Titulus
quo vno om̄ibꝰ neceſſitatē habentibꝰ ſubueniri: nonom̄is neceſſitas obligat ad p̄ceptū: ſed ſoluꝫ illa ſinequa qͥs ſuſtētari nō pōt. Et in hmōi hꝫ locuꝫ qd̓ aitAmbro. Paſce fame morientē: ſi nō pauiſti occidiſti. di. lxxxvj. c. Paſce fame. Sic gͦ dare el̓ynam de ſuperfluo eſt de p̄cepto. ⁊ ſil̓r dare el̓ynam ei qͥ eſt in extrema neceſſitate. al̓s dare el̓ynam eſt de ꝯſilio: ſic̄ dequolibet meliori bono dant̉ ꝯſilia. Sūt aūt ſuꝑfluanature ⁊ ꝑſone de neceſſitate p̄cepti eroganda. qꝛ licꝫſint iſtius qͣꝫtum ad ꝓprietatē: tn̄ ſunt et aliorū habētiuꝫ neceſſitatē qͥ inde ſuſtentari poſſent qͣꝫtū ad vſūUn̄ Ambro. di. xlvij. Sicut hi. inquit. Nemo ꝓpriūdicat ꝙ cōmune eſt .i. alijs ꝯmunicādum tꝑe neceſſitatis ẜm glo. ⁊ ſeqͥtur. pluſqͣꝫ ſufficeret ad ſumptū etviolenter obtentū eſt. Eſurientiū ē panis quē tu detines. Nudorū veſtimentū qd̓ tu recludis. Miſerorū ſeu captiuoꝝ redēptio ē et abſolutō pecunia quāin terra defodꝭ. Tātoꝝ gͦ te ſcias inuadē bona quātꝭpoſſis preſtare qd̓ velis .i. debes velle. h̓ ibi. ¶ Itemnoͣ qd̓ dcm̄ eſt de neceſſitate nature ⁊ ꝑſone hͦ ludicandum eſt ẜm ꝙ ꝓbabiliter eſtimari poteſt. Nec oportet ꝯſiderare ad om̄s caſus qui poſſūt ꝯtingere in futurū. hoc em̄ eſſet de craſtino cogitare: qd̓ dn̄s ꝓhibꝫ.Sed debet iudicari ſuꝑfluū ⁊ neceſſariū ſcd̓m ea queꝓbabiliter ⁊ vt in pluribꝰ occurrūt. Idē ip̄e Tho. iniiij. di. xv. vbi dicit ⁊ addit ꝙ caſus extreme neceſſitatis iudicandus eſt qn̄ apparent ſigna ꝓbabilia future neceſſitatis extreme niſi eis ſubueniat̉. vt cū qͥs videt pauꝑem indigentē cibo vel potū vel alijs neceſſarijs ⁊ hoīes impotentes vel pigros ad ſubuenienduꝫilli nec pauperē poſſe ſibi ꝓuidere. Nec eī expectādaeſt vltima et extrema neceſſitas: qꝛ tūc forte nō poſſꝫnatura iuuari iaꝫ defecta. Dicit etiā. b. Tho. ꝙ nō tenetur qͥs querere quis habeat neceſſitatē: ſed ſufficitvt his qui veniūt ad noticiā ſuā ſubueniat. Itē qd̓tenetur indigentibꝰ ſubuenire vt dictū ē qͥlibet de arte ſua: medicꝰ in medēdo infirmis pauꝑibꝰ ⁊ ꝓcurādomedicinas. aduocatus in aduocando. iuriſconſultusin cōſulendo. et ſic de alijs.Pro maiori decla .