328

P. OVIDXI NASONIS

110 Pone tarnen, Troiane, metum: potiere petitis,Elysiasque domos et regna novissima mundime duce cognosces, simulacraque cara parentis.Invia virtuti nulla est via. Dixit: etaurofulgentem ramum silva Iunonis Avernae115 monstravit: iussitque suo divellere trunco.

Paruit Aeneas: et i'ormidabilis Orciyidit opcs, atavosque suos, umbramque senilemmagnanimi Anchisae: didioit quoque iura locorum,quaeque novis essent adeunda pericula bellis.

120 Inde fercns lapsos averso tramite passus,cum duce Cumaea fallit sermone laborem.

Dumque iter borreudum per opaca crepuscula

carpit,

Seu dea tu praesens, seu dis gratissima, dixit:numinis instar eris semper mihi: meque fatebor125 muneris esse tui, quae me Ioca mortis adire,quae loca me visae voluisti evadere mortis.

Pro quibus aerias meritis evectus ad aurastempla tibi statuam, tribuam tibi turis honorem.Respicit hunc vates, et suspiratibus liaustis,

130 Nec dea sum, dixit, nec sacri turis honorehumanum dignare caput. Neu nescius erres;lux aeterna mihi carituraque fine dabatur,si mea virginitas Phoebo patuisset amanti.

Dum tarnen lianc sperat, dum praecor'rumperedonisI35mecupit; Elige, ait, virgo Cumaea, quidoptes:optatis potiere tuis. Ego pulveris haustiostendens cumulum, quot haberet corpora pulvis,tot mihi natales contingere vana rogavi:excidit ut peterem iuvenes quoque protinus annos.140 Iios tarnen ille mihidabat, aeternamque iuventam,si Venerem paterer, Contemto muuere Phoebi