MET AM Olt PII OSE ON EIB. IX. 219

Protinus improssa signat sua crimina gemma;quam tinxit lacrimis: liuguae dofecerat lmmor :deque suis unum famulis pudibunda vocavit:et paulum blandita, Ferhas, fidissime, nostro,dixit, et adiecit longo post tempore, fratri.

Quum daret, elapsae manibus cecidere labellae.Omino turbata est: misit tarnen. Apta ministertempora naotus adit, traditque latentia verba.Attonitus subita iuvenis Maeandrius ira,proiieit acceplas, leota sibi parle, tabellas:yixque manus retinens trepidantis ab ore ministri,Dum licet, o vetitae scelerate libidinis auctor,efluge, ait: qui, si nostrum lua fata pudoremnon tralierent secum, poenas mihi morte dedisses.Ille fugit pavidus, dominaeque ferocia Cauuidicta refert. Palles audita, Bybli, repulsa:et pavet obsessum glaciali. frigore pectus.

Mens tarnen ut rediit, pariter rediere furores :linguaque vix lales icto dedit aere voces:

Et merito; quid enim temeraria vulneris huiusindicium feci? quid, quae celanda fuerunt,tarn cito commisi properatis verba tabellis?

Ante erat ambiguis animi sententia dictispraetentanda mihi. Ne non sequeretur euntem,parte aliqua veli, qualis foret aura, notaredebueram; tutoque mari decurrere: quae nuncnon exploratis implevi lintea ventis.

Nunc feror in scopulos igitur, submersaqtie totoohruor Oceano; nec habent mea vela recursus.Quid? quod et ominibus certis prohibebar amoriindulgere meo, tum quum mihi ferre iubentiexcidit, et fecit spes nostras cera caducas?

Nonne vel illa dies fuerat, vel tola voluntas,

565

570

575

580

585

590

595