§. iiij.ratione huiꝰ materie. Nota que breuiter dic̄. Burāin. iiij. di. xv. Dicit em̄ ꝙ cum vſus bonoꝝ exterioruꝫſit ordinatus ad ſubueniendū neceſſitatibꝰ vite pn̄tis. ſubueniētia iſta dꝫ eſſe ordinata ẜm charitateꝫ q̄quis tenet̉. primo ſibi. ſcd̓o ꝓximo .i. ꝯiunctis. tercioextraneis. Neceſſitas aūt quā quis patit̉ in neceſſitatibꝰ ⁊ bonis exterioribus pōt eſſe duplex. abſoluta⁊ ꝯditionata. Abſoluta qn̄ omnia bona temꝑalia q̄quis hꝫ ei ſunt adeo neceſſaria ꝙ ſine eis nō pōt viuere. Et hec vocat̉ neceſſitas nature. Conditionatav̓o qn̄ ſunt ei neceſſaria ad ſui ſtatus decentiā ⁊ conſeruatiōeꝫ. ⁊ hec dicit̉ neceſſitas ꝑſone. inꝙͣtuꝫ ꝑſonanoīat dignitatē ⁊ ſtatū. Dicendū gͦ ꝙ illud qd̓ eſt neceſſariū nature neceſſitate abſoluta nō eſt p̄ceptumdare īmo illicitū: qꝛ plus tenet̉ ſibi qͣꝫ alij. Illud aūtqd̓ eſt neceſſariū ad decentiā ſtatꝰ ſolū ex p̄cepto daridꝫ ꝑ releuatōeꝫ ſtatꝰ alteriꝰ: qꝛ nullus tenet̉ verecunde viuere in ſtatu ſuo vt releuet aliū ad decentē ſtatūQd̓ aūt eſt ſuꝑfluū vtriqꝫ neceſſitati nature .ſ. ⁊ ſtatus dꝫ dari ex p̄cepto ẜm illud Lu. xj. Qd̓ ſuꝑeſt date el̓ynam. Nec eſt dubiū quin ſit p̄ceptū reſpectu illoꝝ qui ſunt in extrema neceſſitate. qꝛ ſi illud ex p̄cepto dandū eſt qd̓ eſt neceſſariū ꝓprio ſtatui: a fortiori ⁊ om̄e illud qd̓ ſuꝑfluit. De illis aūt qͥ nō ſt̓ ī extrema neceſſitate lꝫ ſint in magna verecūdia nō audeodiffinire nec plene ꝯdēnare maiorē ꝑtē diuitū: ſꝫ ẜmaucͣteꝫ Io. ſupͣ allegatā q̄ nōſolū loqͥt̉ de neceſſitateextrema ſꝫ notabili ⁊ verecūda videt̉ ſonare hͦ.
Nota igitur ex pre .§. v.dictis primo ꝙ nō dare elemoſynā qd̓ ꝑtinet ad hocviciū inhumanitatis tunc eſt mortale qn̄ quis ſuꝑtiflua vltra .ſ. neceſſaria nature ⁊ ꝑſone habes nō ſubuenit patienti extremā neceſſitateꝫ quam nouit ẜmTho. Richar. ⁊ Duran. in. iiij. di. xv. ⁊ Heruen̄. in qͦ.libet. Secūdo cum quis ſciens extremā neceſſitatemꝓximi nō ſubuenit ei d̓ eo qd̓ eſt ſibi neceſſariū ꝑſone.i. ad decentiā ſtatus ſui ⁊ familie ſꝫ ſuꝑfluū nature. ⁊hoc ẜm Duran. et Richar. in qͣrto. Sꝫ. b. Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. xxxij. dicit hoc eſſe ſub ꝯſilio: vnde nō peccarꝫiſtud omittens ſaltim mortaliter. Qd̓ forte intelligitur de tali neceſſario ꝑſone .i. qͦ ad decentiaꝫ ꝓptercuiꝰ carentiaꝫ ſuſtineret magna pericula vel damnacorꝑis vel anime. Qn̄ etiam nō ꝓuidet ſibi ⁊ ſuis ẜmſuum ſtatuꝫ ⁊ indigentias ex auaricia hͦ agens vtiqꝫpeccat. ¶ Tercio cū qͥs de ſuꝑfluo vtriuſqꝫ neceſſitatis nature .