̓r ſꝫ venial̓r: niſi ī ꝗnqꝫ caſibusPrio qn̄ cōicat in ꝯtēptū clauiū. Secūdo qn̄ ſit ī ꝯtēptū ſuꝑioris: ſeu ꝯͣ pͥceptū ſuum. Tertio qn̄ excōicat in diuinis. Quarto quādo cōicat in crimīeQuinto ſi erat excōicatꝰ cū ſibi ꝑticipontibꝰ. al̓s eēt minis durū ꝙ ꝗs regulariter incurreret mertale. ſalutādoexcōicatū: vel eū nō euitādo in menſaHoſt. tn̄ extra eo. qd̓ in dubijs ⁊ Io. ⁊Archi. xi. q. iij. rogo. dicūt ꝙ ſi ꝗs ꝑticipat cū excōicato ꝯͣ ꝓhibitionē canōispeccat venialiter niſi forte nimis frequēter hoc faciat in ꝯtēptū canonis repiſiputando excōicationē truſſaꝫ. Si aūtꝑticipat ꝯͣ ꝓhibitionē hominis morciperetaliter peccat. Et hoc eſt qd̓ dici ꝯſueuit ꝙ mitius agitur cū lege qͣꝫ cū miniſtro legis. l. celſus. ff. de arbi.¶ Sed nunꝗd delegatus poteſt excōi 1care illos qui in locutione et huiuſmodi participant excōicatis ab eo. ℟. pōtEt ſic excōicati dn̄t petere abſolutionēab eo vel a delegāte. vt puta a papa. extra de off. dele. preterea. ⁊. c. ſignificaſti⁊. c. prudētiā. Hoc tn̄ intelligendū eſtꝙ ipſi participantes nō pn̄t excōicariniſi cū illa ſolēnitate de qua dictuꝫ eſtsͣ. Excōicatio. i. §. ꝗ incipit. In ꝗbꝰ caſibꝰ ver. quartꝰ caſus. Et eſt ſciendumꝙ excōmunicatio non tranſit. in tertiam perſonam.¶ Sunt ⁊ alij caſus in ꝗbꝰ quis licite ⁊participat excōicato. Prīo quideꝫ qn̄loquitur ei in his que ꝑtinēt ad abſolutionē vel ſalutē aīe. lꝫ alia verba incidāter interponat vt magis ꝓficiat itēgre. xi. q. iij. qm̄ multos. ſb̓trahit a minori excōicatione plures cōicantes. vꝫvxores: filios: ſeruos: ancillas: ſeu mācipia: ruſticos: ⁊ fiuientes. ⁊ oēs alios .ſ.eius familiares ⁊ ſubditos. ꝗ nō adeocuriales ſunt vt eoꝝ ꝯſilio ſcelera ꝑpetrentur ⁊ oēs qui ignorāter cōicant excōſcatis. ſiue illos ꝗ cōicāt cū illis quiexcōicatis cōicāt. Quicūqꝫ aūt oratori. cā or̄onis vadēs: aut ꝑegrinus. autviator in terrā excōicatoꝝ deueneritvbi nō pn̄t emere vl̓ nō hn̄t vn̄ emātdat licētiā ab excōicatis recipiendi ⁊nota ꝙ circa p̄ditas ꝑſonas diſtinguendū eſt inter illos ꝗ ante erāt obnoxij ſiue obligati excōicatis: Ut vxor:filij: ſerui. ⁊ iſti tenentur eis ſicut prinio tenebantur. Qui vero nō erāt eisobnoxij: nec ēt nūc ſūt: poſſunt eū eis
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten