P. OVIDII NASONIS

230

Bulla super frontem parvis argentea loris115 yincta movebatur; parilesque ex aere nitobantauribus e gemiuis circum cava tempora baccae.Isque metü vacuus, naturalique pavoredeposito, celebrarcdomos, mulcendaque collaquamlibet ignotis manibus praebere solebat.

120 Sed tarnen ante alios, Ceae pulcherrime gentis,gratus erat, Cyparisse, tibi. Tu pabula cervumad nova, tu liquidi duoebas fontis ad undas:tu modo texebas varios per cornua flores:nunc, eques in tergo residens, huc laetus et illuc125 mollia purpureis frenebas ora capistris.

Aestus erat, mediusque dies: Solisque vaporeconcava littorei fervebant brachia Cancri.

Fessus in herbosa posuit sua Corpora terracervus, et arborea frigus ducebat ab umbra.

130 Hunc pucr imprudens iaculo Cyparissus acutofixit: et, ut saevo morientem vulnero vidit,veile mori staluit. Quae non solatia Phoebusdixit? et ut leviter pro materiaque doleret,admonuit. Gemit ille tarnen: munusqucsupremum135 hoc petit a Superis, ut tempore lugeat omni.Iamque, per immensos egesto sanguine fietus,in viridem verti coeperunt membra colorem;et modo, qui nivea pendebant fronte capilli,liorrida caesaries fieri: sumtoque rigore140 sidereum gracili spectare cacumine coelum.Ingemuit, tristisque deus, Lugebere nobis,lugebisque alios, aderisque dolentibus, inquit.

Tale nemus vates attraxerat: inque ferarumconcilio medius, turba volucrumque sedebat.

145 Ut satis impulsas tentavit pollice chordas;et sensit varios, quamvis diversa sonarent,