METAMORPIIOSEON EIE. X. 243

Hunc tonet: liuic comes est: assuetaque semper in

umbra

indulgere sibi, formamque augere colendo,per iuga, per silvas, dumosaque saxa vagaturnuda genu, vestem ritu succincta Dianae;hortaturquc canes; tutaeque animalia praedae,ant pronos lepores, aut celsum in coruua cervum,aut agitat damas: at fortibus abstinet apris;raptoresque Iupos, armatosque unguibus ursosvitat, et armenti saturatos caede leones.Tequoque,ut hos timeas, siquid prodesse monendoposset, Adoni, monet: Fortisque fugacibus esto,inquit: in audaces non est audacia tuta.

Parcemeo, iuvenis, temcrarius esse periclo:neve feras, quibus arma dedit Natura, lacesse :stet mihi ne magno tua gloria. Non movet aetas,necfacies, neo quae Vencrem movere, leones,setigerosque sues, oculosque animosque ferarum.Fulmen habent acres in aduncis dentibus apri;impetus est fulvis et vasta ieonibus ira:invisumque mihi genus est. Quae caussa, rogauti,Dicam, ait: et veteris monstrum mirabere culpae.Sed iabor insolitus iam me lassavit: et ecceopportuna sua blanditur populus umbra:datque torum cespes. Libet hac requiescere teeum,et requievit, humo: pressitque et gramen, et ipsum:inque sinu iuvenis posita cervice reclinissic ait, ac mediis interserit oscula verbis :

Forsitan audieris aliquam certamine cursusveloces superasse viros. Non fabula rumorillefuit: superabat enim: nec dicere possis,laude pedum, formaene bono praestantior esset.Scitanti deus huic de coniuge, Coniuge, dixit,

Q 2

535

540

545

550

555

560