V. OVIDII NASONIS

232

misit, et oppositas disiecit pondere nubes:

180 recidit in solidara longo post tempore terrampondus, et exkibuit iunctam cum viribus artem.Protinus imprudens, actusque cupidine lusus,tollere Taenarides orbem properabat: at illumdura repercussum subiecit in aera tellus,

185 in vultus, Hyacinthe, tuos. Expalluit aeque,ac puer, ipse deus: collapsosque excipit artus:et modo te refovet, modo Iristia vulnera siccat:nunc animam admotis fugientem sustinet herbis.Nil prosunt artes: erat immedicabile vulnus.

190 Ut si quis violas, riguove papavera in horto,.liliaque infringat, fulvis liacrentia virgis;marcida demittant subito caput illa gravatum,nec se sustineant, spectentque cacumine terram;sic vultus moriens iacet, et defecta vigore195 ipsa sibi estoneri cervix, lmmeroque recumbit.Laberis, Oebalide, prima fraudate iuventa,Phoebus ait; videoquo tuum, meacrimina, vulnus.Tu dolor es facinusque meum. Mea dextera letoinscribenda tuo est. Ego sum tibi funeris auctor.200 Quae mea culpa tarnen? nisi si lusisse vocariculpa potest: nisi culpa potest, etamasso, vocari.Atque utinam pro te vitam tecumve liceretreddere! Sed quoniam fatali lege tenemur;semper eris mecum, memorique liaerebis in ore.205 Telyra, pulsamanu, te carmina nostra sonabunt,flosque novus scripto gemitus imitabere nostros.Tempus et illud erit, quo se fortissimus herosaddat in hunc florem, folioque legatur eodem.Talia dum vero memorantur Apollinis ore,

210 ecco cruor, qui fusus humi signaverat herbas,desinit esse cruor, Tyrioque nitentior ostro