»

METAMORPIIOSEON Llß. XV. 369

et iam non telum, sed lenti viminis arbornon exspectatas dabat admirantibus umbras:aut sua fluminea quum vidit Cipus in undacornua, (vidit enim,) falsamque in imagine credensesse fidem, digitis ad frontem saepe relatis,quae vidit, tetigit: nec iam sua lumina damnansrestitit, ut victor domito veniebat ab hoste:ad coelumque oculos, et eodem cornua tollens,Quidquid, ait, Superi, monstro portenditur isto,seu Iaetum est, patriae Iaetum populoque Quirini,sive minax, mihi sit: viridique e cespide factasplacat odoratis herbosas ignibus aras,vinaque dat pateris, mactatarumque bidentum,quid sibi significent, trepidantia corisulit exta.Quae simul adspexit Tyrrhenae gentis haruspex,magna quidem rerum molimina vidit in illis;non manifesta tarnen. Quum vero sustulit acrea pecudis fibris ad Cipi cornua lumen :

Rex, ait, o salve: tibi enim, tibi, Cipe, tuisquehic locus et Latiae parebunt cornibus arces.

Tu modo rumpe moras, portasque intrare patentesappropera; sic fata iubeut. Namque Urbe receptusrex eris, et sceptro tutus potiere perenni.

Retulit ille pedem, torvamque a moenibus Urbisavertens faciem, Procul ah, procul omina, dixit,talia di pellant, multoque ego iustius aevumexsul agam, quam me videant Capitolia regem.Dixit: et extemplo populumque gravemque Se-

'natum

convocat: ante tarnen pacali cornua laurovelat, et aggeribus factis a milite fortiinsislit, priscoque deos e more precatus,

Est, ait, hic unus, quem vos ni pellitis urbe,Ovid. T. II. Aa

565

570

575

580

585

590