labor (velud ornamentū ac decus) ponit. Cogitate nec preter animū eſſe mirabile. cui magno nihil magnū eſt. Si hec mecuꝫ. ſi heccū poſteris loquor: nō videor tibi pluſ prodeſſe: qͣꝫ cū aduadimonium adeo vocatus deſcenderē: aut tabulis teſtamēti anuluꝫ imprimerē: aut in ſenatu candidato vocē ⁊ manum cōmoderarē. Mihicrede qui nihil agere videntur. maiora agūt. diuina humanaqꝫ ſil̓tractant. Sed iā finis faciēdus eſt. Et aliquid vt inſtitui pro hacepiſtola deponendū. Id nō de meo fiet. Adhuc epicurū complicamus cuius hāc vocem hodierno die legi. Philoſophie ẜuies oꝑtet vt tibi contingat vera libertas. Nō differt in diem qui ſe illi ſb̓-iecit ⁊ tradidit. ſtatim circūagitur; Hoc enim ip̄m ph̓ie ſeruire libertas ē: Poteſt fieri vt me interroges Quare ab Epicuro tā multabenedicta referā. potius qͣꝫ noſtroꝝ. Quid ē tamen quare tu iſtasEpicuri voces parentes eē nō publicas. Quā multi tamē Poetedicūt q̄ a ph̓is dicta ſunt dicēda. Non attingant tragicos neqꝫ togatos nrōs. Habent enī hi quoqꝫ aliquid ſeueritatis. ⁊ ſunt intercomedias ⁊ tragedias medie qͣꝫtum diſertiſſimoꝝ ꝟſuum inter mimos iacetꝭ Quā multa publij nō ex calceatis. ſed ex coturnatis dicēda ſunt. Unū verſum eius qui ad ph̓iam pertinet ⁊ ad hanc ꝑtem que modo fuit in manibus referā quo negat fortuita in noſtrohabenda. Alienū eſt omne quicqꝫ optādo euenit. Hūc verſum a tedici nō paulo melius ſꝫ aſtrictius memini. Nō ē tuū quod fortūatuū fecit: Illud etiā nunc melius dictū a te preteribo. Dari bonūquod potuit: auferri poteſt; Hoc nō imputo inſolutū de tuo tibi-An Sapiens ſeipſo contentus ſit.Uale felix.P merito reprehendat in quadā epiſtola Epycurus eos qͥdicūt ſapientē ſeipſo eē contentū. ⁊ ꝓpter hoc amico non indigere. Deſideras ſcire; Hoc obicit̉ Stilbonti ab Epycuro ⁊ his quibus ſummū bonū inſitū eſt animus impaciēs. In ambiguitate incidendū eſt ſi exprimere affatim vno verbo cito voluerimus ⁊ impacientiā dicere. Poterit enim contrariū ei qd̓ ſignificari volumus intelligi. Hos autē volumus dicere qui reſpuat oīsmali ſenſū. Accipietur his qui nullū poteſt ferre malū. Uide ergonū ſatius ſit aut invulnerabilē aīm dicere aut aīm extra omēꝫ patientiā poſitū. Hoc inter nos ⁊ illos intereſt. Doſter ſapiēs vincitquidē incōmodum omne ſed ſentit. illoꝝ ne ſentit quidē. Illd̓ nob̓⁊ illis cōe eſt. Sapientē ſeipſo cōtentū eſſe: ſꝫ tamē ⁊ amicū haberevult ⁊ vicinū contubernalem qͣꝫuis ſibi ipſe ſufficiat. Uide qͣꝫ ſitſe contentus. Aliquādo ſui parte cōtentus ē ſi illi malum morbusaut hoſtis exciderit. Si quis oculū vel oculos caſu excuſſerit. Ree i