68

P. OVIDII NASONIS

non tarnen invenio: tantus tenet error amantem.Quoque magis doleam ; non nos mare separat in-

gens,

necvia, necmontes, nec clausis moenia portis.

450 Exigua probibemur aqua. Cupit ipse teneri.

Nam quoties liquidis porrcximus oscula lymphis;hic toties ad me resupino nititur ore.

Posse putes tangi: minimum est, quod amantibus

obstat.

Quisquises, hucexi: quid me, puer unice, fallis?455 quove petitus abis? Gerte nec forma nec aetasest mea, quam fugias: et amarunt me quoque

Nympliae.

Spem mihi nescio quam vultu promittis amico:quumque ego porrexi tibi brachia, porrigis ultro :quum risi, arrides: lacrimas quoque saepe notavi,460 me lacrimante, tuas; nutu quoque signa remittis:et, quantummotuformosisuspicororis,verba refers, aures non pervenientia nostras.

In te ego sum; sensi: nec me mea fallit imago.Uror amore mei: flammas moveoque feroque.

465 Quidfaciam? Roger, anne rogem? Quid deinde

rogabo?

Quod cupio, mecumest: inopem me copia fecit.

0 utinam a nostro secedere corpore possem!

Votum in amante novum est; veilem, quod am a~

mus, abesset.

Iamque dolor vires adimit: nec tempora vitae470 longa meae superant: primoque exstinguorin aevo.Nec mihi mors gravis est, posituro morte dolores :hic, qui diligitur, veilem diuturnior esset.

Nunc duo concordes anima moriemur in una.

Dixit, et ad faciem rediit male sanus eandem;