1>. OVIDII NASONIS

262

caonileam Peleus Psamatlien, ut finiat iram,orat, opemque ferat. Nec vocibus illa rogantis400 flectitur Aeacidae. Thetis hanc pro coniuge supplcxaccepit veniam. Sed enim irrevocatus ab acricaede lupus perstat, dulcedine sanguinis asper;donec inhaerentem lacerae cervice iuvencaemarmore mutavit. Corpus, praeterque colorem405 omnia servavit: lapidis color indicat, illumiam non esse lupum, iam non debere timeri.

Nec tarnen hac prufugum cousistere Pelea terrafatasinunt: Magnetas adit vagus exsul, etilliosumit ab Haemonio purgamina caedis Acasto.

410 Interea fratrisque sui, fratromque secutis •arixia prodigiis turbatus pectora Ceyx,consulat ut sacras, hominum oblectamina, sortes,ad Clarium parat ire deum : nam templa profanusin via cum Phlegyis faciebat Delphica Phorbas.

415 Consilii tarnen ante sui, fidissima, certamte facit, Halcyone. Cui prolinus iritima frigusossa reoeperunt, buxoque simillimus orapailor obit: lacrimisque genae maduere profusis.Ter conata loqui, ter fletibus ora rigavit:

420 singultuque pias interrumpente querelas,

Quae mea culpa tuam, dixit, carissime, mentemvertit? Ubi est, quae cura mei prius esse solebat?Iam potes Halcyone securus abesse relicta? •iam via longa placet? iam sum tibi carior absens?425 At, puto, per terras iter est? tantumque dolebo,non etiam metuam? curaeque timore carebunt?Aequora me terrent, et ponti tristis imago.

Et laceras nuper tabulas in littore vidi;et saepe in tumulis sine corpore nomina legi.

430 Neve tuum fallax animum fiducia tangat,