CaſtitasM.V.

iſtum affectū dꝫ eſſe ordo. ⁊ qꝛ magis mihi qͣꝫ pr̄i.et magis pr̄i qͣꝫ alij: debeo optare vitam eternam.Aliqn̄ affectꝰ eſt a charitate imperatus. vt eſt illequo quis optat alteri aliqd̓ bonū tꝑale quod ē ordinatū ad ꝯſeruatōeꝫ nature. ⁊ ſic ẜm diuerſas cōditiones ordo p̄t p̄dictus poſterari. affectus autēqn̄ accipit̉ non ꝓ motu ſed ꝓ paſſione. idem̄ eſt ꝙquedam mulcebris ꝯplacentia. ⁊ iſto modo minime reſpicit̉ a charitatꝭ ordine. qꝛ potiꝰ reſpicit ſenſualē experientiā ꝙͣ rōnis eligentiā. ſic̄ ptꝫ ꝙ plusdelectat qͥs cum videt amicum ꝙͣ de pre abſoluteꝙͣuis plus diligat pr̄em. cuiꝰ ſignū eſt: qꝛ plus faceret ꝓ patre. Effectus autē eſt triplex. Primꝰ reſpicit ſalutē aīe: ⁊ hunc reſpicit ordo charitatis pͥncipaliter: qꝛ primo debeo ꝓcurare ſalutē meā ꝙ ꝓximi: ⁊ prius pr̄is ꝙͣ extranei. Scd̓us reſpicit ſuſtentationē vite. et tūc reſpicit minꝰ principal̓r. qꝛ ẜmdiuerſas ꝯditōes ⁊ oportunitates dꝫ hō magis ⁊minus eſſe beneficus in collatione alicuiꝰ tēꝑalis.Tercius eſt in collatiōe beneficij eccleſiaſtici. ⁊ tūcminime reſpicit. qꝛ in taliū collatōne dignitas meriti ſolū eſt attendenda: ⁊ paꝝ vel nihil propinquitas ſanguinis.5 ¶ Utrū hō teneat̉ ex charitate ſubire mortem ꝓxp̄o? ℟. ẜm Bo. vbi sͣ. q. ij. Aut adeſt neceſſitasvel deſerendi iuſticiā vel amittendi vitā: ⁊ ſic quilibet tenet̉ magis mori dilecto deo qͣꝫ eo offenſo viuere. Et hoc dico ſi dat̉ optio vel ꝙ iuſticia deſeratur: vel ꝙ vita ꝑdat̉. Addo ꝙ cum qͥs videt̉ ꝙ ꝑmortē ſuā pōt fides ſeruari vel iuſticia: et ꝑſecutionon ē ꝑſonalis: ſꝫ vniuerſalis. tūc tenet̉ de p̄ceptoſuſtinere mortē. vn̄ p̄latus tenet̉ ſe morti exponere qn̄ videt ꝙ ex fuga ſua ſequeret̉ diſpendiū in fide vel in iuſticia in eccleſia. ⁊ ſil̓r quilibet ſicut fecitTho. cantuariēſis. Aut adeſt ſolū opportunitasmanifeſtādi diuinā gl̓iam et edificandi eccleſiam.Et iſto mō eſt ſuꝑerogatōnis: non neceſſitatis adquā ꝑfectionē nō om̄s tenent̉. Si aūt hō daret ſemorti ꝓ xp̄o: eo ꝙ vitam ſuā habet exoſam. mortaliſſime peccaret.g ¶ Utrū hō exn̄s in charitate teneat̉ ad ꝑfectōeꝫ:℟. ẜm ſanctū Bo. vbi sͣ. q. iij. ꝙ. v. modis obligatur qͥs ad aliqͥd. Primo ꝑꝑ diuinuꝫ mandatū: etſic non magꝭ obligat̉ qͣꝫ alij niſi ex equo. qꝛ maiorēgr̄am hꝫ. Scd̓o obligat̉ ꝑꝑ votum emiſſum. et ſicſolū qui fecit tenet̉ nō qui nō fecit. Tercio ꝓpter ſuſceptū officiū. ⁊ ſic qͥlibet tenet̉ ad illā ꝑfectōeꝫ q̄ requirit̉ neceſſario ad illud officiū ſicut in p̄lato regimen ſubditoꝝ. Quarto ꝑꝑ vitandū ſcandalumvnde tūc tenet̉ ad oꝑa exemploꝝ qn̄ aliter ſcandalum ſequeret̉. Quinto ꝑꝑ ꝯſcientie iudiciuꝫ ꝙ dictat de neceſſitate fiendū.7 ¶ Utrū charitas ſemel habita poſſit amitti ī via?℟. ẜm cōiter doc. in. iij. di. xxvij. ꝙ ſic. ⁊ aliter tenēeēt erroneū. qꝛ charitas nō tollit vertibilitatē. ar. j.cor. x. tu qui ſtas. vide ne cadas.8 ¶ Quō amittit̉? ℟. ꝑ pctm̄ mortale ſolū ꝑ qd̓ voluntas auertit̉ a deo. vn̄ Aug. ſuꝑ ge. li. viij. dic̄ ꝙhō deo pn̄te ſibi illuminat̉ ꝑ charitatē: abſente v̓oꝯtinue tenebrat̉. a qͦ non locoꝝ interuallis ſꝫ volūtatis auerſione diſcedit̉.