ſ. ⁊ ꝑſone non ſubuenit magnas neceſſitates ⁊ miſerias patientibꝰ. et ſi nō extremas ſibi notas⁊ hoc videt̉ eſſe quaſi mortale ẜm Duran. ſed nō ẜmTho. ¶ Quarto dare el̓ynam de neceſſario nature.ſ. ſibi ⁊ tamilie eē pct̄m. qꝛ ꝯtra charitateꝫ ẜm ThoRichar. ⁊ Duran. Et hoc niſi vt dicit Tho. ſcd̓a ſecunde. q. xxxij. vbi ſupͣ quis daret ꝑſone alicui. qꝛ ꝯſiderat vtiliorē illā reipublice vel eccl̓ie qͣꝫ ſe vel familiā. ⁊ ideo p̄fert ꝯſeruatōeꝫ vite illiꝰ ſue ſubueniendoei dencc̄io vite. ad qd̓ tn̄ tenet̉ ex p̄cepto: ſꝫ ꝑtinet admagnā ꝑfectōeꝫ. Laudabiliter em̄ quis daret elemoſynā de neceſſario ꝑſone indigentibꝰ etſi nō extremecuꝫ vellet religionē ingredi. vel in ꝓmptū ꝑ induſtriam poſſet ſibi cito ſuo decenti ſtatu ꝓuidere. ẜm beatū Tho. vbi ſupͣ. ¶ Quinto qn̄ indiſcrete daret velnō indigētibꝰ vel male vtentibꝰ. v. q. v. Nō oīs. Nta ꝙ ſi pr̄ filiū. vel patronꝰ libertū. vel dn̄s ſeruū intem vel etiā adultum languidū exponit. vel ei alimēta negat ipſo facto filius eſt a patria poteſtate liberatus ⁊ ingenuitatē libertus: ⁊ ſeruꝰ in libertatē capitur. Illi quoqꝫ qui eos ſuſcipiūt nō pn̄t ꝓpter hocin eoꝝ ꝑſonis ſibi ius aliquod vendicare. hec ī decretali. de infan. ⁊ lan. expo. c. Si a pr̄e. Idem Ray. Etaddit ꝙ qui talia p̄ſumit. in foro penitētiali eſt tanꝙͣpatricida vel homicida iudicandꝰ ꝓ eo ꝙ hoīem cuiin tanta neceſſitate tenet̉. periculo mortis exponit.Inſpectis tn̄ circūſtantijs. ⁊ vtruꝫ mors inde fueritſubſecuta vel nō: erit pnīa moderanda. Si autē hocfacerēt p̄dicti parentes vel domini quia forte nec elemoſynas dando aut q̄rendo nec eos aliter alere pn̄t:tunc ẜm Guil. in nullo peccant ſi nil omiſerint de cōtingentibꝰ. Qui etiā filios ꝑ adulteriū vel fornicationē acquirūt ſꝫ ad occultationē peccati ⁊ tollenduꝫſcandalum mittant ad hoſpitalia: tenent̉ illos alereexpenſis ſuis. ⁊ eis ꝓuidere ſi poſſunt.¶ Capitulum. xxv. de Inquietudinementis .i. nimia ſolicitudine.Aquietudo mentisponit̉ a Grego. et Iſido. filia auaricie. acquam pertinet inordinata ſolicitudo cirnporalia: q̄ a xp̄o ꝓhibet̉. cum dicit̉ Math̓. vj.Nolite ſoliciti eſſe. Ad quā etiam remouendam exhortatur princeps apl̓oꝝ: dicens. Omnem ſolicitudinem veſtrā ꝓijcientes in eū: qm̄ ipſi eſt cura de vobis. j. Pe. v. Qd̓ verum eſſe aſſerit pſalmiſta dicēs inꝑſona xp̄i ⁊ eum ꝑfecte imitantiū. Ego mendicꝰ ſum⁊ pauꝑ: dn̄s ſolicitus eſt mei. Fuit em̄ xp̄c mendicus.quia ex alioꝝ elemoſynis ſuſtentabat̉. Un̄ Auguſt.