De prima ſpē qualitatis
tellectus rōne cogat̉. ⁊ ſic p̄t cogi invno qͣꝫuis nō in altero Amor gͦ includit illa qͣttuor. ⁊ nihilominꝰ addit ſuꝑ ea qͥetatōem appetitus Alianoīa a qͥbus amor includit̉ ⁊ adda iquid ſupͣ amorē ſunt qͣttuor.o. amicicia. charitas. amaſcꝫ diad dilectōem ſciendūtio. Quoꝙ ip̄a eſt q̄ ſu a ꝓpriętate quā debitus amor ⁊ ꝓpttet hr̄e. ſcꝫ ꝙꝓcedat ab electōe ⁊ nō a ſſiōe Etideo dilectio eſt q̄ ſupra am̄orē addit electōem. ⁊ eſt in volūtate ꝑ ꝯn̄sUn̄ oīs dilectio eſt amor. ſed amoroīs nō eſt dilectio. Alia eſt amicicia que hꝫ duas ꝓprietates amorisqͣs addit ſuꝑ amorē ⁊ dilectiōem .ſ.ꝙ inter amicos ſit mutua dilectio ⁊reamatio. vn̄ ſi alterutrū nō diligerent: ſed vnus diligeret alium ⁊ nōecōuerſo: poſſet dici ⁊ amor ⁊ dilectio. ſed nō amicicia. Scd̓a eſt ꝙ inelectōe boni recta intentōe ꝓcedat.al̓s nō haberet rōeꝫ amicicie: qͣꝫuispoſſet dici amor vel dilectio. Et itapatꝫ ꝙ oīs amicicia eſt amor ⁊ dilectio. ſed nō oīs amor ⁊ dilectio amicicia eſt. qꝛ amicicia duo vltra reqͥrit q̄ addit ſuꝑ illa. Tertiū nomeneſt charitas. qd̓ vltra iſta oīa includit vnā ꝓprietatē ſuꝑnaturalē. ſcꝫ facere gratu deo vt ſibi velit vitā eternam dare. Et ideo charitas facit ꝙactus ſuus ⁊ oīm aliarū virtutū eſtmeritorius. ⁊ qꝛ hoc non p̄t eſſe naturaliter: oꝫ ꝙ charitas ſit ꝑ infuſionē a deo ⁊ nō ꝑ noſtrā acquiſitōemEt ſic ptꝫ ꝙ charitas oīa alia includit. ⁊ amorē. ⁊ dilectōem. ⁊ amiciciam. ſed nō ecōuerſo Et iō charitastenet ſupremū gradū inter oīa noīaad amorē ꝑtinētia. ⁊ hꝫ quicqͥd hn̄tnobilitatꝭ cetera ⁊ vltra. Et ſic charitas merito d̓r maior et ponit̉ potiſſima virtutū. Quartū nomē eſt
amatio q̄ addit ſuꝑ amorē ⁊ dilectionē ⁊ charitatē ⁊ amiciciā intēſionēet feruorē amoris Un̄ amatio inueniri p̄t in amore dilectōe ⁊ amiciciaet charitate: ⁊ in qͦlibet illoꝝ reperitur ſed nō ecōuerſo. Propter qd̓ dicit Areſto. ꝙ amicicia aſſimilat̉ habitui. amatio paſſioni.¶ Ꝙ eſt triplex amor. ſcꝫ cōcupiſcētie. ⁊ beniuolentie. ⁊ cōplacētie. ⁊ quis eoruꝫ ꝑtinet ad chacitatem/Cap̄. LXXXIIIII.Ertio videndū eſt qͥs amorꝓprie ꝑtineat ad charitatem.EEt dd̓m ꝙ amor eſt duplexUnus qͥ d̓r beniuolētie. alius qͥ d̓rꝯcupiſcētie. Amor ꝯcupiſcētie d̓r ille qͦ aliqua res diligit̉ nō rōne rei dilecte. ſed rōne diligētis ⁊ qͣntū eſt ſibi vtilis vl̓ delectabil̓. talis eī amoreſt reflexiuꝰ ⁊ retorſiuus. qꝛ tali amore nō diligit̉ res ꝓpter ſe ſꝫ ꝓpt̓ amātē. ⁊ ille amor ē in aīalibꝰ Iſto amore etiā ab hoīe aīata diligunt̉ ⁊ etiāinaīata. vn̄ diligo vinū qꝛ mihi vtile ⁊ nō ꝓpter ſe. ⁊ equū. ⁊ aliquē hominē bn̄factorē. Alius ē amor beniuolētie: qͥ ſic diſtīgui p̄t Qꝛ cū amornō ſit aliud qͣꝫ velle bonū. hoc bonūvel ē pn̄s ⁊ habitū in re amata. ⁊ ſicamās vult ei bonū ꝓ velle ꝯplacentie ⁊ approbatōis. ⁊ tale velle bonūvocat̉ amor ꝯplacētie. ⁊ ille p̄t eſſehoīs ad deū: ⁊ dei ad hoīeꝫ: ⁊ hoīsad hoīem Uel hͦ bonū eſt abſens ⁊nō habitū. et ſic amās vult ei bonūꝑ velle deſiderij ⁊ optatiōis. Et tal̓amor p̄t eſſe hoīs ad hoīeꝫ ⁊ dei adhoīem. ſed non hoīs ad deū. qꝛ deonullū bonuꝫ optare poſſumꝰ qd̓ nōhabeat. Amor gͦ cōcupiſcētie nō ꝑtinet proprie ad charitatē. ſed magisamor ꝯplacētie ⁊ amor beniuolētie¶ Quot ſtꝭ virtutes: ⁊ q̄ intellectuales. Cap̄. LXXXV.