P. OVIDII NASONIS

292

Tendit in hunc nimium ccrtos Tirynthius arcus,565 alque inter nubes sublimia membra ferentem,pendenlemque ferit, lateri qua iungitur ala.

Nec grave vulnus erat: sed rupti vulnere nervideficiunt, motumque negant viresque volandi.Decidit in terram, non concipientibus auras570 infirmis pennis: et qua levis haeserat alae,corporis affixi pressa est gravitate sagitta:perque latus summum iugulo est exacta sinistro.Num videor debere tui praeconia rebusIlerculis, o Rbodiae ductor pulcberrime classis?575 Nec tarnen ulterius, quam fortia facta silendo,ulciscar fratres: solida est mihi gratia tecum.

Haec postquam dulci Neleius ediditore;a sermone senis, repetito munere Bacchi,surrexere toris: nox est data caetera somno.

580 At deus aequoreas qui cuspide temperat undas,in volucrem corpus nati Sthenelei'da versummente dolet patria: saevumque perosus Achillemexercet memores plus quam civiliter iras.

Tamque fere tracto duo per quinquennia bello,

585 lalibus intonsum compellat Sminthea dictis:

0 mihi de fratris longo gratissime natis,irrita qui mecum posuisti moenia Troiae,eequid, ubi has iam iam casuras adspicis arces,ingemis ? aut eequid tot defendentia muros590 millia caesa doles? eequid, ne persequar omnes,Ilectoris umbra subit circum sua Pergama tracti,quum tarnen ille ferox, belloque cruentior ipso,vivitadhuc, operis nostri populator, Achilles?Det mihi se: faxo, triplici quid cüspide possim,595 sentiat. Et quoniam concurrere cominus hostinon datur; ocoulta necopinum perde sagitta.