366

P. OVIDII NASONIS

cui dedit ipsecibos! Quantum est, quoddesit in islisad plenum facinus? quis transitus inde paratur?470 Bos aret, aut mortem senioribus imputet annis:horrifcrum contra Borean ovis arma ministret:ubera dent saturae manibus pressanda capellae,retia cum pedicis, laqueosque, artesque dolosastollite: nec volucrem viscata fallite virga:

475 nec formidatis cervos includite pinnis:nec celate cibis uncos fallacibus hamos.

Perdite, siquanocent, verum haec quoqueperdite

tantum.

Ora vacent epulis, alimentaque congrua carpant.

Talibus atque aliis instructo pectorc dictis480 in patriam remeasse ferunt, ultroque petitumaccepisse Numam populi Latialis habenas:coniuge qui felix Nympha, ducibusque Camenis,sacrificos docuit ritus; gentemque, ferociassuetam bello, pacis traduxit ad artes.

485 Qui postquamseniorregnumqueaevumqueperegit,exstinctum Latiaeque nurus populusque Patresquedeflevere Numam; nam coniux, urbo relicta,vallis Aricinae densis latet abdita silvis:sacraque Oresteao gemitu questuque Dianae490 impedit. Ah, quoties Nymphae nemorisque lacus-

que,

ne facerct, monuere, et consolantia verbadixerunt! quoties flenti Thesei'us beros,

Siste modum, dixit: neque enim fortuna querendasola tua est: similes aliorum respice Casus:

495 mitius ista feres. Utinamque excmpla dolentemnon mea te possent relevare! Sed et mea possunt.Fando aliquem Hippolytum vestras puto contigit

aures