Tractatus
Si aūt ẜcet ſolū potentiā vnā. qꝛ libertas arbitrij videt̉ eē in eligēdo cōuenientia fini. ſic cū hoc ꝑtineat adſolā volūtatē ſuppoſito iudicio intellectꝰ. libeꝝ arbitriū d̓t ſolā volūtatēEt iſta de potētijs aīe dctā ſufficiāt¶ De voluntate quō variein diuinis et humanis frequēter accipit̉.Capl̓m. CXI.Uia vero hic videndū ē devolūtate cuius acceptio eſtmultiplex ⁊ diuerſam difficultatē affert in loquutiōibꝰ diuiniset humanis Idcirco quarto de multiplici acceptōe ⁊ diſtinctōe volūtatis potiſſime in deo aliqͥd inſeremusEt qꝛ doctores vt Damaſ. li. ij. etdoct. alij ponūt in deo eē duplicē volūtatē antecedentē ⁊ ꝯſequentē vnadiſtinctōe. Idcirco pͥmo videndū ēqͥd noīe iſtaꝝ volūtatū īportet̉ Diſtinguunt etiā voluntate. in voluntatem ſigni ⁊ in volūtatē bn̄placitialia diſtinctōe. ⁊ iō ſcd̓o de hoc vidēdū eſt. Tercio quō aliqn̄ tā in diuinis qͣꝫ humanis noīe volūtatꝭ aliqn̄actus aliqn̄ res volita īportet̉. Advidendū igit̉ qͥd noīe volūtatis an̄cedentis ⁊ ꝯſequētis īportet̉. Primoſciendū ē ꝙ cū volūtas diuina diſtinguat̉ vel duplex ponat̉. nō ē intelligēdū ꝙ ip̄a diuina volūtas aliquā ī ſediuerſitatē vel multiplicitatē admittat aut in ſe diſtinguat̉. cū ſit ſummeſimplex ⁊ indiuiſibilis. ⁊ ſit real̓r diuina eēntia. licet differāt rōne Seqcū dicimus duplicē volūtatē in deo.vel an̄cedentē vel ꝯſequentē. ſigni etbn̄placiti. hec diuerſitas attendit̉ ſꝑreſpectu rerū volitaꝝ. ⁊ nō reſpectuvolūtatis ip̄ius dei. Nihil em̄ prohibet diuinā voluntatē diuerſimodeꝯſiderari. ẜm diuerſa volita q̄ reſpicit que ſunt eius obiecta¶ Quid eſt in deo volūtas
Secūdusan̄cedens et cōſequensEſcendēdo ergo ad ꝓpoſitūduo ꝯſiderare poſſumꝰ. ſcꝫvoluntatē dei reſpectu volite rei. ⁊ ip̄am rē volitā. q̄ ē obiectū diuine volūtatis. In re aut volita duoꝯſiderare poſſumus. deſcendēdo acrē volitā reſpectu cuius in deo ponit̉volūtas an̄cedēs ⁊ ꝯſequēs qͣe creatura intellectual̓. qꝛ in creatura intelectuali q̄ ē ordinabil̓ in beatitudinēex ſua latura poſſumus ꝯſiderareillud qd̓ ordinat̉ in beatitudinē. ⁊ heſt ip̄amet creatura. ⁊ poſſumꝰ ꝯſiderare illud ꝑ qd̓ ordinat̉. ⁊ hec ſuntauxilia qͥbus ad ꝯſequendā beatitudinē adiuuat̉ Iſtis tribꝰ ſuppoſitisdeclarabo quo in deo diſtinguat̉ voluntas an̄cedēs ⁊ ꝯſequēs. Primoex ꝑte rei volite a diuina volūtate. q̄res volita ē ip̄amet creatura intellectualis Scd̓o ex ꝑte auxilioꝝ q̄ ꝯferunt̉ ip̄i creature intellectuali a deovolite qͥbꝰ iuuat̉ ad ꝯſequendā beatitudinē. Tercio ex ꝑte diuine volūtatis reſpectu iſtaꝝ rerum volitaꝝ.Quarto ꝯcludā aliqͣs ꝯcluſiōes exp̄dictis Accipiēdo ergo illud qd̓ ordinat̉ in beatitudinē qd̓ ē ip̄a creatura intellectual̓ eſt duo ꝯſiderare. ſcꝫnaturā ⁊ ꝑſonā Accipiendo ⁊ reſpiciendo naturā deus vult oēs hoīesſaluos fieri ⁊ oēm creaturam intellectualē. inqͣꝫtū om̄ibꝰ dedit naturā capacē beatitudinis ⁊ ordinabilē ad beatitudinē Si aūt accipiamus ꝑſonācū actōes ſuppoſitoꝝ ſint. ⁊ ꝑ ꝓpriasactōes multi deuient a beatitudineqꝛ praue ſunt Ideo deus qͣꝫtum adea q̄ ſunt ꝑſone nō vult oēs hoīes ſaluos fieri. Prima igit̉ volūtas qͣ deꝰreſpicit naturā d̓r in deo an̄cedens.Scd̓a qͣ reſpicit ꝑſonā ꝯſequēs. ⁊ ꝓtanto. qꝛ pͥus ē ordine nature. lꝫ nōordine tꝑis. natura ⁊ ꝯſequēter ꝑſo-