310

P. OVIDII NASONIS

505 Aeacidae fecunda fui. Iacet Ilion ingens: >

eventuque gravi finita est publica clades: • !

sed finita tarnen. Soli mihi Pergama restant: |,

in cursuque meus dolor est. Modo maxima rerum, ^tot generis natisque potens, nuribusque, viroque,

510 nunc trahor exsul, inops, tumulis avulsa meorum,Penelopae munus: quae me data pcnsa trahentemmatribus ostendens Ithacis, Ilaec Ilectoris illa estclaraparens: hacc est, dicet, Priameia coniux.Postquo tot amissos tu nunc, quae sola levabas515 maternos luctus, hostilia busta piasti.

Inferias hosti peperi. Quo ferrea resto?quidve moror? Quo me servas, damnosa senectus?Quid, di crudeles, nisi quo nova funera cernam,vivacem diflertis auum? Quis posse putaret520 felicem Priamum, post diruta Pergama, dici?

Felixmortesua est; nec te, mea nata, peremtamadspicit, et vitam pariter regnumque reliquit.

At, puto, funeribus dotabere, regia virgo;condeturque tuuin monumentis Corpus avitis.

525 Non liaec est fortuna domus. Tibi munera matriscontingent fietus, peregrinaeque haustus arenae.Omnia perdidimus: superest, cur vivere tempusin breve sustineam, proles gratissima matri,nunc solus, quondam minimus de stirpe virili,

530 has datus Ismario regi Polydorus in oras.

Quid moror interea crudelia vulnera lymphisabluere, et sparsos immiti sanguine vultus?

Dixit: et ad littus passu processit anili,albentes laniala comas. Date, Troades, urnam,

535 dixerat infelix, liquidas liauriret ut undas:adspicit eiectum Polydori in littore Corpus,factaque Threi'ciis ingentia vulnera telis.