METAMOB.PIIOSEON LIB. XI. 271

inielix vidi. Stetit hoc miserabilis ipsoecoe loco: et quaerit, vestigia si qua supersint.

Hoc erat, hoc animo quod divinante timebam;et ne, mefugiens, ventos sequerere rogabam. 095At certe veilem, quoniam periturus abibas,me quoque duxiss es. Fuitah, fuit utile, tecumire mihi. Neque enim de vitae tempore quidquamnon simul egissem: nec mors discreta fuisset.

Nunc absens pereo, iactor quoque fluctibus absens: 700et sine me te pontus habet. Crudelior ipsosit mihi mens pelago, si vitam ducere nitarlongius, et tanto pugnem superesso dolori.

Sed neque pugnabo: nec te, miserande, relinquam:et tibi nunc saltem veniam comes: inque sepulcro, 705si non urna, tarnen iunget nos littera: si nonossibus ossa meis, at nomen nomine tangam.

Plura dolor prohibetj verboque intervenit omniplangor: et attonito gemitus a corde trahuntur.Maneerat: egreditur tectis ad littus; etillum 710moesta locum repetit, de quo spectarat eunlem.Dumque, Moratus ibi; dumque, Hinc retinacula

solvit,

Hoc mihi discedens dedit oscula Iittore, dicit,dumque notata oculis reminiscitur acta, fretumqueprospicit; inliquida, spatio distante, tuetur 715

nescioquid, quasi Corpus, aqua; primoque, quid

illud

esset, eratdubium. Postquampaulumappulit unda;et quamvis aberat, corpus tarnen esse liquebat;quisforet, ignorans, quianaufragus, ominemotaest:et, tanquam ignoto lacrimam daret, Heu miser,

inquit, 720

quisquises, etsiquaestconiuxtibi! Fluctibus actum