I.ib. XXX. Ca'i>. 30. [0.C. 55o.A.C.202.] 413

captis simul incensisquc castris, Syphace polcntissiinorege capto, tot urbibus regni cius, tot nostri imperiiereptis, me sextum decimum iam annum haerentem inpossessione Italiae detraxisti. Potest victoriam, in-quam, malle, quam pacem, animus. Novi spirilicsmagis magnos, quam utiles: et mihi talis aliquandofortuna affulsit. Quod si in secundis rebus bonamquoque mentem darent dii; non ca solum, quae evenis-sent, sed etiam ea, equae evenire possent, reputaremus.Ut omnium obliviscaris aliorum, satis ego documentiin omnes casus sum. Quem modo, castris inter Anie-7 iem atque urbem vestram positis, signa inferentem admoenia Romana; hic cernis, duobus fori issimis viris,fratribus clarissimis imperatoribus, orbatum, antemoenia prope obsessae patriae, quibus terrui vestramurbem, ea pro mea deprccantem. Maximae cuiquefortunae minime credendum est. In bonis tuis rebus,nostris dubiis, tibi ampla ac speciosa danti est pax:nobis petentibus magis necessaria, quam honesta. Me-lior tutiorque est certa pax, quam sperata victoria.Haec in tua, illa in deorum manu est. Ne tot anno-rum felicitatem in unius horae dederis discrimen.Quum tuas vires, tum vim fortunae Martemque bellicommunem,- propone animo. Utrimque ferrum, cor-pora humana erunt: nusquam minus, quam in bello,eventus respondent. Non tantum ad id, quod datapace iam habere poles, si proelio vincas, gloriae adie-ceris; quantum ademeris, si quid adversi eveniat.Simul parta ac sperata decora unius horae fortunaevertere potest. Omnia in pace iungenda tuae pote-statis sunt, Corneli: tunc ca habenda fortuna erit,quam dii dederint. Inter pauca felicitatis virtutis-que exempla. M. ‘Atilius quondam in hac eadem terrafuisset, si victor pacem petentibus dedisset patribusnostris: non statuendo tandem felicitati modum, 7leccohibendo efferentem se fortunam, quanto altius eia