1>. OVIDII NASONIS

U2

verbaque quaerenti satis indignantia linguae585 defuerunt: nec flere vacat; sed fasque ncfasqueconfusura ruit, poenaeque in imagine tota est.

Tempus erat, quo saera solent Trieterica BaccliiSithoniae celebrare nurus. Nox conscia sacrisnoete sonat Rhodope tinnitibus aeris acüti:

590 nocte sua est egressa domo regina: deiqueritibus instruitur; furialiaque accipit arma.

Vite caput tegitur: lateri cervina sinistrovellcra dependent: humero levis incubat basta.Concita per silvas, turba comitante suarum,

595 terribilis Procne, furiisque agitata doloris,

Bacche, tuas simulat. Venit ad stabula avia tan-

dem:

exululatque, Euoeque sonat, portasque refringit,germanamque rapit: raptaeque insignia Baccliiinduit: et vultus hederarum frondibus abdit:

600 attonitamque trahens intra sua Iimina ducit.

Ut sensit tetigisse domum Philomela nefandam,liorruit infelix; toloque expalluit ore.

Nacta locum Procne, sacrorum pignora demit,oraque develat miserae pudibunda sororis;

605 amplexumquepetit. Sed non atlollere contrasustinet haec oculos, pellex sibi visa sororis:deiectoque in liumum vultu, iurare volenti,testarique deos, per vim sibi dedecus illudillatum, pro voce manus fuit. Ardet, etiram610 non capit ipsa suarn Procne: fletumque sororiscorripiens, Non est lacrimis hic, inquit, agendum,sed ferro, seu si quid liabes, quod vincere ferrumpossit; in omne nefas ego me, germana, paravi.Aut ego, quum facibus regalia tecta cremabo,

615 artificem mediis immittam Terea flammis: