enī teſtimonio incredibilis tua ꝑhibetur hūanitas. Idcirco nō putaui ob filij maliciā nihil male meriti patris ſenectā dolore afficiendam. Quippe qui cū vnū duntaxat filiū habeas etſi omnino malūalterius tn̄ ſucceſſoris inopia diligis: prauitatē enī filij patris beniuolentia vincit. Uerū niſi iam deſinat tuiſqꝫ ⁊ meis pareat admonitionibus nō ignoret ⁊ tibi et mihi breui meritas penas daturū. De autem malicie pertinaciā ignorantia excuſet ea de re ⁊ ad teNiceneto.⁊ ad illū epiſtolas miſimus. UaleEpe numero patri tuo ſcripſimus te monitum faceret vt atemeritate ceſſareſ. effecit forſitā vt odij tui ſormidīe id nosrogaſſe arbitrareris. Ego ꝟo an ſic res ſe habeat me ſcribedū quidē ſentio. Atqui cū intelligerē patrē tuū ſeneꝫ modeſtiſſimūneqꝫ alios habere filios illius miẜtus ⁊ nimie tue ob etateꝫ audacie parcēs in hunc vſqꝫ diem te ꝑtuli. Te aūt neqꝫ patris in vnicofilio ꝑiclitantis ſenecte miſeret neqꝫ tibi conſulis qui ita in duriciaperſtās. Sꝫ ſorfitan quoniā nihil in te grauius animaduertimuscū ceſſare nolueris licere tibi exiſtimas quod neqꝫ longe te poten-tioribus licuit. Quoad igitur optio datur vtrū cōmodius ducasvide; noli Tymādrum imitari ſed vtili potius inimico qͣꝫ exicioſoAriſtomeni:conſultore vti velis. UaleOli egre ferre vulnera que in bello accepimus. grata tamēm eſt tua in me beniuolentia ⁊ hūanitas. Ueꝝ tātum ab-eſt: vt ea iniquiori animo feram: vt ⁊ſi parū a morte aufuerim ⁊ſi diucius me victurum perſuadeā: optaſſem celerius in bellooccubuiſſe; Quid enim viro generoſo melius: qͣꝫ in ꝟtutis ⁊ victo-Xenophito: Extiaʳ tem(qlrie contentione fortiter finire. Uale-On me turbant calumnie neqꝫ opiniones: quas de me homines habent: qui iniuſte me accuſant: Neqꝫ vlla alia cauInſa: qͣꝫ quia euenire intelligo alios natura malos. me auteꝫhuiuſmōi eē neceſſitate q̄ dijs potētior ē. veꝝ hoc inuicē vifferimꝰ.ꝙ cuꝫ mihi pͥncipatus gracia plura liceant qui ſim profiteor. vosautē priuati legum fortitudine opera veſtra diſſimulatis. Uale-TathanisUm ad me ciues veſtri captiui deducerentur: non nullosAtamen (omni cum ſpe decidiſſent. quia non admodū vobiseorum vita cure erat) liberauimus. non ꝙ mei erga vos odij obliuiſcerer. Maxime namqꝫ obliuioſus eſſem. ſi minorem ira mea vlcionem a vobis accipere ſatis mihi exiſtimarem. verū tamen ꝓ meritis mihi penas dabitis. quot ⁊ quanta in me admiſeritis vobisTathanns.cōmemorabuntur. Ualete:
tunaſiue n̄me ⁊ la-ani-mort