P. OVIDII NASONIS

5 G 5 nil opus est, Atalanta, tibi. Fuge coniugis usum.Nec tarnen effugies: teque ipsa viva carebis.

Territa sorte dei per opacas innuba silvasvivit: et instantem turbam violenta procorumconditione fugat: Nec sum potiunda, nisi, inquit,570 victa prius cursu. Pedibus contendite mecum.Praemia veloci coniux. llialamique dabuntur;mors pretium tardis. Ea lex certaminis esto.lila quidem immitis: sed (tanta potentia formae,)venit ad hanc legem temeraria turba procorum.

575 Sederat Ilippomenes cursus spectator iniqui:et, Petitur cuiquam per tanta pericula coniux?dixerat: ac nimios iuvenum damnarat amores.

Ut faciem, et posito corpus velamine vidit,quäle meum, vel quäle tuum, si femina fias;

580 obstupuit, tollensque manus, Ignoscite, dixit,quos modo culpavi: nondum mihi praemia nota,quae peteretis, erant. Laudando concipit ignem;et, ne quis iuvenum currat velocius, optat:invidiaque timet. Sed cur certaminis liuius585 intentata mihi fortuna relinquitur? inquit.Audentes deus ipse iuvat. Dum talia secumexigit Hippomenes; passu volat alite virgo.

Quae quamquam Scylhica non segnius ire sagittaAonio visa est iuveni; tarnen ille decorem500 miratur magis: et cursus facit ipse decorem.

Aura refert ablata citis talaria plantis:tergaque iactantur crines per eburnea, quaequepoplitibus suberant picto genualia limbo:inque puellari corpus candore ruborem595 traxerat: haud aliter, quamquum super atria velumcandida purpureum similem dal et inficit umbram.Dum notat haechospes, decursa novissimameta est;