¶ Quō recuꝑat̉? ℟. ꝙ ꝑ pn̄tiam q̄ tollit auerſionē ꝯͣillā. Un̄ Aug. li. v. cōfeſ. Pnīa eſt quedā res optima ⁊ ꝑfecta oēs defectus reuocās ad ꝑfectū.¶ Utrum quis poſſit ſcire certitudinaliter in hac 10vita ſe hr̄e charitatem? ℟. ꝙ nō. Eccl̓. ix. nemo ſcitvtrū odio vel amore ſit dignus. Et rō vna eſt ꝓptercharitatis ⁊ dilectōnis acquiſite ſil̓itudinē. vt dicitBer. de amore. Alia ꝓpter diuinā diſpenſationeꝫꝑ quā deus claudit oculos ſeruorū ſuorū ne extollant̉. Aliqui tn̄ dicunt ꝙ hoc eſt verū loquēdo decharitate finali ꝓ omni tꝑe ⁊ abſolutē. ſed accipiēdo ꝓ charitate aliquo mo: tunc p̄t hō ſcire certitudine fidei ſe charitatē hr̄e: puta cum adultus bn̄ diſpoſitus baptizat̉: vl̓ quis ſuſcipit ſacr̄m pnīe ſineobice peccati mortalis in voluntate inherentis.¶ Utrum oꝑa bona facta extra charitatē valeāt?:℟. ꝙ nō quo ad p̄mium vite eterne: vel qͦ ad diminutionē pene debite peccatis directe. ſꝫ bn̄ valēt indirecte. De qͦ dicā. jͣ. pnīa. §. xiiij. ⁊ ſatiſfactio. §. vj¶ Utrū bona facta in charitate ⁊ ꝑ peccatū mortale mortificata reuiuiſcant ꝑ veraꝫ pnīam? ℟. ꝙſic. ẜm cōiter theo. in. iiij. di. xxiij.etiā inuenit̉ ī mr̄imonialiAAſt¶CaScōiugio tert. notabilis eſtin. c. nicena. ⁊. c. aliter. xxxj. di. ⁊ arg. in. c.vt clericorū. de vi. ⁊ ho. cle. ⁊ glo. in. c. qd̓ante. de cle. coniuga.¶ Utrum mulier q̄ mortuo viro cū alio cōtrahit eamittat legatū ſibi factū ſub iſta conditōne. ſi caſtevixerit? ℟. Bar. in. l. mulier. §. cū p̄poneret̉. ff. adtreb. ꝙ nō niſi aliud ſenſerit teſtator: vel hēat vſusloquēdi: qꝛ verba dubia debēt in cōtractu intelligiẜm cōem opi. facit qd̓ notat idē Bar. in. l. labeo .n.de ſuꝑ. leg. ⁊ in. l. oēs ppl̓i. ff. de in. ⁊ in. ⁊ Inno. inc. olim. de ver. ſig. ⁊ glo. in. c. nō nulli. de reſcrip. qꝛcōis vſus loquendi p̄fert̉ ꝓprie ſignificatiōi verborum in quacūqꝫ materia. Idē Bart. in. l. v. q̄ incipit generaliter. C. de ſecun. nupt̓. ꝙ lucret̉ tenet etfacit ille text. cum aūt ſua. Idem tenet Pa. in. d. c.vt clericorū. ⁊ addit ꝙ caute addat ſi caſte vixerit ⁊in viduitate. Uide ꝓ hoc qd̓ legit̉ in. l. vnica. C. ſiſcd̓o nup. Limitat Ange. in aūt. quō opor. ep̄i. §.hec de deo. veꝝ ſi nubat tm̄ ſemel ꝑ tex. in. l. boues§. hoc ſermone. ff. de ver. ſig. ꝑ quem tex. dicit ꝙ ſiquis reliquit ſua bona ꝓ maritandis mulieribusindiſtincte ꝙ intelliget̉ ſolū de mulieribꝰ prima vice cōtrahentibꝰ: nō de viduis.vtrū poſſit ordinari. viAſtratuS de. jͣ. corꝑe viciatꝰ. §. j.ep̄is reſeruati qui ſunt? ℟. ꝙAluS de caſibꝰ a iure reſeruatis modica eſt controuerſia inter doc. Cōiter eīdoc. ſe remittunt ad glo. in. c. ſi ep̄us. depe. ⁊ re. li. vj. q̄ ponit ſex caſus. Primus eſt de excōicatione maiori. Et hoc intellige de illa quā cōditorcanonis ſibi vel alteri reſeruauit. qꝛ allegat. c. nup.de ſen. ex. Et ideo dic vt sͣ. Abſolutio. j. §. ij. Secūdus de blaſphemante publice deum. vel ſanctos.Hoc verum ſil̓r qn̄ denunciat̉ ep̄o ⁊ pōt cōuinci.qꝛ allegat. c. ij. de male. qd̓ quidē loquit̉ de foro contentioſo. vt pꝫ intuēti. ergo videt̉ ꝙ ſi nō denūciat̉