P. OVIDII NASONIS

296

Qui, licet eloquio fidum quoque Nestora vincat;haud tarnen efficiet, desertum ut Nestora crimen65 esse rear nullum: qui, quum imploraret Ulixenvulncretardus equi fessusque senilibus annis,proditus a socio est. Non liaec mihi crimina fingi,seit bene Tydides, qui nomine saepe vocatumcorripuit; trepidoque fugam exprobravit amico.

70 Adspiciunt oculis Superi mortalia iustis.

En eget auxilio, quinontulit: utque reliquit,sic linquendus erat. Legem sibi dixerat ipse.Conclamat socios. Adsum; videoque trementem,pallentemque metu, et trepidantem morte futura.

75 Opposui molcm elypei, texique iacentem;

servavique animam (minimum est hoc laudis,) ia-

ertem.

Si perstas certare, locum redeamus ad illum :reddehostes, vulnusque tu um, solitumque timorem:post elypeunique late: et mecum contende sub illo.80 At postquam eripui, cui standi vulnera viresnon dederant, nullo tardatus vulnere fugit.

Ilector adest, secumque deos in proelia ducit:quaque ruit, non tu tanlum terreris, Ulixe;sed fortes etiam; tantum traliit ille timoris.

85 Hunc ego sanguineae successu caedis ovantememinus ingenti resupinum pondere fudi.

Hunc ego poscentem, cum quo concurreret, unussustinui: sortemque mearn vovistis, Achivi:et vestrae valuere preces. Si quaeritis liuius90 fortunam pugnae; non sum superatus ab illo.Ecce ferunt Troes ferrumque ignesque Iovemquein Danaas classes: ubi tune facundus Ulixes?Nempe ego mille meo protexi pectorepuppes,spem vestri reditus. Date tot pro navibus arma.