homi. iohānes. ℟. iſte eſt caſus fortiusꝗ potuit ⁊ d̓buit preuideri qꝛ veriſil̓rhec ꝯtigūt in bellis qꝛ dubius ē euentus belli ⁊ ita no. Inn. in. c. ſicut el. iij.de iureiu. ⁊ ibi Pa. idē ſentit dicēs ꝙvocati a dn̄o qui tamē non tenebāturobedire poſſūt agere ꝯͣ vocātē actionemādati et ad dāna q̄ ꝯtīgūt cau fortuito dū veriſil̓r ꝯtigere potuiſſent quaſivocans hoc d̓buerit cogitare a principio. Secꝰ vbi dāna contigiſſent ex caſu fortuito ꝗ veriſimil̓r nō fuit cogitatus vt ī. l. iter cās. §. nō oīa. ff. mā. quevba ſunt valde notāda maxīe in maͣfideiuſſionis lꝫ ſecus ſit in commodato. qꝛ ꝯmodatarius nō tenetur d̓ caſufortuito. ſed hoc ꝯtigit ex natura mandati qꝛ regul̓r mādatarius agit ad mādātis ꝯmodū cū non itēdat facere deſuo beneficiū. Et ītellige p̄dicta in eoqui gratis ſuſcepit mādatū naͣm ſi aliꝗd accepit nō dr̄ mādatarius. ſꝫ locator. mādatū enī dꝫ eē gratuitum vndeputo ꝙ iſti. ꝗ veniūt p̄cio: vt ſtipēdiarij non poſſunt agere ad dāna que ꝯtīgunt ſine culpa ſaltē leui mandatarij:nā ibi ꝯtractus perficitur gratia vtriuſqꝫ: ſꝫ mādatū explicatur gratia mandātis tantuꝫ. Et ꝑ hō īfertur ad aliā. q.Quis mandauit alicui vt faceret ſibialiquod edifficiū in inſula circundatamari. ꝑꝑ quod mandatariꝰ ex cauſanaufragū inccurrit multa dāna nūꝗdpoſſit cōtra mandantem agere ⁊ concludit ꝙ poteſt dummodo caſus ſit talis: quem non incurriſſet ſi mandatūnō hūiſſet. Sꝫ hoc vr̄ ꝯtra dictuꝫ. §. n̄oīa vbi dr̄ ꝙ. vbi mandatarius fuitſpoliatus in via a latronibus nō agitꝯ mādātē. ideo mihi plus plꝫ diſtinctio facta. sͣ. de caſu fortuito: ꝗ veriſimiliter fuit cogitatus aut non. Et per predicta. l. īter cauſas. Pa. in. c. cum procā de procu. infert ad aliā. q. quotidiana. ꝗdā ꝓcure. alicuius dn̄i incidit ī latrones dū iret ꝓ factꝭ dn̄i ⁊ ad eis fuitſpoliatus vel in via fuit Infirmitateoppreſſus. nunquid poſſit huiuſmodidāna vel expenſas fc̄as īputare dn̄o. ⁊concludit ſecundum doc. ibi ꝙ non ꝑ.d. §. nō omnia ſecundo quia hec ſuntextriſeca a mādato: ⁊ potiꝰ ſūt īputanda caſui fortuito Secus eſt in duobusſocijs: qꝛ vnus imputat alteri. dāna q̄paſſus eſt occaſione ſocietatis vt ī. l. cūduobus. §. quidaꝫ. ff. pro ſo. vide de hͦinfra. c. ſocietas. §. xiij. xiiij. ⁊ .xv.¶ Quero an non vocati ad belluꝫ ſꝫ 12proptio motū accedētes obligēt ſibi illum in cuiꝰ ẜuitiū vadūt. ℟. Archi. f.Si aio donādi hoc faciunt viputa. pietatis humanitatis: vel parētele: tales n̄agēt. xxiiij. q. iij. nō inferēda. Si āt aīoobligādi illū cuius negocium gerunttunc agent vtili negocioruꝫ geſtorum⁊ ſufficit vtiliter ceptum negocium. ẜꝫIo. de ligna.¶ Quero de accedentibus ꝓprio mō Itu cōtradicentibus tn̄ illis ī quoꝝ ſubſidiū vadūt nūꝗd tales obligēt illū incuiꝰ ẜuitiū vadūt: vtiliter īcipiēdo ⁊ ētfeliciter implendo. ℟. ꝙ non. nam gerens negocium alterius eo inuito nōpoteſt petere aliꝗd: niſi ꝓ bene geſtisante prohibitionem. C. de ne. go. l. fi.¶ Quero quid de ꝯmodantibꝰ vel lo 14cantibus arma ⁊ equos euntibus adbellum ſi amittantur vel auferantur.℟. archi. fidem eſſe ius omnino ſicutde commodato. locato. ⁊ conducto.¶ Quero ꝗd ſi ſubditꝰ habet guerrā 15ꝯͣ dn̄m ⁊ ecōuerſo. ℟. ẜm. ꝟꝟ. cū vaſallus comitis habet aliquid ꝯͣ comitē requirenda eſt primo auctoritas regis.Si autem comes hꝫ aliquid contra regē ⁊ rex humil̓r requiſitus per parescurie nolet ei ius exhibere: credo ꝙ ſiius ſuum defendat armis cum moderamine n̄ peccat. īpugnare vero regeꝫpropria auctoritate non lꝫ: ſed denūciare habet pape qui poterit excommūicar̄. Et creſcēte contumacia debꝫ ei dare auctorttatem mouendi ꝯͣ eū arma.vel ꝯqueratur coraꝫ imperatore ſi rexilli ſubſit. ⁊ illius auctoritate ſi approbat mouebit bellum. Qn̄ autē rex caꝫhabꝫ ꝯͣ imperatorem ⁊ imperator cōtra regē qui non ſubeſt illi non erit ali