P. OVIDII NASONIS

82

perdidit, infelix. Est et mihi forlis in unura150 hoc manus: est et amor, dabit hie in vulncra vires.Perscquar extinctum : letique miserrima dicarcaussa comesque tui: quique a me morte revelliheu sola poteras, poteris nec morte revelli.

Hoc tarnen amborum verbis estote rogati,

155 o multum miserique mei illiusque parentes,

ut, quos certus amor, quos hora novissima iunxit,componi tumulo non invideatis eodem.

At tu, quae ramis arbor miserabile corpusnunc tegis unius, mox es tectura duorum;

ICO signa tene caedis: pullosque, et luctibus aptossemper habe foetus, gemini monumenta cruoris.Dixit: et aptato pectus mucrone sub imumincubuit ferro; quod adhuc a caede tepebat.

Vota tarnen tetigere deos, tetigere parentes.

165 Namcolor inpomoest, ubi permaturuit, ater:quodque rogis superest, una requiescit in urpa.Desierat; mediumque fuit breve tempus; etorsa est

dicere Leuconoe: vocem tenuere sorores:

Hunc quoque, siderea qui temperat omnia luce,

170 cepit amor Solem. Solis referamus amores.

Primus adulterium Veneris cum Marte pulaturhic vidisse deus: videt hic deus omnia primus.Indoluit facto: Iunonigenaeque maritofurtatori, furtique locum monstravit. At illi175 et mens, et quod opus fabrilis dextra tenebat,excidit. Extemplo graciles ex aere catenas,retiaque, et laqupos, quae lumina fallere possint,elimat. Non illud opus tenuissima vincantstamina, non summo quae pendet aranea tigno.180 Utque leves tactus, momentaque parva sequantur,