Interdictum. jͣ.

maliciā actus exterioris? ℟. Tho. pͥma ſcd̓e. q. xx.ar. v. ꝙ aut eſt p̄cogitatus. ⁊ ſic addit. Aut nō eſtp̄cogitatus. ⁊ tunc aut ꝑ ſe ſequit̉. vt in pluribꝰ: etet ſic addit. Conſtat em̄ actū ex genere ſolo eſſe meliorem exquo ſequi poſſunt plura bona: et peioreꝫexquo plura mala. Aut ſequit̉ per accidens. et vtin paucioribus. et tunc non addit: non em̄ iudicatur de re aliqua quod eſt per accidens: ſꝫ tm̄ qd̓eſt per ſe.7 ¶ Utrū quis ꝑ intētionē poſſit oꝑa ſua vel alioꝝalteri applicare? ℟. ẜm Aſten̄. ꝙ ſic. ⁊ fit triplicit̓.Primo mō in ſingulari. vt cū ꝓ alio determinateſatiſfacit. et ſic qͥlibet pōt alteri bona ſua cōicare.Scd̓o mō in ſpāli. vt cū quis orat ꝓ congregatione ſua ⁊ ſuis familiaribꝰ et benefactoribꝰ. ⁊ ad hocetiā ordinat oꝑa ſua ſatiſfactoria. ⁊ ſic ille qͥ p̄eſt religioni pōt illa opera cōmunicare alij applicandointentionem eoꝝ qui ſunt de ſua cōgregatione adhunc determinate. Tercio mō in generali. et ſic qͥpreeſt eccleſie generaliter pōt opera illa cōicare applicando ſuā intentionē ad hunc vel ad illū. ⁊ id̓oqui preeſt eccleſie generali pōt cōicare ea que ſuntcōgregationis et huiꝰ hominis: ſꝫ non econtrario:prima cōicatio et ſcd̓a non dicit̉ indulgentia ſꝫ tm̄tercia ꝓpter duo. Primo qꝛ ꝑ cōicationes illas primas licet abſoluat̉ hō a reatu pene ꝙͣtū ad deumnō abſoluit̉ tn̄ quantū ad ſatiſfactionē ad quā eſtobligatus ex p̄cepto eccleſie vel confeſſoris ſꝫ ꝑ terciam ſic. vt sͣ. patet indulgētia. Scd̓o quia in vnacōgregatione nō eſt ſufficientia meritoꝝ vt ſibi etalijs valere poſſint ſicut eſt in eccleſia romana p̄cipue ꝓpter meritum xp̄i. et ille ſolus qui ipſi preeſtpoteſt per intentionē ſuā applicare opera aliorumalijs que dicunt̉ indulgentie. alij autē habēt ex eiꝰconceſſione.P ¶ Utrū actio ꝓcedens a voluntate deliberatiuaſi ꝑ intentionē ad deū nō ordinat̉ ſit mala ſeu peccatum? ℟. vt colligo ex ſancto Bo. in. ij. di. xlj. q.j. ar. iij. ꝙ aut hoc ꝓuenit ꝑ inordinatā affectionēſiue cōuerſionē ad creaturā. ⁊ ſic ē mala ex ꝯuerſione. Aut ꝓuenit ꝓpter operantis negligentiā. ⁊ ſiceſt mala ex omiſſione. Aut ꝓpter operā operantisinfirmitatē et miſeriā. ⁊ hoc neutro modo eſt mala ſꝫ indifferens: deus em̄ decreuit ꝓpter ſuā pietatem ⁊ ꝓpter noſtrā infirmitatē multas oꝑationesnō imputare nobis neqꝫ ad meritū neqꝫ ad demeritū. et cōſequēter tales oꝑationes reſpectu noſtrinon vident̉ bone moralit̓ nec male. vt cū quis loquitur alicui ex naturali pietate: vel aliū ſalutat exvrbanitate: vel facit ex neceſſitate nature. puta cōmedit vt reficiat̉ ambulat vt recreetur: nec tn̄ hocrefert in deū. tales em̄ actiones nō ſunt meritorie:quia ad deū nō referunt̉ dicere ꝙ eſſent demeritorie durū videret̉ cū nō fiant ꝓpter inordinatā conuerſionem ad creaturā: nec omittunt̉ ad deum referri agentis negligentia ſꝫ tm̄ ꝓpter quandā infirmitatē que eſt in nobis ex corpore corruptibili aggrauante animā. Nec obſtat his Gre. ſuper illudMath̓. xiij. De omni verbo ocioſo ⁊cͣ. vbi dicit ꝙverbū ocioſum eſt qd̓ caret rōne iuſte neceſſitatisvel pie vtilitatis. quia vt dicit Ricar. in. ij. diſt. xl.

