134

P. OVIDII NASONIS

dux meus : et simili, Faveas mihi, murmure dixi.Na'iadumFaunineforet, tarnen, ara, rogabam, i

830 indigenaeve dei; quum talia reddidit liospes:

Nonhac, oiuvenis, montanum numon in ara est.lila suam vocat hanc, cui quondam regia coniuxorbem interdixit: quam vix erratica Delosorantem acceiht, tum quum levis insula nabat.

335 Illic incumbens cum Palladis arbore palmae,edidit invita geminos Latona noverca.

Ilinc quoque Iunonem fugisse puerpera fertur,inque suo portasso sinu, duo numina, natos.IamqueChimacriferae, quum Sol grayisureretarva,

340 finibus in Lyciae, longo dea fessa labore,sidereo siccata sitim collegit ab aestu:uberaque ebiberant avidi lactantia nati.

Forte laoum mediocris aquae prospexit in imisvallibus: agrestes illic fruticosa legebant 1

345 vimina cum iuncis, gratamque paludibus ulvam. *Accessit, positoque genu Titania terrampressit, ut hauriret gelidos potura liquores.

Ruslica turba vetat. Dea sic aflata vetantes:Quidprohibetis aquis?Usus communis aquarumesl.

350 Nec Solem proprium Natura, nec aera fecit,nec tenues undas: ad publica munera veni.

Quae tarnen ut detis, supplox peto. Non ego nostrosabluero liic artus, lassataque membra parabam;sed relevare sitim. Garet os humore loquentis;

355 et fauces arent; vixque est via vocis in illis.

Haustus aquae mihi nectar erit: vitamque fateboraccepisse simul: vitam dederitis in unda. i

Hi quoquevosmoveant, qui nostro bracliia tenduntparva sinu: etbasu tendebant brachia nati.

360 Quem non blanda deae potuissent verba movere?