290 P. OVIDII NASONIS

quod fuit illo, sumus. Quid membra immania

prosunt?

quid geminae vires? quid, quod fortissima rerumin nobis duplex natura animaiia iunxit?

Nec nos matre dea, nec uos Ixione natos505 esse reor; qui tanlus erat, Iunonis ut altae

spem caporet: nos semimari superamur ab hoste.Saxa trabesque super, totosque involvite montes:vivacemque animam missis elidite silvis.

Silva premat fauces: et erit pro vulnere pondus.

510 Dixit: et insani deieotam viribus Austri

forte trabeni nactus, validum coniecit in liostem:exemplumque fuit; parvoque in tempore nudusarboris Othrys erat: nec habebat Pelion umbras.Obrutus immani cumulo, sub pondere Caeneus515 aesluat arboreo; coniectaque robora duris

fert humeris. Sed enim postquam super ora ca-

putque

crevit onus, nequebabet, quas ducat, Spiritus auras,deficit interdum: modo se super aera frustratollere conatur, iactasque evolvere silvas;

520 interdumque movet; veluti, quam ccrnimus ecco,ardua si terrae quatiatur motibuslde.

Exitus in dubio est: alii sub inania corpusTartara detrusum silvarum mole ferebant:abnuit Ampycides: medioque ex aggere fulvis525 vidit avem pennis liquidas exire sub auras,

quae mihi tune primum, tune est conspecta su-

premum.

Ilanc ubi lustrantem leni sua castra volatuMopsus, et ingenti circum clamore sonantemadspexit, pariterque animo est oeulisque secutus;530 O salve, dixit, Lapithaeae gloria gentis,