nō ſemꝑ oportet ꝙ actꝰ explicite ad fineꝫ q̄ eſt deꝰreferat̉ vt nō ſit ocioſus ſꝫ ꝙ referat̉ ad bonū finēvel ciuilem vel corporis neceſſitatē aut honeſtā recreationem. Solum ergo ille dicit̉ ocioſus qui nōrefertur ad aliquē bonū finē. Meritorius autemvite eterne ſolus eſt actus qui ordinat̉ ꝑ intentionem ad deum: aut merito condigni ſi fiat ex charitate: vel congrui ſi fiat extra charitatē. Demeritorius v̓o ſi nō referatur in deum ex inordinata conuerſione vel omiſſione.¶ Utrū bonitas actualis voluntatis addat ali­ 9quam bonitatē ſuper bonitatē ipſiꝰ habitus gratie? ℟. ẜm Ricar. vbi ſupra ꝙ actualis voluntaselicita a voluntate potentie ꝑ gratiam addit habitui gratie bonitatē aliquaꝫ a deo remunerabilemquantū ad p̄miū ſubſtantiale ita ꝙ p̄miū ſubſtantiale habitui gratie ⁊ actibꝰ interioribꝰ voluntatisꝑ gr̄e habituꝫ elicitis correſpondet. vn̄ ꝓpter talesactus plus habebit de premio ſubſtātiali qͣꝫ ſi ſineipſis a corpore deceſſiſſet.dicit̉ ab interNterdiCtum dico interdicisqd̓ idē eſt qd̓ ꝓhibeo. ⁊ ſic ꝑtinet ad interdictum iuris canonici exquo interdicitur adminiſtratio aliquoꝝ ſacramētoꝝ. ⁊ celebratio diuinoꝝ vel executio aliquoꝝ ſpūalium ẜmInno. et ſic eſt eccleſiaſtica cenſura. Aliqn̄ dr̄ int̓dictū .i. int̓ duos datū vel int̓ duo dicta. vt Inſti.de interdic. in pͥn. ⁊ iſto modo accipitur in interdictis a lege ciuili ſiue a pretore. ⁊ quedaꝫ ſunt publica et iſta ſunt nouem. quedam ſunt priuata ethec ſunt. xxviij. de quibꝰ vide glo. ⁊ doc. in. c. paſtoralis. de cā poſ. et ꝓpri. et in. c. itē cuꝫ quis. de reſti.ſpō. ⁊ de iſtis hic nō intēdo tractare. ſꝫ vide ſi placet in ſpeculo. eo ti. Sed de interdicto pͥmo mododicto nec etiā intēdo dicere de int̓dicto quo aliqd̓ꝑticulare ſpūale interdicit̉. puta cuꝫ qͥs interdicit̉ab officio vel a beneficio ⁊ hmōi. qꝛ de hoc dico. jͣ.Suſpenſio. Sed hic intēdo ſolū tractare de interdicto: exquo in aliqͣ terra vel eccleſia vel alique ꝑſone int̓dicunt̉ a celebratione diuinoꝝ ꝑceptioneſacr̄oꝝ aliquoꝝ pulſatione cāpanarū ⁊ ceteris. dequibꝰ infra dicā Interdictū. v.¶ Quot ſunt ſpēs interdicti? ℟. ꝙ due. Una hominū: alia locoꝝ. Interdictū hominū: aliud generale: aliud ſpāle: aliud ſingulare. Generale int̓dictum hoīm ē cū int̓dicit̉ ppl̓s regni: caſtri vel villeaut ciuitatis. Et ſic aduerte ꝙ qn̄ int̓dicit̉ populꝰvel vniuerſitas vel cōe: ꝙ tūc nec locus nec cleruseſt int̓dictus. Itē ẜm Cal. nec ꝑſone eccleſiaſtice q̄ex toto ſunt tranſlate in eccleſiaꝫ. qꝛ de populo nōſunt. xij. q. ij. duo. ſicut qn̄ interdicit̉ clerus tm̄: nōeſt interdictus populus nec vniuerſitas vel cōe.quia ſunt diuerſa clerus et populus. de ſentē. ex. ſiſententia. li. vj. Unde clerici poſſunt celebrare ſicut prius. ẜm Io. an. in. d. c. ſi ſentētia .ſ. alta vocepulſatis campanis: interdictis tamen excluſis. qͥaꝓhibitio. c. qd̓ in te. de pe. et re. et. c. non eſt vobisde ſpon. et moderatio. c. alma. de ſen. ex. li. vj. Intelligit̉ qn̄ locus eſt interdictꝰ: et nō exp̄ſſo loco inſnīa interdicti: nō habet locuꝫ ceſſatio diuinorū et