300

P. OVIDII NASONIS

130 difficilem tenui sub iniquo iudice caussam.

Hunc tarnen utilitas populi, fraterque, datiquesumma movet sceptri; laudem ut cum sanguine

penset.

Mittor et ad matrem, quae non hortanda, sed astudecipienda fuit. Quo si Telamonius isset,

195 orba suis essent etiamnum Iintea ventis.

Mittor et Iliacas audax orator ad arces:yisaque, et intrata est altae mihi curia Troiae:plenaque adhuc erat illa viris. Interritus egi, ;

quam mihi mandarat communis Graecia, caussam; j200 accusoqueParin: praedamqueHelenamque reposco:et moveo Priamum, Priamoque Antenora iunctum.

At Paris, etfratres, et qui rapuere sub illo, j

vix tenuere manus, scis hoc, Menelae, nefandas: ]

primaque lux nostri tecum fuit illa pericli. j

205 Longa referre mora est, quae consilioque manuqueutiliter feci spatiosi tempore belli.

Post acies primas, urbis se moenibus hostes '

continuere diu; nec aperti copia Martisulla fuit: decimo demum pugnavimus anno.

210 Quid facis interea, quinil, nisi proelia, nosti?

Quis tuus usus erat? Nam si mea facta requiris;hostibus insidior: fossas munimine cingo:consolor socios, ut longi taedia bellimente ferant placida: doceo, quo simus alendi215 armandique modo: mittor, quo postulat usus.

Ecce Ioyis monitu, deceptus imagine somni,rex iubet incepti curam dimittere belli.

Ille potest auctore suam defendere caussam. (

Non sinat hoc Aiax, delendaque Pergama poscat: fc

220 quodque potest, pugnet. Cur non remoratur ituros? rcur non armacapit? dat, quodvaga turba sequatur? 1