3-18

T. LIVII [V. C. 518. A.C.204.]

nem appareat, non voluntate solum, sed ope etiam acvirtute nostra; magis indignemini, bonis ac Jidelibussociis tam atroces atque indignas iniurias ab legatovestro militibusque Jieri. Sed ego causam utrimquedefectionis nostrae in aliud tempus differendam arbi-tror esse, duarum rerum gratia: unius, ut coram P.Scipione, qui Locros recepit, o :ium nobis recte per-peramque factorum testis, cgatur; alterius, quod,qualescunque sumus, tamen haec, quae passi sumus,pati non debuimus. Non possumus dissimulare, Pa-tres conscripti, nos, quum praesidium Punicum inarce nostra haberemus, multa foeda et indigna, et apraefecto praesidii Hamilcare, et ab Numidis Afris-que passos esse. Sed quid illa sunt, collata cum iis,quae hodie patimur ? Cum bona venia, quaeso, audia-tis, Patres conscripti, id, quod invitus dicam. Indiscrimine est nunc humanum omne genus, utrumvos, an Carthaginienses principes terrarum videat.Si ex iis, quae Locrenses aut ab illis passi sumus, auta vestro praesidio nunc quum maxime patimur, aesti-mandum Romanum ac Punicum imperium sit; nemonon illos sibi, quam vos, dominos praeoptet. Et ta-men videte, quemadmodum Locrenses in vos animatisint. Quum a Carthaginiensibus iniurias tanto mi-nores acciperemus, ad vestrum imperatorem confugi-mus: quum a vestro praesidio plus quam hostilia pa-tiamur, nusquam alio, quam ad vos, querelas detuli-mus. Aut vos respicietis perditas res nostras, Palresconscripti, aut ne ab diis quidem immortalibus quodprecemur, quicquam supereat. Q. P/cminius legatusmissus est cum praesidio ad recipiendos a Carthagi-niensibus Locros, et cum eodem ibi relictus est praesi-dio. In hoc legato vestro (dant enim animum ad lo-quendum libere ultimae miseriae) nec hominis quic-quam est, Patres conscripti, praeter figuram et spe-ciem; neque Romani civis, praeter habitum, vestitum-