P. OVIDII NASONIS

66

mefugis? ettotidem, quotdixit, verba recepit.

385 Perstat; et alternae deceptus imagine vocis;

Huc coeamus, ait: nullique libcntius unquamresponsura sono, Coeamus, retulitEcbo:et verbis favel ipsa suis: egressaque silvaibat, ut iniiceret sperato brachia collo.

390 Ille fugit, fugiensque, Manus complexibus aufer:ante, ait, emoriar, quam sit tibi copia nostri.Retulitilla nihil, nisi, Sit tibi copia nostri.

Spreta latet silvis: pudibundaque frondibus oraprotegit: et solis ex illo vivit in antris.

395 Sed tarnen haeret amor, cresoitque dolore repulsae.Attenuant vigiles corpus miserabile curao :adducitque culem macies; et in aera succuscorporis omnis abit: vox tantum atque ossa su-

persunt.

Vox manet: ossa ferunt lapidis traxisse figuram.400 [Inde latet silvis: nulloque in monle videtur;Omnibus auditur. Sonus est, qui vivit in illa.]

Sic hanc, sic alias, undis aut monlibus ortas,luserat liic Nymphas; sic coetus ante viriles.

Unde manus aliquis despectus ad aetliera lollens,405 Sic amet ipse licet, sic non potiatur amato,dixerat. Assensit precibus Rhamnusia iustis.

Fons erat illimis, nitidis argenteus undis,quem neque pastores, neque pastae montc capellaecontigerant, aüudve pecus: quem nulla volucris,410 nec fera turbarat, nec lapsus ab arbore ramus.Gramen erat circa, quod proximus humor alebat:silvaque, sole Iocum passura tepescere nullo.

Hic puer, et Studio venandi lassus et aestu,procubuit, faciemque loci, fontemque secutus.

415 Dumque sitim sedare cupit; sitis altera crevit.