Druckschrift 
2 (1822)
Entstehung
Seite
232
Einzelbild herunterladen
 

232

Hrriii, wo Rösten stillvergnögtLick encm Engel fall 1).

Doch as se nu so wunderschönDen Engel sitten süht,

Verschreckt dat Härt' en chrer Bost-,

Met siencm Hat' in Stret.

Hcrav 23 dat Klecd! so röp se dann,

Dar riete Kleed berav!

Drink wat ick bringe, dessen Dru.lk,

. Un druck di in dat Grav!

Un Rösten ach! vull Schreck und Gru'N 3),Se bcvd 4) up ebrcn Kneen:

„Vergevt mi, wenn ick mi vergahn,

Vcrgevt mi wat geschehn!

Seht miene Jahren gnädig an,

Jk bin jo noch so junk!

Und twingt mi nich in't kolde GravDorch dessen bittern Drunk.

Garn segg ick miencn Sunden avIn Klostercnsamkcet,

Dorchtwale 5) wenn ji willt, verbannt,,

De Welt so wiet un brcct!

1 ) saß. 2) herab. 3) Grauen. 4) bebte. 5) twalen, ir-ren.