cōicare: puſt ⁊ qn̄ neceſſe ſuerit. extraeo. iter alia. Et de hac materia notant̉verſus. Utile: fex: humile: res ignorata:neceſſe. hec anathema. ꝗdē faciunt nepoſſit obeē. Utile .i. ꝑꝑ excōicati vtilitatē: vel ēt ꝑticipantis: vt. jͣ. dicet̉ lex .ſ.mr̄imōij excuſat. ⁊ hūile .ſ. ſerui ⁊ filijexcuſāt̉. res ignorata .i. qn̄ neſciuit eūexcōicatuꝫ neceſſe .i. ꝑꝑ neceſſitateʳ cōicās excuſat̉ De qͦ. jͣ. vtilitas gͦ excuſat.pricipatōe excōieatoꝝ: ⁊ hͦ p̄t eē dupl̓inā p̄t eē vtilitas excōicati: vt qn̄ ꝗs loꝗtur ei d̓ his q̄ ꝑtinēt ad eiꝰ ſalutē: vn̄⁊ excuſant̉ hij ꝗ cā p̄dicatōis Et cōfeſniōis habitāt inter illos: a ꝗbus ēt licite petūt ⁊ recipiunt elemoſynas. extraeo. cū volūtate. § p̄dicatores. Et ẜꝫ dir.ſi alia ꝟba ī predicatiōe vel ꝯfeſſioneimſiceāt: vt apud ipſos magis ꝓficiant. excuſant̉. ergo ſi alia intētiōe hocfaciant: excōicatōis minoris vinculoaſtrigūtur. Itē pōt eſſe vtilitas ex ꝑteꝑticipātis: vt cū petit ab excōicato ꝙei dꝫ. vt ī. c. ſi ꝟe. extra eo. vn̄ ⁊ ſi nolitſolue̓: pōt ī iudicio ꝯueniri: al̓s ex delicto ſuo ꝯmodū reportaret extra be iudi. intelleximus. poſſet ēt loꝗ licite deſalute aīe ſue ꝓpͥe ſi neceſſitas ē: ⁊ nōpoſſet habere recurſū ad aliū ꝗ ꝯſulatei ẜm. ꝟꝟ. ⁊ ẜm eūdē. ꝟt. neceſſitateīminēte poſſuꝫ pete̓ ab excōicato ꝯſilium ēt ſuꝑ tēporalibus. Quāta aūt neceſſitate vl̓ vtilitate hoc liceat arbitrioboni viri relinquetur.¶ Uxor excuſat̓ a participatione cuꝫviro. ſcꝫ quādo de matrimonio per eccleſiā approbato cōſtat. d. c. qm̄.4 ¶ Sꝫ nūꝗd eꝯuerſo excuſet̉ vir ꝑticipando vxori: dic ẜm Dir. ꝙ ſi mulierfuitᶠ excōitata ꝓpter matrimonium:qd̓ dicit̉ illicite ꝯtractū: tūc nō pōt ꝑticipare. Si vero alia de cā ſit excōicata diſtingue. Nā aūt vir ꝑticipat vxoriquo ad debitū carnale redēdū: qꝛ quātū ad hoc vir ⁊ vxor nō ad iparia iudicāt̉. extra de diuor. gaudemꝰ. ⁊ tuncexcuſat̉. Aut ꝑticipat vxori ī ꝓuiſionevictꝰ ⁊ ẜuitio hūano: ⁊ tūc n̄ excuſaturvir. qꝛ viris feminas ſubditas ⁊ perefamulas lex eē voluit. xxxiij. q. v. h̓ imgo. ⁊. c. ſe. iō īputat̉ marito. cū poſſit eogere vxorē ad ſatiſfaciēdū ⁊ ad petendū abſolutionē. idē Io. xxvij. q. i. de filia ⁊ Io. mo. extra eo. ſtatuimꝰ. li. vi.¶ Sed ꝗd ſi vir vocet excōicatū ad 5mēſam: nūꝗd vxor poſſit ad ipſā menſā comedere. ℟. ẜm. ꝟb. ꝙ nō tn̄ poterit comedere ad aliā mēſā in eadē domo ita remote ꝙ merito poſſit dici ꝙnō comederūt ſimul.¶ Utꝝ filij excuſēt̉ a ꝑticipatiōe pr̄is ē℟. ẜm. ꝟꝟ. Filij ꝗ̄ ſūt in pr̄ia poteſtatevl̓ ēt emācipati: ꝗ ſūt ꝯmēſales pr̄i. ⁊ab eo hēnt neceſſaria excuſit̉ alij ꝟo ūitē vt s. dc̄m ē excuſant̉ ẜui ancille: ruſtici: ẜuiētes ⁊ alij ſb̓iecti. ꝗ n̄ adeo curial̓s ſūt ⁊c. Nā tales ꝑſone ſi an̄ ſnīaꝫaſtricte erant ad familiare obſequiū:⁊ ſic ēt nūc tenēt̉ ⁊ ꝯmunicare pn̄t. extra eo. īter alia. qd̓ ītelligit̉ ẜm. ꝟ ꝟ. qn̄ip̄i an̄ excōicationē dn̄i. dn̄o obligauerūt ſe ẜuire. ⁊ ẜuitiū ītrauerūt. Si aūtpoſt eius excōicationē intrauerūt diſtīgue: qꝛ ſi ignorauerūt ⁊ poſtea ſciūt. ntenēt̉ diſcede̓ cū dāno ſuo Si ꝟo ſciuerūt a pͥncipio: tenent̉ diſcedere: niſi neceſſitas eos ꝯpuliſſet ꝙ fierent de eiusfamilia. Et qd̓ dr̄ de ruſticis: intelligede his ꝗ colunt terras dn̄oꝝ ſuoꝝ. Etẜꝫ eūdē. ꝟ ꝟ. extenditur ēt ad illos quidicuntur meditarij: ⁊ propter culturam recipiūt certam portioneꝫ frutuūNā ⁊ poſſūt cōicare quatū oportet ꝓpter culturā ⁊ huiuſmodi. idem intelligēdū eſt ẜm Hoſt. de nutricibꝰ ⁊ ſimilibꝰ: que ſi a dn̄o recederēt: non herent vn̄ viuerēt. ar. exͣ. e. ſi vere. vbi excuſātur ēt ꝗ eū excōicatis nautis ꝯueniūt trāſfretando ꝯtra ſarracenos.¶ Sed nūꝗd patres ⁊ dn̄i exeuſēturſi participant eū filijs ſuis excōicatis℟. ẜm Rai. ꝙ nō exeuſant̉: qꝛ tenentur corrigere ſuos minores: ne ineidātin caſum excōmunicationis. Tamenẜm Tho. ad minus debēt eis cōicare.in his ī ꝗbus obligati ſunt: qꝛ ſicut inferiores obligātur ad obſequiū ſuꝑiorū ita ⁊ ſuperiores ad ꝓuidētiam in
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten